
ព្រះជាម្ចាស់អាចធ្វើបានទាំងអស់
កុំឲ្យខ្វល់ខ្វាយឡើយ ចូរទូលដល់ព្រះជាម្ចាស់ពីទុក្ខកង្វល់របស់អ្នកចុះ។
ល្បីៗ
អត្ថបទដែលមានអ្នកអានច្រើន និងអត្ថបទដែលក្រុមការងារជ្រើសរើស។

កុំឲ្យខ្វល់ខ្វាយឡើយ ចូរទូលដល់ព្រះជាម្ចាស់ពីទុក្ខកង្វល់របស់អ្នកចុះ។

វាកើតឡើងចេញពីរឿងដ៏តូចតាចតែប៉ុណ្ណោះដែលបណ្ដាលឲ្យខ្ញុំច្រឡោតបែបនេះ។ វាមិនទាក់ទងទៅនឹងអំពើបាបដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ឬក៏ការផិតក្បត់ដ៏គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ដែលបណ្ដាលឲ្យយើងខ្ញុំមានការងឿងឆ្ងល់អំពីគាត់នៅក្នុងចិត្តគំនិតនោះទេ។ វាគ្រាន់តែជារឿងដ៏តូចតាចមួយប៉ុណ្ណោះ ជារឿងដែលទំនងមិនមែនជាអំពើបាបផង។

«ក្ដីមេត្តាករុណាដ៏តិចតួចបំផុតពីព្រះជាម្ចាស់គឺជាការអស្ចារ្យណាស់។» (C.H. Spurgeon)

«ឯព្រះទ្រង់ជាវិញ្ញាណ ហើយអ្នកណាដែលថ្វាយបង្គំទ្រង់ នោះត្រូវតែថ្វាយបង្គំ ដោយវិញ្ញាណ និងសេចក្ដីពិតដែរ។» (យ៉ូហាន ៤:២៤)

«ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីមានការរួបរួមគ្នាក្នុងការអះអាងថា ព្រះជាម្ចាស់នៃព្រះគម្ពីរគឺជាព្រះដែលមានពេញទៅដោយសេចក្ដីមេត្តា និងការអាណិតអាសូរ

«តើមានចំណុចល្អអ្វីក្នុងយើងដែលបណ្ដាលឲ្យព្រះជាម្ចាស់បញ្ជូនព្រះរាជបុត្រាតែមួយគត់របស់ទ្រង់ឲ្យមកសុគតសម្រាប់បាបរបស់យើង? គ្មានចំណុចល្អអ្វីទេ!» (Sinclair Ferguson)


«ការតាំងចិត្តទី១៖ ខ្ញុំនឹងរស់នៅថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ ការតាំងចិត្តទី២៖ បើគ្មាននរណាធ្វើបែបនោះទេក៏ខ្ញុំនៅបន្ត។» (Jonathan Edwards)

«តែឯផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណវិញ នោះគឺសេចក្ដីស្រឡាញ់ អំណរអរ មេត្រីភាព អត់ធ្មត់ សុភាព សប្បុរស ស្មោះត្រង់ ស្លូតបូត ហើយដឹងខ្នាត…

នៅឯសួនច្បារ អេដែន លោក អ័ដាម និងនាង អេវ៉ា បានធ្លាក់ចុះ។ ពួកគេបានធ្លាក់ចុះ ហើយក៏នាំមនុស្សជាតិទាំងមូលឲ្យធ្លាក់ចុះជាមួយនឹងពួកគេទៅក្នុងភាពងងឹត និងសេចក្ដីស្លាប់នៃអំពើបាប។ ហើយតើព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើអ្វី? ទ្រង់មិនបានប្រាប់យើងឲ្យស្វែងរកផ្លូវចេញពីវិបត្តិដែលយើងកំពុងតែជាប់នៅក្នុងនោះទេ ហើយព្រះអង្គក៏បានប្រព្រឹត្តលើសពីការស្រែកដាក់យើងឲ្យមានអារម្មណ៍សប្បាយៗពីស្ថានសួគ៌ដែរ។ ទេ! ព្រះអង្គបានយាងចុះមកនៅកន្លែងដែលយើងកំពុងតែនៅ ហើយបានជួយយើង។ នេះហើយគឺជាអត្ថន័យនៃពិធីបុណ្យណូអែល—ព្រះបានយាងចុះមក ដើម្បីសង្គ្រោះយើង ហើយក៏បានប្រព្រឹត្តនូវអ្វីៗដែលចាំបាច់ ដើម្បីរំដោះយើងចេញពីសេចក្ដីស្លាប់ដែលទៀងនឹងកើតឡើងដែរ។

«ការបន្ទាបខ្លួនគឺជាដើមចមនៃការមានចំណេះដឹងដ៏ពិត» (John Calvin)

ប៉ុន្តែ សូម្បីតែរង្វាន់នេះក៏ជាអំណោយទានដ៏ពេញដោយព្រះគុណពីព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ នេះក្នុងករណីថា ទង្វើទាំងនោះជាលទ្ធផលនៃការដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការក្នុងលោកអ្នក (យ៉ូហាន ១៥:៤-៥; ភីលីព ២:១២-១៣)។