តើយើងអាចរកបានអត្ថន័យនៅក្នុងដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយបានយ៉ាងដូចម្ដេច?

មិនថាយើងកំពុងតែអានសំបុត្ររបស់សាវ័ក ប៉ុល ដែលមានការវែកញែកយ៉ាងច្បាស់លាស់ ឬក៏ថាយើងកំពុងតែអានដំណើរនៃសាច់រឿងដែលមាន១៤ជំពូកក៏ដោយ ក៏យើងត្រូវតែព្យាយាមស្វែងរកនូវគោលបំណងដែលអ្នកនិពន្ធចង់ប្រាប់មកកាន់យើងដែរ។ ហើយយើងស្វែងរកតម្រុយដូចនោះដែលគាត់បានលើកឡើងសម្រាប់យើង មិនថានៅក្នុងសំបុត្របែបសេចក្ដីអធិប្បាយតាមព្រះបន្ទូល ឬក៏ក្នុងដំណើររឿងនៃសាច់រឿងណាមួយឡើយ គឺដើម្បីឲ្យចំណុចទាំងនោះជួយឲ្យយើងឃើញគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធ។

១៨ កុម្ភៈ ២០២៤អានរយៈពេល ២៤ នាទី

មើល១៧០ដង

តើយើងអាចរកបានអត្ថន័យនៅក្នុងដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយបានយ៉ាងដូចម្ដេច?

«ជម្រាបសួរលោកគ្រូ! វាគឺជាព្រះពរដល់ខ្ញុំក្នុងការទទួលបានចម្លើយដ៏ខ្លីៗ តាមរយៈការស្ដាប់ ឬក៏អានអត្ថបទរបស់លោកគ្រូ ជាពិសេសទាក់ទងទៅនឹងសំណួរសំខាន់ៗសម្រាប់ជីវិតរបស់យើង។ ខ្ញុំមានសំណួរមួយទាក់ទងទៅនឹងការយល់ពីដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ លោកគ្រូធ្លាប់បានលើកឡើងថា ការដែលលោកគ្រូបានចាប់ផ្ដើមយល់អំពីរបៀបដែលអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីររៀបរៀងការវែកញែក និងការយល់អំពីរបៀបនៃការវែកញែកនោះឲ្យបានត្រឹមត្រូវ នៅពេលអានព្រះគម្ពីរ នោះគឺជាអ្វីដែលបានបំផ្លាស់បំប្រែរបៀបនៃការដែលលោកគ្រូអានព្រះគម្ពីរយ៉ាងខ្លាំង ទាក់ទងទៅនឹងការយល់ពីអ្នកនិពន្ធ ដែលនេះមានន័យថា យើងក៏យល់អំពីគោលបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែរ។ ខ្ញុំយល់អំពីរបៀបនៃការធ្វើដូចនេះនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី និងនៅក្នុងកណ្ឌប្រាជ្ញា ដូចជាកណ្ឌសុភាសិតជាដើម។ ប៉ុន្តែ សំណួររបស់ខ្ញុំគឺទាក់ទងទៅនឹងការយល់ពីដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយ។ ក្រុមជំនុំខ្ញុំកំពុងតែសិក្សាកណ្ឌគម្ពីរ លូកា។ យើងដឹង និងយល់អំពីរបៀបដែលកណ្ឌមួយនេះបានរៀបរៀងឡើង ចុះចំណែកឯការយល់ពីដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយវិញ? តើមានចំណុចគន្លឹះខុសៗគ្នាដែលលោកគ្រូព្យាយាមរកដែរឬទេ? តើមានឈ្នាប់ផ្លាស់ប្ដូរជាក់លាក់ ចំណុចសម្គាល់ ឬក៏គន្លឹះណាមួយដែលលោកគ្រូរកនៅក្នុងខគម្ពីរដែលរៀបរាប់អំពីដំណើររឿងទាំងនោះដែរទេ?

ការឃើញអ្វីដែលអ្នកនិពន្ធកំពុងតែមានប្រសាសន៍

ខ្ញុំធ្លាប់បានផ្ដោតមើលអំពីរបៀបនៃការយល់នូវផ្នត់គំនិតរបស់អ្នកនិពន្ធយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ដើម្បីរកគោលបំណងដ៏ពិតរបស់គាត់។ ហើយខ្ញុំជឿថា គោលបំណងមូលដ្ឋាននៃការអានគឺ ដើម្បីស្វែងរកគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធ គឺរកនូវអ្វីដែលគាត់ព្យាយាមចង់ប្រាប់ដល់យើង។ សូមយល់ថា មានរបៀបខុសៗគ្នាជាច្រើននៃការធ្វើបែបនេះ ក្នុងការស្វែងរកគោលបំណងនោះនៅពេលដែលយើងអាន ដូចជាទទួលបានការកម្សាន្តនៅពេលអានព្រះគម្ពីរ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើគ្មានការស្វែងរកឥទ្ធិពលមូលដ្ឋាននៃគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធ នោះមានន័យថា យើងកំពុងបង្ហាញភាពឈ្លើយរបស់ខ្លួន ហើយយើងក៏កំពុងតែប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកនិពន្ធក្នុងរបៀបដែលយើងមិនចង់ឲ្យអ្នកផ្សេងប្រព្រឹត្តចំពោះយើង នៅពេលដែលយើងព្យាយាមប្រាប់អ្វីមួយ ហើយមានគេឆ្លើយតបថា
«ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាលោកអ្នកកំពុងតែព្យាយាមនិយាយអ្វីនោះទេ។ ខ្ញុំនឹងកាត់ស្រាយពាក្យសម្ដីរបស់លោកអ្នកទៅជារបៀបនេះ ឬក៏ជារបៀបនោះ តាមតែចិត្តរបស់ខ្ញុំ»។

