
ព្រះយេស៊ូវសុគតដើម្បីទទួលយកសេចក្ដីក្រោធរបស់ព្រះជាម្ចាស់
ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនមានភាពយុត្តិធម៌ទេ នោះក៏មិនមានការទាមទារឲ្យព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ត្រូវរងទុក្ខ ហើយសុគតនោះដែរ។
ស្លាក

ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនមានភាពយុត្តិធម៌ទេ នោះក៏មិនមានការទាមទារឲ្យព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ត្រូវរងទុក្ខ ហើយសុគតនោះដែរ។

ព្រះយេស៊ូវមិនបានតយុទ្ធនឹងសេចក្ដីខ្ញាល់របស់ព្រះវរបិតានៃទ្រង់នៅទីលាននគរស្ថានសួគ៌នោះទេ ហើយទ្រង់ក៏មិនបានដកយកខ្សែតីចេញពីព្រះហស្ដរបស់ព្រះវរបិតាដែរ។ ទ្រង់ក៏មិនបានបង្ខំព្រះវរបិតាឲ្យមេត្តាដល់មនុស្សដែរ។

ប្រាកដណាស់ថា យើងគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែធ្លាប់ស្រមើស្រមៃចង់ក្លាយជាអ្នកមានដ៏មហាសាល មែនទេ?

បើអ្នកណាមកឯខ្ញុំ ដោយមិនស្អប់ឪពុកម្ដាយ ប្រពន្ធកូន បងប្អូនប្រុសស្រី និងសូម្បីតែជីវិតរបស់ខ្លួនទេ អ្នកនោះមិនអាចធ្វើជាសិស្សរបស់ខ្ញុំបានឡើយ

ការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទមិនមែនគ្រាន់តែកើតឡើងមុនការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណឹងទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាតម្លៃដែលត្រូវទទួលការរស់ឡើងវិញនោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាកណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ១៣:២១ ចែងថា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសទ្រង់ឲ្យមានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ «ដោយសារព្រះលោហិតនៃសញ្ញាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច

«ផ្លូវនៃឈើឆ្កាង គឺជាគន្លងមួយដែលលោកីយ៍បានគិតថា ជាគន្លងនៃសេចក្តីអាប់យស និងសេចក្តីបន្ទោស»។

ដូច្នេះអស់អ្នកទាំងឡាយណានៃអ្នករាល់គ្នាដែលមិនលះអាល័យពីរបស់ទ្រព្យទាំងអស់នោះនឹងធ្វើជាសិស្សខ្ញុំមិនបានទេ

គាត់គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលខំប្រឹងធ្វើការ។ គាត់ធ្វើការយ៉ាងឧស្សាហ៍ ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់តម្រូវការបច្ចុប្បន្នរបស់គាត់ និងតម្រូវការរបស់គ្រួសារគាត់។

សិស្សដ៏ពិតត្រូវមានសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ក្លៀវក្លាចំពោះអ្នកដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះគ្រីស្ទ

ដំបូងបង្អស់ គ្រីស្ទបរិស័ទគឺជាបុគ្គលម្នាក់ដែលទទួលបានការអត់ទោសបាប ហើយបានជាមេត្រីនឹងព្រះជាម្ចាស់ដ៏ជាព្រះវរបិតាតាមរយៈព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។

នៅក្នុងសំបុត្រទីពីររបស់លោក ប៉ុល ផ្ញើទៅកាន់លោក ធីម៉ូថេ ដែលជាគ្រូគង្វាលនៃពួកជំនុំនៅក្នុងទីក្រុងអេភេសូរ លោក ប៉ុល បានប្រាប់លោក ធីម៉ូថេ ថា ព្រះគម្ពីរនឹងធ្វើឲ្យគាត់ «មានចំណេះសម្រាប់ធ្វើការល្អគ្រប់ជំពូក» (គកស)។

ចំពោះមនុស្សវិញ ព្រះគម្ពីរប្រាប់ថា «ចូរយើងធ្វើមនុស្សឲ្យដូចជារូបយើង ឲ្យមានភាពដូចយើង» (លោកុប្បត្ដិ ១:២៦)។