តើព្រះគម្ពីរបានបញ្ជាឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទថ្វាយតង្វាយដែរឬទេ?

ដូច្នេះយើងខ្ញុំគិតថាយើងខ្ញុំអធិប្បាយលើការថ្វាយដង្វាយពីរទៅបីដងក្នុងអំឡុងពេល៣៣ឆ្នាំនៅឯព្រះវិហាររបស់យើងខ្ញុំ។ អ្វីដែលយើងខ្ញុំចង់មានន័យគឺថា យើងខ្ញុំបាននិយាយស្ទើរតែគ្រប់ពេលវេលាអំពីការផ្គត់ផ្គង់ និងការលះបង់ ប៉ុន្តែទាក់ទងទៅនឹងការថ្វាយដង្វាយ...ជាទូទៅ យើងខ្ញុំបានលើកឡើងដូចនេះ៖ «ឱបងប្អូនអើយ! ហេតុអ្វីបានជាយើងចង់ថ្វាយតិចជាង? បុគ្គលដែលលើកឡើងថា៖ “តើខ្ញុំត្រូវថ្វាយមែនឬ?” គឺគាត់កំពុងតែឈរលើជំហរមិនត្រឹមត្រូវរួចស្រេចបាត់ទៅហើយ។ រាល់គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់គឺល្អប្រសើរជាងក្នុងការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាថ្មី។ យើងមានសេចក្ដីសន្យាល្អប្រសើរជាង សេចក្ដីតាំងសញ្ញាល្អប្រសើរជាង—កណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរបានលើកឡើង—ចុះហេតុអ្វីបានជាមិនមានការលះបង់ និងការថ្វាយល្អប្រសើរខ្លាំងជាងដែរទៅ?

៩ សីហា ២០២១អានរយៈពេល ១០ នាទី

មើល១០១០ដង

តើព្រះគម្ពីរបានបញ្ជាឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទថ្វាយតង្វាយដែរឬទេ?

មិ

ត្តអ្នកអានម្នាក់បានសួរថា «លោកគ្រូ តើការដាក់ដង្វាយគឺជាអ្វីដែលគ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវធ្វើសព្វថ្ងៃនេះដែរមែនឬ? ជាពិសេសដង្វាយ១ភាគ១០?»

នេះគឺជាសំណួរអំពីទំនាក់ទំនងរវាងក្រឹត្យវិន័យក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ជាមួយនឹងគ្រីស្ទបរិស័ទសព្វថ្ងៃនេះ ពីព្រោះយើងដឹងហើយថាក្នុងកណ្ឌគម្ពីរលេវីវិន័យ ចោទិយកថា និងជនគណនាសុទ្ធតែបានបង្រៀនថាការដាក់ដង្វាយគឺជាតួនាទីសម្រាប់រាស្ត្រដែលបានតាំងសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។ ដូច្នេះ សំណួរក៏បានក្លាយទៅជា៖ «តើការរៀបរៀងនៃសេចក្ដីតាំងសញ្ញាជាមួយលោក ម៉ូសេ មានការទាក់ទងយ៉ាងដូចម្ដេចជាមួយយើងក្នុងការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាថ្មីសព្វថ្ងៃនេះ?» ហើយនេះគឺជាសំណួរដ៏ធំមួយ។ មានគេនិពន្ធសៀវភៅជាច្រើនក្បាលក្នុងការព្យាយាមឆ្លើយតបទៅសំណួរមួយនេះ។ ប៉ុន្តែ យើងខ្ញុំនឹងគ្រាន់តែលើកឡើងនូវខគម្ពីរ ហើយនឹងព្យាយាមឆ្លើយក្នុងលក្ខណៈយ៉ាងសាមញ្ញ តាមដែលយើងខ្ញុំអាចធ្វើបាន។

ការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាថ្មី និងក្រឹត្យវិន័យចាស់?

កណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ៧:៤, ៦៖ «យ៉ាងដូច្នោះ បងប្អូនអើយ អ្នករាល់គ្នាក៏បានស្លាប់ពីខាងឯក្រិត្យវិន័យដែរ ដោយសាររូបអង្គនៃព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានទៅជារបស់ផងអ្នកម្នាក់ទៀត ដែលបានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ប្រយោជន៍ឲ្យយើងបានបង្កើតផលថ្វាយព្រះ...តែឥឡូវនេះ យើងបានរួចពីក្រិត្យវិន័យហើយ ដោយបានស្លាប់ក្នុងសេចក្ដីដែលឃុំឃាំងយើងទុក ប្រយោជន៍ឲ្យយើងបានគោរពប្រតិបត្តិ ដោយវិញ្ញាណដែលបានកែជាថ្មីវិញ មិនមែនតាមតែន័យពាក្យពីបុរាណនោះទៀតឡើយ»។

ឬកណ្ឌគម្ពីរ កាឡាទី ២:១៩៖ «ពីព្រោះខ្ញុំបានស្លាប់ខាងឯក្រិត្យវិន័យ ដោយសារក្រិត្យវិន័យនោះឯង ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានរស់ខាងឯព្រះវិញ»។

ឬក៏កណ្ឌគម្ពីរ អេភេសូរ ២:១៥៖ «[លើឈើឆ្កាងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ព្រះជាម្ចាស់បាន] បំបាត់ក្រិត្យវិន័យដែលមានបញ្ញត្តិ នឹងសេចក្ដីហាមប្រាមទាំងប៉ុន្មានចេញ»។

ឬកណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ៦:១៥៖ «ដូច្នេះ ធ្វើដូចម្ដេច តើគួរឲ្យយើងប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយព្រោះនៅក្រោមព្រះគុណ»។

ដូច្នេះ ចម្លើយរបស់យើងខ្ញុំគឺថា ក្នុងការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាថ្មី ក្នុងទំនាក់ទំនងថ្មីជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈព្រះមេស្ស៊ីដែលបានបំពេញនូវរាល់គ្រប់ក្រឹត្យវិន័យទាំងអស់ជំនួសយើង នោះយើងមិនត្រូវស្ថិតក្រោមក្រឹត្យវិន័យទៀតទេ។ វាមិនមែនជារបៀបដ៏ចម្បងដែលនាំឲ្យយើងមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់នោះទេ ឬក៏ជារបៀបដែលយើងវែកញែក និងស្វែងរកកម្លាំង ដើម្បីធ្វើនូវអ្វីដែលជាការគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ហើយនៅក្នុងកន្លែងរបស់វា យើងក៏ឃើញនូវអ្វីដែលសាវ័ក ប៉ុល បានហៅថាជាក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះគ្រីស្ទពីរដង៖ «ចូរយកអាសាគ្នាទៅវិញទៅមក យ៉ាងនោះ ទើបបានសម្រេចតាមក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះគ្រីស្ទ» (កាឡាទី ៦:២។

ឬកណ្ឌគម្ពីរ ១កូរិនថូស ៩:២១ «ហើយដូចជាឥតក្រឹត្យវិន័យដល់ពួកអ្នកដែលគ្មានក្រឹត្យវិន័យ (មិនមែនថាខ្ញុំឥតក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះទេ គឺខ្ញុំនៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យព្រះគ្រីស្ទវិញ) ដើម្បីឲ្យបានពួកអ្នកដែលគ្មានក្រឹត្យវិន័យដែរ»។ ដូច្នេះ វាមិនមែនហាក់បីដូចជាថា យើងកំពុងតែអណ្ដែតដោយគ្មានការគាំទ្រនោះទេ។ ព្រះគ្រីស្ទគឺជាអ្នកគាំទ្រយើង លក្ខណសម្បត្តិរបស់ទ្រង់ អ្វីដែលទ្រង់បានបង្រៀន អ្វីដែលទ្រង់បានលើកឡើង និង «ក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះគ្រីស្ទ»។ ហើយតាមពិតទៅ ក្រឹត្យវិន័យនៃព្រះគ្រីស្ទគឺជាក្រឹត្យវិន័យនៃការស្រឡាញ់ដែលបំពេញបទបញ្ញត្តិនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។

កណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ១៣:៨៖ «ដ្បិតអ្នកដែលស្រឡាញ់ដល់គេ នោះបានធ្វើសម្រេចតាមក្រិត្យវិន័យហើយ “កុំឲ្យផិតឲ្យសោះ កុំឲ្យសម្លាប់មនុស្សឲ្យសោះ កុំឲ្យលួចឲ្យសោះ កុំឲ្យលោភឲ្យសោះ” ហើយបើមានបញ្ញត្តណាទៀត នោះក៏រួមគ្នាមកក្នុងពាក្យ១ម៉ាត់នេះឯង ដែលថា ‘ចូរស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនឯង’”»។