ហើយក្នុងដំណើរការបែបនោះ គឺយើងនឹងបាត់បង់ឱកាសដ៏ធំក្នុងការលូតលាស់ជាមិនខាន។ ប្រសិនបើយើងមិនខ្វល់អំពីការរកឃើញនូវអ្វីដែលបុគ្គលម្នាក់ទៀតបានរកឃើញថា ជាការពិត ហើយយើងគ្រាន់តែបញ្ចូលគំនិតរបស់យើងលើអ្វីដែលគាត់បាននិពន្ធ នោះយើងនឹងមិនលូតលាស់ឡើយ។ ហើយកណ្ឌគម្ពីរ ២ពេត្រុស ៣:១៨ មានចែងថា «ចម្រើនឡើងក្នុងព្រះគុណ ហើយក្នុងការស្គាល់ដល់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃយើងរាល់គ្នា»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងវែកញែកថា ចំណុចដ៏សំខាន់មួយនៃរបៀបនៃការរកគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធ និងការលូតលាស់ខាងឯចំណេះដឹង និងព្រះគុណ គឺដាច់ខាត យើងត្រូវតែយល់អំពីរបៀបវែកញែករបស់អ្នកនិពន្ធ។

ហើយតាមរយៈពាក្យ «វែកញែក» ខ្ញុំមិនមែនមានន័យថា យើង «ឈ្លោះគ្នា» នោះទេ។ ខ្ញុំយល់ថាពេលខ្លះគេប្រើប្រាស់ពាក្យ «វែកញែក» ខុសពីរបៀបដែលខ្ញុំប្រើប្រាស់នៅត្រង់នេះ។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់មានន័យតាមរយៈពាក្យ
«វែកញែក» គឺថាយើងយល់អំពីលំដាប់លំដោយនៃគំនិតពីការសាងសង់មូលដ្ឋានរហូតដល់ចប់។ ឧទាហរណ៍៖ កណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ១:១៥-១៧ មានចែងដូចតទៅ (មានពាក្យ «ដ្បិត» ពីរដង និងពាក្យ «ពីព្រោះ» មួយដង)

«ដូច្នេះ ឯខ្ញុំៗប្រុងប្រៀបតែនឹងប្រាប់ដំណឹងល្អមកអ្នករាល់គ្នា ដែលនៅក្រុងរ៉ូមដែរ ដ្បិតខ្ញុំគ្មានសេចក្ដីខ្មាស ចំពោះដំណឹងល្អនៃព្រះគ្រីស្ទទេ ពីព្រោះជាព្រះចេស្ដានៃព្រះ សម្រាប់នឹងជួយសង្គ្រោះដល់អស់អ្នកណាដែលជឿ...ដ្បិតសេចក្ដីសុចរិតនៃព្រះ បានសម្ដែងមកក្នុងដំណឹងល្អនោះ ដោយសារសេចក្ដីជំនឿ ហើយឲ្យបានសេចក្ដីជំនឿចម្រើនច្រើនឡើងផង»។

ខ្ញុំបានអានព្រះគម្ពីរអស់រយៈពេល២០ឆ្នាំមុនខ្ញុំរកឃើញអំពីរបៀបដែលសាវ័ក ប៉ុល សរសេរ។ នៅក្នុងខគម្ពីរប៉ុន្មាននេះ យើងឃើញថាមានប្រយោគដ៏សំខាន់ៗ និងធំៗ៤យ៉ាង។ ហើយចំណុចរបស់ខ្ញុំគឺថា លោកអ្នកមិនអាចយល់អំពីគោលបំណងរបស់សាវ័ក ប៉ុល បានទេ អំពីអ្វីដែលគាត់កំពុងតែព្យាយាមលើកឡើង លុះត្រាតែលោកអ្នកយល់អំពីទំនាក់ទំនងតក្កនៃការគិតរបស់គាត់រវាងប្រយោគទាំងបួននេះសិន។ ហើយរបៀបនៃការបង្ហាញរបស់សាវ័ក ប៉ុល ដែលយើងឃើញយ៉ាងច្បាស់លាស់ ក្នុងទំនាក់ទំនងនេះ គឺតាមរយៈការដែលគាត់ប្រើប្រាស់ពាក្យ «ដ្បិត» ពីរដង និង «ពីព្រោះ» មួយដង។ គាត់កំពុងតែរចនាការវែកញែកពីមូលដ្ឋានរហូតដល់ទីបញ្ចប់។

តម្រុយនៅក្នុងដំណើររឿង

សំណួរដែលបានលើកឡើងគឺទាក់ទងទៅនឹងរបៀបលម្អិត ការផ្ដោតលើយ៉ាងខ្លាំងទៅលើតក្កនៃទំនាក់ទំនងនៃការគិតរវាងប្រយោគណាមួយ ដែលទាក់ទងទៅនឹងរបៀបនៃការកាត់ស្រាយលើដំណើរនៃសាច់រឿងធំណាមួយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ឬក៏ដំណើររឿងទាំងមូលនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ហើយអ្នកសួរក៏អាចទំនងជាសួរបន្ថែមទៀតថា៖ «តើរបៀបនៃការធ្វើដូចនេះទាក់ទងទៅនឹងកណ្ឌគម្ពីរកំណាព្យ រឿងប្រៀបប្រដូច។ល។ បានដោយរបៀបណា?» ព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានចងចូលគ្នាក្នុងរបៀបជាក់លាក់ណាមួយ—ហើយនេះជាអ្វីដែលខ្ញុំមានន័យលើដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយ។ តើយើងគួរព្យាយាមស្វែងរកគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធក្នុងរបៀបដូចគ្នាមែនឬ?

ហើយចម្លើយរបស់ខ្ញុំគឺថា៖ មែនហើយ បើយោងតាមគោលការណ៍។ ប៉ុន្តែ ទាក់ទងទៅនឹងចំណុចលម្អិតនៃរបៀបដែលអ្នកនិពន្ធបានបង្ហាញគោលបំណងរបស់គាត់ គឺយើងត្រូវប្រយ័ត្នដោយព្យាយាមស្វែងរកចំណុចផ្សេងទៀត ក្រៅពីការគ្រាន់តែផ្ដោតលើធ្នាក់មួយទៅធ្នាក់មួយទៀត ដោយមានតក្កភ្ជាប់មួយក្នុងចន្លោះ ទោះបីដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយមិនកើតឡើងដូច្នោះក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែ អ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរបានសរសេរចុះដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយដោយមានហេតុផល។ ពួកគាត់កំពុងតែព្យាយាមប្រាប់នូវចំណុចណាមួយមកកាន់យើង។ ហើយពួកគាត់ក៏ចង់ឲ្យយើងរកឃើញចំណុចនោះដែរ។

កាលខ្ញុំសរសេរសៀវភៅមួយមានចំណងជើងជាភាសាអង់គ្លេសថា (Reading the Bible Supernaturally) (ដែលប្រែជាភាសាខ្មែរថា «ការអានព្រះគម្ពីរបែបអធិធម្មជាតិ») ខ្ញុំបានឃើញចំណុចដ៏អស្ចារ្យជាច្រើន។ កាលនោះគឺជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំបានឃើញ។ របៀបរិះគន់ដ៏ចម្បងមួយរបស់ព្រះយេស៊ូវអំពីពួកផារិស៊ីគឺថា ពួកគាត់មិនចេះរបៀបអានឡើយ។ ខ្ញុំគិតថា ការរិះគន់នេះទំនងជាបានធ្វើឲ្យពួកគេឈឺចាប់ចាប់ខ្លាំង ព្រោះដូចដែលយើងដឹងហើយថា ពួកគេគឺជាអ្នកអាន។ ព្រះអង្គបានលើកឡើងម្ដងហើយម្ដងទៀតថា «តើអ្នករាល់គ្នាមិនដែលមើលរឿង...ទេឬអី?» (ម៉ាថាយ ១២:៣; ២២:៣១)។ ហើយទំនងពួកគេកំពុងតែអេះក្បាល ហើយតបវិញថា «ការងាររបស់យើងគឺជាការអាន!»។ ពិតណាស់ ពួកគាត់បានអានមែន។ ដូច្នេះ តើព្រះយេស៊ូវកំពុងមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? ព្រះអង្គកំពុងតែមានន័យថា ពួកគាត់បានអានមែន ប៉ុន្តែមិនបានយល់ទេ ហើយបានមើលមែន ប៉ុន្តែមិនបានឃើញទេ។

និយាយម្យ៉ាងវិញទៀត មានគោលបំណងពិតៗរបស់អ្នកនិពន្ធ ដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានបណ្ដាលឲ្យតែង កំពុងតែចង់លើកឡើងថា—ក្នុងករណីនេះ គឺសំដៅទៅលើអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ដែលពួកផារិស៊ីអានជាប្រចាំថ្ងៃ—មិនថាអានដោយយកចិត្តទុកដាក់ ដោយបកស្រាយអត្ថន័យពីមួយឃ្លាទៅមួយឃ្លា ឬក៏ថាកំពុងអានកណ្ឌគម្ពីរកំណាព្យ អានដំណើររឿងណាមួយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលកំពុងតែកើតឡើងនោះគឺថា ពួកផារិស៊ីទាំងនោះមិនយល់អ្វីទាល់តែសោះ។ នោះគឺជាអ្វីដែលកំពុងតែធ្វើឲ្យព្រះយេស៊ូវខកព្រះទ័យ។