ដូច្នេះ យើងខ្ញុំគិតថា យើងបែរចេញពីការរក្សាក្រឹត្យវិន័យថាសំខាន់ ថាច្បាស់លាស់ និងថាជារបៀបចម្បងដែលយើងមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ ព្រះគ្រីស្ទ និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ—របៀបថ្មីរបស់ព្រះវិញ្ញាណ។ ហើយបន្ទាប់មក សំណួរក៏ក្លាយជា៖ «អញ្ចឹង តើការដាក់ដង្វាយមានភាពស៊ីគ្នានៅក្នុងចំណុចណា? បើគ្រាន់តែយកការដាក់ដង្វាយជាឧទាហរណ៍ជាក់លាក់នៃក្រឹត្យវិន័យមួយ តើការដាក់ដង្វាយមានភាពស៊ីគ្នានៅក្នុងចំណុចណាទៅ?»។

គ្រូគង្វាល ពួកលេវី និង១០%

យើងដឹងថា នោះគឺជារបៀបនៃការផ្គត់ផ្គង់ដល់ពួកលេវី។ ពួកលេវីមិនមានដីធ្លី។ ពួកគាត់មិនមានមរតក ហើយការយកពន្ធពីកុលសម្ព័ន្ធផ្សេងៗគឺជារបៀបនៃការផ្គត់ផ្គង់ដល់ពួកគាត់។ និយាយឲ្យចំៗទៅ កុលសម្ព័ន្ធផ្សេងៗត្រូវថ្វាយមួយភាគដប់ ហើយយកមកឲ្យពួកលេវី ហើយពួកលេវីរស់នៅដោយពឹងលើដង្វាយពីពួករាស្ត្រដែលបានចែកចាយជាមួយនឹងពួកគាត់។ ដូច្នេះលោកអ្នកអាចនិយាយជាទូទៅថា នោះគឺជារបៀបនៃការផ្គត់ផ្គង់រចនាសម្ព័ន្ធសាសនា បែបជាការតាំងសញ្ញា នៅជំនាន់នោះ។

ដូច្នេះ សំណួរដែលយើងគួរសួរគឺថា៖ «បើអញ្ចឹងមែន តើនេះគួរជារបៀបដែលយើងផ្គត់ផ្គង់រចនាសម្ព័ន្ធនៃការតាំងសញ្ញាក្នុងក្រុមជំនុំនៅសព្វថ្ងៃនេះដែរឬទេ?» ដោយសារយើងដឹងថា ព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីបានលើកឡើងថាគ្រូគង្វាលគួរទទួលការផ្គត់ផ្គង់។ «“មិនត្រូវឃ្លុំមាត់គោដែលបញ្ជាន់ស្រូវឡើយ” ហើយថា “ជើងឈ្នួល គួរឲ្យបានប្រាក់ឈ្នួលខ្លួន”» (១ធីម៉ូថេ ៥:១៨)។ «អ្នកចាស់ទុំណា ដែលជាអ្នកនាំមុខយ៉ាងល្អ នោះត្រូវរាប់ជាគួរនឹងគោរពប្រតិបត្តិជាទ្វេគុណឡើង» (១ធីម៉ូថេ ៥:១៧)។

ដូច្នេះ យើងដឹងថាសាវ័ក ប៉ុល បានគិតថា គ្រូគង្វាលគួរទទួលប្រាក់ខែ ប្រសិនបើពួកគាត់ចំណាយជីវិតរបស់ខ្លួនដើម្បីដំណឹងល្អ។ តើនោះជាការអនុវត្តដែលយើងគួរយកមកប្រើប្រាស់ជាមួយនឹងការដាក់ដង្វាយដែរមែនឬ? ហើយដំណោះស្រាយរបស់សាវ័ក ប៉ុល ទាក់ទងនឹងការផ្គត់ផ្គង់គឺថា៖ «ចូរឲ្យគ្រប់គ្នាធ្វើតាមដែលសម្រេចក្នុងចិត្តចុះ មិនមែនដោយស្តាយ ឬដោយបង្ខំឡើយ ដ្បិតព្រះទ្រង់ស្រឡាញ់ដល់អ្នកណាដែលថ្វាយដោយអំណរ» (២កូរិនថូស ៩:៧ នេះហាក់បីដូចជាថាសាវ័ក ប៉ុល មានការច្រណែនក្នុងការរៃអង្គាសថវិកាដែលមនុស្សម្នាគួរឲ្យ មិនមែនដោយបង្ខំ ឬក៏ស្ទាក់ស្ទើរ ប៉ុន្តែគួរឲ្យដោយអំណរ។

ការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាដ៏ល្អប្រសើរជាង និងការថ្វាយដ៏ល្អប្រសើរជាង

នៅចុងបញ្ចប់ ដូចដែលលោកគ្រូ ដុន ខាសុន (Don Carson) ចូលចិត្តលើកឡើង «ខ្ញុំគិតថា យើងគួរឲ្យតម្លៃលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើងក្នុងព្រះគ្រីស្ទក្នុងទំនាក់ទំនងនៃការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាថ្មីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នេះ និងសេរីភាពរបស់យើងចេញពីអំពើបាបដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ និងដំណឹងល្អដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមរបស់យើង ដល់ថ្នាក់ថាយើងនឹងចូលចិត្តថ្វាយ»។ ព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលថា ការឲ្យគឺជាព្រះពរខ្លាំងជាងការទទួល (កិច្ចការ ២០:៣៥)។ នោះយើងនឹងទទួលការរំដោះចេញពីការស្រឡាញ់របស់របរ ការពឹងផ្អែកលើរបស់របរ ហើយយើងនឹងថ្វាយលើសជាងអស់អ្នកដែលបានរស់នៅក្រោមក្រឹត្យវិន័យទៅទៀត ពីព្រោះយើងមានសេចក្តីតាំងសញ្ញាដែលល្អប្រសើរជាង និងសេចក្ដីសន្យាដែលល្អប្រសើរជាងដែរ។ គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់គឺល្អប្រសើរជាងជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាការថ្វាយមិនគួរល្អប្រសើរជាងដែរទៅ?

ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានបំពេញក្រឹត្យវិន័យនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់សម្រាប់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ តើនេះមានន័យថា ព្រះជាម្ចាស់លែងតម្រូវឲ្យយើងដាក់តង្វាយទៀតមែនឬ?

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ John Piper
បកប្រែដោយ៖ លោកគ្រូ ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា, លោក ឯក ធីម៉ូថេ, លោក សឹម រក្សា និងលោក ឈាង បូរ៉ា
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី www.desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។ Plovpit.com

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

៥ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

៤៤៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ កក្កដា ២០២៦

តើខ្ញុំអាចនៅតែមានសេចក្ដីអំណរក្នុងគ្រាដែលមានពេញដោយសេចក្ដីសង្ស័យបានដែរឬទេ?

សូមស្វាគមន៍មកកាន់ថ្ងៃច័ន្ទនេះ ជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃខែកក្កដា។ កាលពីថ្ងៃព្រហស្បតិ៍មុន យើងបានរៀនអំពីសេចក្ដីអំណររបស់ព្រះជាម្ចាស់…

អានបន្ថែម

តើខ្ញុំអាចជឿលើព្រះគម្ពីរទាំងមូល ហើយព្រះអង្គនៅមិនបានជ្រើសរើសខ្ញុំដែរឬទេ?

២១០៤

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៧ មេសា ២០២៥

តើខ្ញុំអាចជឿលើព្រះគម្ពីរទាំងមូល ហើយព្រះអង្គនៅមិនបានជ្រើសរើសខ្ញុំដែរឬទេ?

«ជម្រាបសួរលោកគ្រូ តើអាចទេដែលយើងជឿលើព្រះគម្ពីរទាំងមូលនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់យើង និងជឿលើគ្រប់ចំណុចនៃសេចក្ដីពិតខាងឯជំនឿគ្រីស្ទបរិស័…

អានបន្ថែម

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

៤១៩៦

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៩ មេសា ២០២៥

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រោសព្រះគ្រីស្ទឲ្យបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ នោះដំណឹងល្អរបស់យើងគឺជាការឥតអំពើ ជំនឿរបស់យើងគឺជាការឥតអំពើ ដែលនេះមានន័យថា យើងកំពុងតែប្រកាសដំណឹងក្លែងក្លាយ។ បើដូច្នោះមែន នោះយើងគួរតែស៊ីផឹក ហើយអរសប្បាយចុះ ដ្បិតថ្ងៃស្អែកយើងនឹងស្លាប់។

អានបន្ថែម