ដូច្នេះ ចម្លើយគឺថា មែនហើយ ក្នុងគ្រប់កណ្ឌ គឺយើងត្រូវតែព្យាយាមស្វែងរកគោលបំណងចម្បងៗរបស់អ្នកនិពន្ធ—ការនិពន្ធឡើងទាំងអស់សុទ្ធតែមានតម្លៃ។ មែនហើយ យើងគួរតែព្យាយាមស្វែងរកតម្រុយទាំងអស់ដែលអ្នកនិពន្ធបានផ្ដល់ដល់យើង ហើយអ្នកនិពន្ធល្អៗតែងតែផ្ដល់តម្រុយ ដើម្បីជួយយើងឲ្យរកឃើញអ្វីដែលគាត់កំពុងតែព្យាយាមប្រាប់យើង។ តម្រុយទាំងនោះទាក់ទងទៅនឹងដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយទំនងជាអាចពាក់ព័ន្ធទៅនឹងការលើកឡើងនូវចំណុចដដែលៗម្ដងហើយម្ដង ឬក៏ទាក់ទងទៅនឹងដំណាក់កាលនៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានកើតឡើង ឬក៏ថាតើការសន្ទនាកំពុងតែលើកឡើងនូវចំណុចពិតអ្វី ឬក៏គាត់អាចលើកឡើងអំពីលទ្ធផលនៃព្រឹត្តិការណ៍ជាក់លាក់ណាមួយ ឬក៏ថាគាត់សរសេរបញ្ចូលការកាត់ស្រាយផ្ទាល់តែម្ដង។ល។

លោក យ៉ូសែប និងសាច់រឿងដែលមានជាច្រើនផ្នត់

សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំលើកឡើងនូវឧទាហរណ៍មួយចំនួនអំពីដំណើររឿងដ៏ល្អបំផុតមួយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។ ខ្ញុំកំពុងគិតអំពីលោក យ៉ូសែប ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ជំពូក៣៧-៥០។ អ្នកខ្លះបានលើកឡើងថា ដំណើររឿងមួយនេះគឺជាដំណើររឿងដ៏ខ្លីល្អបំផុតមួយដែលធ្លាប់បានសរសេរចុះ ប្រសិនបើយើងចង់ដាក់វាចូលក្រោមចំណាត់ថ្នាក់ណាមួយ។ នេះគឺជាដំណើររឿងដែលពិតជារន្ធត់ណាស់ ហើយលោកអ្នកទំនងជាឆ្ងល់ថា៖ តើកំពុងមានអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងវគ្គនេះ? តើអ្វីទៅជាចំណុចគោលនៅក្រោយដំណើររឿងនេះ?

មាន១៤ជំពូកសរុបដែលរៀបរាប់អំពី សុបិន្ដរបស់លោក យ៉ូសែប ការស្អប់របស់បងៗ ការដែលបងៗបានលក់គាត់ធ្វើជាទាសករ ការដែលគាត់កាន់តែធ្លាក់ចូលការរងទុក្ខដោយសារប្រពន្ធរបស់លោក ប៉ូទីផារ បាននិយាយមួលបង្កាច់អំពីគាត់—ហើយបន្ទាប់មកគេបានដាក់គុកគាត់ ហើយគេក៏បានភ្លេចគាត់នៅក្នុងគុកដែរ។ ហើយបន្ទាប់មក គាត់ក៏បានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំ ដែលមានឋានៈបន្ទាប់ពីស្ដេច ផារ៉ោន នៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ហើយតាមរយៈការនោះព្រះជាម្ចាស់ក៏បានរក្សារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ពីគ្រោះទុរភិក្ស និងការពារខ្សែតំណនៃរាជវង្សព្រះមេស្ស៊ី។ នោះគឺជាអ្វីដែលកំពុងតែកើតឡើង!

ហើយក៏នៅមានផ្នត់គំនិតបន្ទាប់បន្សំមួយចំនួនទៀតនៃគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធក្នុងដំណើររឿងនេះដែរ។
ខ្ញុំចង់លើកទឹកចិត្តឲ្យលោកអ្នកឈប់គិតថា នៅពេលដែលលោកអ្នកអានដំណើរនៃសាច់រឿងណាមួយ នោះលោកអ្នកនឹងទទួលបាននូវផ្ទាំងទស្សនីយភាពធំ ឬក៏ចំណុចចម្បងធំណាមួយនោះឡើយ។។ ពិតណាស់ យើងក៏ត្រូវទទួលបានចំណុចចម្បងណាមួយមែនដែរ។ វាទំនងជាអាចនឹងគ្រប់គ្រងលើចំណុចតូចៗផ្សេងទៀតបានមែន ប៉ុន្តែសូមចងចាំថា ក៏នៅមានចំណុចតូចៗមួយចំនួនផ្សេងទៀតដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងក្នុងដំណាក់កាលផ្សេងៗនៃដំណើររឿងនោះដែរ។

រឿងប្រៀបប្រដូចក្នុងព្រះគម្ពីរ

តោះ! ចូរចាប់ផ្ដើមជាមួយនឹងរូបភាពធំនៃដំណើររឿងមួយនេះ។ ខ្ញុំគិតថា នៅពេលដែលលោក ម៉ូសេ សរសេរកណ្ឌគម្ពីរលោកុប្បត្ដិ គឺគាត់មិនបានលាក់ទុកឲ្យយើងឆ្ងល់អំពីគោលបំណងចម្បងធំនៃដំណើររឿងនោះទេ។ គាត់បានបង្ហាញឲ្យយើងឃើញអំពីចំណុចយ៉ាងច្បាស់លាស់ពីរទៅបីដង តាមរយៈប្រយោគសង្ខេបៗអំពីអ្វីដែលគាត់កំពុងតែរៀបរាប់។ ឧទាហរណ៍៖ លោក យ៉ូសែប បានលើកឡើងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ៤៥:៧-៨ ដូចតទៅ៖

«ព្រះទ្រង់បានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកមុនអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីនឹងរក្សាអ្នករាល់គ្នាឲ្យមានសំណល់សល់នៅផែនដី ហើយនឹងជួយសង្គ្រោះជីវិតនៃអ្នករាល់គ្នា ដោយសេចក្ដីប្រោសប្រាណយ៉ាងធំ ដូច្នេះ មិនមែនអ្នករាល់គ្នាដែលឲ្យខ្ញុំមកទីនេះទេ គឺជាព្រះវិញទេតើ ទ្រង់បានតាំងខ្ញុំទុកជាឪពុកដល់ផារ៉ោន ជាម្ចាស់លើដំណាក់ទ្រង់ទាំងអស់ ហើយជាចៅហ្វាយត្រួតត្រាលើស្រុកអេស៊ីព្ទទាំងមូលផង»។

បើនិយាយម្យ៉ាងវិញទៀត ព្រឹត្តិការណ៍ដែលមើលទៅហាក់បីដូចជាថា មនុស្សយើងជាតួអង្គដែលកំពុងតែធ្វើ ដែលយើងកំពុងតែអានអំពីជំពូកទាំង១៤ដំបូង ទោះបីមានរួមទាំងព្រឹត្តិការណ៍ដែលពេញទៅដោយអំពើបាបក៏ដោយ ក៏ជាព្រះដែលពេញទៅដោយអធិបតេយ្យភាព ដែលកំពុងតែគ្រប់គ្រងលើព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះ ដោយព្រះអង្គបានចាត់អ្នកតំណាងទ្រង់ តាមរយៈទង្វើដែលមានពេញដោយអំពើបាបឲ្យទៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ដើម្បីសង្គ្រោះរាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ នេះគឺពិតជាឆ្កួតមែន។ ហើយនេះពិតជារឿងអស្ចារ្យមែន។ នេះស្ទើរតែស្មើនឹងអត្ថន័យនៃរឿងប្រៀបប្រដូចនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។

ហើយបន្ទាប់មកនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ៥០:២០ លោក យ៉ូសែប បាននិយាយទៅកាន់បងៗរបស់គាត់ដូចតទៅថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានគិតធ្វើអាក្រក់ដល់ខ្ញុំ តែព្រះទ្រង់សម្រេចជាការល្អវិញ ដើម្បីនឹងសង្គ្រោះដល់ជីវិតនៃមនុស្សជាច្រើន ដូចជាបានកើតមានសព្វថ្ងៃនេះ»។ ខ្ញុំគិតថា នៅពេលដែលលោកអ្នកអានខគម្ពីរមួយនេះ នោះលោកអ្នកចាំបាច់ត្រឡប់ទៅអានដំណើររឿងនោះម្ដងទៀត ដើម្បីអានដំណើររឿងនោះម្ដងទៀត ពីព្រោះឥឡូវនេះលោកអ្នកឃើញអំពីគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធហើយ។ ហើយលោកអ្នកទំនងជាលើកឡើងថា «អូ នេះគឺជាទិសដៅដែលដំណើររឿងនោះកំពុងតែតម្រង់ទៅ»។ ហើយលោកអ្នកអាចអានដំណើររឿងម្ដងទៀត ដោយនឹកចាំអំពីតម្រុយរឿងនេះ «ដំណាក់កាលនៃដំណើររឿង ក្នុងចំណុចនេះ មានន័យយ៉ាងដូច្នេះ ហើយវាក៏កំពុងតែតម្រង់ទៅចំណុចនោះផងដែរ»។ ភ្លាមៗនោះ លោកអ្នកនឹងអាចឃើញព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងច្បាស់លាស់បាន។

សរុបសេចក្ដីទៅ រូបភាពធំគឺថា អំពើបាបរបស់មនុស្សអំពីរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ឬក៏អំពើបាបរបស់មនុស្សទាស់ប្រឆាំងនឹងរាស្ត្ររបស់ទ្រង់មិនគ្រាន់តែមិនបង្អាក់ផែនការនៃការសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ថែមទាំងនាំឲ្យដំណើរការនៃផែនការនៃការសង្គ្រោះនោះដំណើរការទៅមុខទៀត។ វាគឺជាផ្នែកមួយនៃផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការសង្គ្រោះរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ហើយនៅចុងបញ្ចប់ក៏នឹងចាត់ឲ្យព្រះមេស្ស៊ីយាងមកផែនដីនេះ តាមរយៈខ្សែស្រឡាយនោះដែរ។ ហើយលោក ម៉ូសេ បានផ្ដល់នូវតម្រុយក្នុងដំណាក់កាលនីមួយៗនៃដំណើររឿងដល់យើង ហើយគាត់ក៏បានលើកប្រយោគពន្យល់ដ៏ធំមួយ នៅចុងបញ្ចប់ទៀតផង។

«ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់គង់នៅជាមួយនឹងគាត់»

ប៉ុន្តែ នៅមានតម្រុយផ្សេងទៀត ទាក់ទងទៅនឹងអត្ថន័យ និងអត្ថន័យបន្ទាប់បន្សំក្រៅពីប្រយោគកាត់ស្រាយដ៏ច្បាស់លាស់នៅចុងក្រោយ។ នៅក្នុងដំណាក់កាលនៃដំណើររឿង លោក ម៉ូសេ បានត្បាញកាលៈទេសៈដែលកាន់តែអាក្រក់ៗចូលគ្នាជាមួយនឹងពាក្យពេចន៍ដែលមានការលើកទឹកចិត្តផងដែរ។ គេបានបោះលោក យ៉ូសែប ចូលគុក។ បងៗរបស់គាត់បានលក់គាត់ឲ្យធ្វើជាទាសករ។ គាត់នៅស្រុកអេស៊ីព្ទដែលនៅឆ្ងាយពីស្រុកកំណើត។ ប្រពន្ធរបស់លោក បូទីផារ បាននិយាយបង្ខូចអំពីគាត់។ គេក៏បានភ្លេចអំពីគាត់ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងជាប់គុក។ មើលទៅហាក់បីដូចជា គាត់កាន់តែធ្លាក់ដុនដាបទៅៗ—បើយើងចង់គូសក្រាហ្វិកលើដំណើររឿងនេះ ហើយសភាពនៃដំណើររឿងនេះក៏មានភាពស៊ីគ្នាជាមួយនឹងជីវិតយើងជាច្រើននាក់ដែរ។ ខ្ញុំបានគូសក្រាហ្វិកអំពីដំណើររឿងនេះ ក្នុងការបង្ហាញក្រុមជំនុំយើង។ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែគូស ខ្ញុំក៏បានសួរដែរថា «តើបងប្អូនកំពុងស្ថិតនៅក្នុងដំណាក់កាលមួយណា ទាក់ទងទៅនឹងចំណុចអាក្រក់ៗដែលកំពុងតែកើតឡើងនៅក្នុងជីវិត ដែលកាន់តែធ្លាក់ចុះដុនដាបទៅក្នុងកាលៈទេសៈដែលពេញទៅដោយទុក្ខព្រួយក្នុងជីវិតនេះ?»។ ហើយនៅក្នុងដំណាក់កាលចុងក្រោយ មើលទៅហាក់បីដូចជាថា ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានភ្លេចគាត់ដែរ។ តើកំពុងមានអ្វីកើតឡើង? ចម្លើយគឺថា នៅពេលដែលយើងកំពុងតែអាន គឺយើងត្រូវតែយល់អំពីហេតុការណ៍នោះក្នុងរបៀបនេះដូច្នោះសិន។

ប៉ុន្តែ ក្នុងដំណាក់កាលនីមួយៗនៃដំណើររឿង លោក ម៉ូសេ បានលើកឡើងនូវប្រយោគខ្លះៗដូចនេះ «ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់គង់នៅជាមួយនឹងគាត់...ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ធ្វើឲ្យគ្រប់ការទាំងអស់បានកើតឡើងដោយសារដៃគាត់» (លោកុប្បត្ដិ ៣៩:៣)។ ឬក៏ក្នុងកន្លែងមួយទៀត គាត់បានសរសេរថា «តែព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់គង់ជាមួយនឹងយ៉ូសែប ហើយក៏ផ្តល់សេចក្ដីសប្បុរសដល់គាត់ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យមេភូឃុំអាណិតមេត្តាដល់គាត់ផង» (លោកុប្បត្ដិ ៣៩:២១)។ យើងទទួលបានតម្រុយដូចនេះ ក្នុងដំណាក់កាលនីមួយៗនៃដំណើររឿង ទោះបីពេលមើលទៅហាក់បីដូចជាថា គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់កំពុងកាន់តែអាក្រក់ទៅៗសម្រាប់លោក យ៉ូសែប ក៏ដោយ ហើយនេះក៏មិនមែនដោយសារអំពើបាបរបស់គាត់ដែរ។ គាត់មិនបានធ្វើអ្វីមួយ ដើម្បីនាំឲ្យរឿងនោះកើតឡើងចំពោះខ្លួនឯងឡើយ។ ហើយក៏មិនមែនដោយសារព្រះជាម្ចាស់បានបោះបង់គាត់ចោលដែរ—ប៉ុន្តែ គឺដោយសារគោលបំណងអាថ៌កំបាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ។ ហើយខណៈពេលដែលយើងកំពុងតែអាន យើងក៏ចង់ដឹងផងដែរថា តើអ្វីទៅជាគោលបំណងនោះ? ឱព្រះអង្គអើយ ព្រះអង្គបានលើកឡើងថា ទ្រង់នៅខាងគាត់ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលទូលបង្គំអាន មើលទៅហាក់បីដូចជាថា ព្រះអង្គកំពុងតែជំទាស់នឹងគាត់វិញ។

សាច់រឿងនៅក្នុងសាច់រឿង

ខ្ញុំចង់លើកឡើងឧទាហរណ៍មួយទៀត អំពីរបៀបដែលអ្នកនិពន្ធបានផ្ដល់ជូនគោលបំណងរបស់គាត់ដល់យើង ហើយនេះគឺជារឿងមួយដែលពិបាកយល់ជាងគេបំផុតចំពោះខ្ញុំ ក្នុងដំណើររឿងទាំងមូល។ មើលទៅហាក់បីដូចជាថា រឿងនៅក្នុងជំពូក៣៨កំពុងតែនិយាយកាត់ដំណើររឿងទាំងមូល។ ដំណើររឿងរបស់លោក យ៉ូសែប បានចាប់ផ្ដើមនៅក្នុងជំពូក៣៧ អំពីសុបិន្ដ និងការដែលពួកបងៗបានលក់គាត់ឲ្យធ្វើជាទាសករនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ—ហើយភ្លាមនោះ—លោក ម៉ូសេ ក៏បានសរសេរបញ្ចូលជំពូក៣៨ (ស្ទើរតែក្រោយរំពេចដែលដំណើររឿងធំទើបតែបានចាប់ផ្ដើម) ឲ្យមើលទៅពុំមានការទាក់ទងគ្នាសោះ។ ជំពូកនេះបានលើកឡើងអំពីរឿងដែលគួរឲ្យចម្លែកអំពីលោក យូដា ដែលត្រូវជាបងច្បងរបស់លោក យ៉ូសែប។ លោក យូដា បានដេកជាមួយកូនប្រសាស្រីរបស់គាត់ ហើយនាំឲ្យនាងមានផ្ទៃពោះ ដោយបានគិតថានាងគាត់ជាស្រីសំផឹង។ សំណួររបស់ខ្ញុំសម្រាប់លោក ម៉ូសេ
គឺថា៖ តើកំពុងមានអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងជំពូកនេះ ហើយហេតុអ្វីបានចាំបាច់ត្រូវសរសេរអំពីរឿងនេះ? បើដាក់ជំពូកនោះមុនជំពូក៣៧ នោះវានឹងមិនរំខានដល់ ដំណើររឿងឡើយ។ ហេតុអ្វីបានត្រូវជាចាំបាច់រំខានដំណើររឿងដោយដាក់ជំពូក៣៨ដូច្នេះ?

នេះគឺជាយោបល់របស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ចង់ដឹងផងដែរថា តើយោបល់នេះត្រឹមត្រូវ ឬក៏អត់។ បន្ទាប់ពីយើងបានអានអំពីការធ្លាក់ក្នុងអំពើអសីលធម៌ដ៏អាក្រក់របស់លោក យូដា នៅក្នុងជំពូក៣៨—បន្ទាប់គឺដំណើររឿងរបស់លោក យ៉ូសែប—គឺដំណើររឿងអំពីការដែលលោក យ៉ូសែប ជ្រើសរើសផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយអស្ចារ្យទាក់ទងទៅនឹងទំនាក់ទំនងខាងឯផ្លូវភេទជាមួយនឹងប្រពន្ធលោក ប៉ូទីផារ ដែលបានព្យាយាមបង្ខំលោក យ៉ូសែប ឲ្យដេកជាមួយគាត់។ ហើយលោក ម៉ូសេ ក៏បានសរសេរនូវពាក្យពេចន៍នេះផងដែរ៖ «ធ្វើដូចម្ដេចឲ្យខ្ញុំប្រព្រឹត្តការ ដែលអាក្រក់យ៉ាងធំនេះទៅបាន ធ្វើយ៉ាងនោះនឹងមានបាបនៅចំពោះព្រះផង» (លោកុប្បត្ដិ ៣៩:៩)។ ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថា លំដាប់លំដោយនៃដំណើររឿង ដោយមានការសរសេរបញ្ចូលអំពីការធ្លាក់ក្នុងអំពើអសីលធម៌របស់លោកយូដា មុនភាពស្អាតស្អំរបស់លោក យ៉ូសែប ដែលគាត់បានឆ្លើយតបក្នុងរបៀបដ៏ស្រស់ស្អាត និងពេញទៅដោយប្រសិទ្ធភាពដែលនាំឲ្យយើងមានការភ្ញាក់ផ្អើល ទាក់ទងទៅនឹងក្រមសីលធម៌ដ៏ស្អាតស្អំរបស់គាត់ គឺដើម្បីលើកឡើងឲ្យច្បាស់លាស់អំពីចំណុចខុសគ្នារវាងភាពមិនស្មោះត្រង់របស់លោក យូដា និងភាពស្អាតស្អំរបស់លោក យ៉ូសែប ផ្នែកផ្លូវភេទ។ ដែលនេះបង្ហាញក្នុងរបៀបដ៏សាមញ្ញថា អាចមានចំណុចគោលៗបាននៅក្នុងដំណើរនៃសាច់រឿងធំ ហើយក៏នៅអាចមានចំណុចគោលៗបន្ទាប់បន្សំនៅក្នុងដំណើរនៃសាច់រឿងតូច ដែលយើងគួរតែកត់សម្គាល់ឃើញដែរ។

សូមបន្តមើលទៀត

ដូច្នេះ ក្នុងការឆ្លើយតបនូវសំណួរខាងលើ៖ មិនថាយើងកំពុងតែអានសំបុត្ររបស់សាវ័ក ប៉ុល ដែលមានការវែកញែកយ៉ាងច្បាស់លាស់ ឬក៏ថាយើងកំពុងតែអានដំណើរនៃសាច់រឿងដែលមាន១៤ជំពូកក៏ដោយ ក៏យើងត្រូវតែព្យាយាមស្វែងរកនូវគោលបំណងដែលអ្នកនិពន្ធចង់ប្រាប់មកកាន់យើងដែរ។ ហើយយើងស្វែងរកតម្រុយដូចនោះដែលគាត់បានលើកឡើងសម្រាប់យើង មិនថានៅក្នុងសំបុត្របែបសេចក្ដីអធិប្បាយតាមព្រះបន្ទូល ឬក៏ក្នុងដំណើររឿងនៃសាច់រឿងណាមួយឡើយ គឺដើម្បីឲ្យចំណុចទាំងនោះជួយឲ្យយើងឃើញគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធ។

ខ្ញុំចង់បញ្ចប់ដោយលើកឡើងថា ខណៈពេលដែលខ្ញុំកាន់តែអាន ដោយមានគោលបំណងក្នុងការស្វែងរកតម្រុយ ឬក៏គោលបំណងដែលអ្នកនិពន្ធបានផ្ដល់ឲ្យយើង នោះយើងនឹងកាន់តែឃើញវាច្បាស់លាស់ថែមទៀតជាមិនខាន។

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ John Piper
បកប្រែដោយ៖ លោកគ្រូ ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ទេព រ៉ូ, លោក ខែម បូឡុង, លោក ឯក សត្យា, លោក សឹម រក្សា និងលោក ឯក ធីម៉ូថេ
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី www.desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

១៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ កក្កដា ២០២៦

តើខ្ញុំអាចនៅតែមានសេចក្ដីអំណរក្នុងគ្រាដែលមានពេញដោយសេចក្ដីសង្ស័យបានដែរឬទេ?

សូមស្វាគមន៍មកកាន់ថ្ងៃច័ន្ទនេះ ជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃខែកក្កដា។ កាលពីថ្ងៃព្រហស្បតិ៍មុន យើងបានរៀនអំពីសេចក្ដីអំណររបស់ព្រះជាម្ចាស់…

អានបន្ថែម

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៥៣១៨

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

តើ៧០អាទិត្យ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែលជាអ្វី? (ដានីយ៉ែល ៩)

៤១០៩

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៥ វិច្ឆិកា ២០២៥

តើ៧០អាទិត្យ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែលជាអ្វី? (ដានីយ៉ែល ៩)

អត្ថន័យសំខាន់នៃការកាត់ស្រាយកណ្ឌគម្ពីរ ដានីយ៉ែល ៩:២៦-២៧ គឺជាការសង្កេតរបស់សាវ័កម៉ាថាយ ត្រង់ដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងមានបន្ទូលអំពីការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលត្រូវនឹងមកក្រុងយេរូសាឡឹម និងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ (ម៉ាថាយ ២៤:១៥)។

អានបន្ថែម

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

១៨២៦៦

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៣ កុម្ភៈ ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

Why was Jesus baptized?

អានបន្ថែម

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

១០២៦១

ក្តៅៗ

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៣០ ធ្នូ ២០២៥

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

សាវ័ក ប៉ុល និងអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផ្សេងទៀតបានប្រើប្រាស់ពាក្យថា «អ្នកត្រួតត្រា» ជំនួសគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងពាក្យ «ពួកចាស់ទុំ»។ ឧទាហរណ៍៖ សូមពិចារណានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទីតុស ១:៥-៧។

អានបន្ថែម

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

៨២៣១

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៣ ធ្នូ ២០២៥

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន

អានបន្ថែម

តើអ្នកដែលមិនបានសង្គ្រោះ នឹងទទួលរងទុក្ខពីការជំនុំជម្រះដ៏អស់កល្បជានិច្ចឬទេ? (២ថែស្សាឡូនីច ១)

២៦៥

ក្តៅៗ

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៦ ធ្នូ ២០២៥

តើអ្នកដែលមិនបានសង្គ្រោះ នឹងទទួលរងទុក្ខពីការជំនុំជម្រះដ៏អស់កល្បជានិច្ចឬទេ? (២ថែស្សាឡូនីច ១)

កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។

អានបន្ថែម

មតិយោបល់

មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0

មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។ សូមធ្វើជាមនុស្សដំបូងដែលឆ្លើយតប។