នៅក្នុងសហគមន៍ក្រីក្រ តើគោលលទ្ធិពិតជាមានសារៈសំខាន់ដែរឬទេ?

វាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែង ដើម្បីឲ្យមើលឃើញរចនាសម្ព័ន្ធសង្គមកែប្រែ និងស្តាឡើងវិញ។ យើងត្រូវតែនិយាយអំពីសេចក្តីពិតនៃដំណឹងល្អ ឬយើងគ្រាន់តែនាំសិរីល្អមកកាន់ខ្លួនឯង ហើយទុកឲ្យពួកគេនៅក្នុងអំពើបាប និងកំហុសរបស់ពួកគេ។

២៣ ឧសភា ២០២៤អានរយៈពេល ២២ នាទី

មើល១៣៤ដង

នៅក្នុងសហគមន៍ក្រីក្រ តើគោលលទ្ធិពិតជាមានសារៈសំខាន់ដែរឬទេ?

កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ខ្ញុំ (ម៉ៃ) អង្គុយផឹកកាហ្វេជាមួយនឹងមិត្តចាស់នៅមហាវិទ្យាល័យ ហើយស្តាប់គាត់ពន្យល់ពីរបៀបដែលទស្សនៈចំពោះព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់បានផ្លាស់ប្ដូរតាំងពីយើងនៅជានិស្សិតមកម៉្លេះ។ ឥឡូវនេះ គាត់ស្ថិតក្នុងភាពជាអ្នកដឹកនាំលើព័ន្ធកិច្ចមហាវិទ្យាល័យនៅក្នុងទីស្នាក់ការសាកលវិទ្យាល័យក្នុងស្រុកមួយចំនួន ហើយគាត់កំពុងពន្យល់ពីការសម្រេចចិត្តរបស់ពួកគេថាមិនមានលក្ខណៈ «ការយកឈើឆ្កាងជាចំណុចស្នូល» (ពាក្យរបស់គាត់) ដូចដែលយើងទាំងពីរធ្លាប់មានកាលពី ១៥ ឆ្នាំមុនទៀតឡើយ៖ «ម៉ៃ! អ្នកដឹងទេ យើងប្រាថ្នាមិនចង់បានបែបដូច្នេះទេ...គោលលទ្ធិ។ ឈើឆ្កាងពិតជាមានសារៈសំខាន់ គឺពិតប្រាកដ។ ប៉ុន្តែយើងមិនចង់ជាប់គាំងក្នុងជម្លោះនៅសតវត្សរ៍ទីដប់ប្រាំមួយអំពីដង្វាយធួននឹងបាបនោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ ព្រះយេស៊ូវ បានប្រើរូបភាពផ្សេងៗជាច្រើន ដើម្បីពណ៌នាអំពីសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់ ដែលដូចជាគ្រាប់ពូជតូចល្អិតដែលកំពុងលូតលាស់។ យើងចង់ពង្រីកនគររបស់ព្រះ ដោយប្រកាសដំណឹងល្អដល់ជនក្រីក្រ និងសេរីភាពដល់អ្នកជាប់ឃុំឃាំង។ មានការងារល្អដែលយើងត្រូវធ្វើ ហេតុដូច្នេះ យើងមិនអាចវង្វេងក្នុងទេវវិទ្យាទេ»។

សូមទុកដោយឡែកមួយភ្លែតសិន តើសាវ័ក ប៉ុល នឹងយល់ព្រមជាមួយអាទិភាពរបស់មិត្តខ្ញុំឬអត់ (ចាប់តាំងពីគាត់បានប្រកាសទៅកាន់ពួកកូរិនថូសថា គាត់មិនបានព្រមស្ដាប់រឿងអ្វីទៀតក្នុងចំណោមពួកគេទេ ក្រៅពីនគររបស់ព្រះរីករាលដាលដូចជាគ្រាប់ពូជតូចល្អិត...អូចាំសិន មិនថ្វីទេ [១កូរិនថូស ២:២]) ចុះចំពោះចំណុចធំរបស់គាត់យ៉ាងណាវិញ? តំណែងរបស់គាត់មិនមែនគ្មានគុណធម៌ទេ។

សូមលើកជាឧទាហរណ៍ ដើម្បីជាការបង្ហាញថា លោកអ្នកនៅលើកប៉ាល់ដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីប្រជុំជនឆ្ងាយ ដើម្បីព្រមានប្រជាជនអំពីសេចក្តីវិនាសដែលនឹងមកដល់។ បើសិនជាលោកអ្នកមិនបានទៅដល់ឲ្យទាន់ពេលវេលាទេ មនុស្សទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់។ មិនចាំបាច់និយាយទេ លោកអ្នកចង់ឲ្យកប៉ាល់របស់ខ្លួនបើកឲ្យបានលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ លោកអ្នកនឹងជៀសវាងផ្ទុកទំនិញលើសចំណុះដែលអាចធ្វើឲ្យការធ្វើដំណើររបស់លោកអ្នកយឺតយ៉ាវ។ លោកអ្នកមិនខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាខ្វល់ខ្វាយអំពីកម្រាលស្អាត ឬលង្ហិនប៉ូលាឡើយ។ ភាពបន្ទាន់នៃកិច្ចការតម្រូវឲ្យលោកអ្នកធ្វើប្រតិបត្តិការប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព និងភាពស្ដួចស្ដើងបំផុត។

មនុស្សដូចជាមិត្តរបស់ខ្ញុំនឹងប្រកែកថា ភាពបន្ទាន់នៃបេសកកម្មរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទតម្រូវឲ្យយើងកាត់កប៉ាល់នៃទ្រឹស្ដីរបស់យើង និងត្រូវធ្វើការទម្លាក់ចោលនូវបន្ទុកធ្ងន់នៃភាពជាក់លាក់ខាងគោលលទ្ធិ។ ការដឹកជញ្ជូនទំនិញបែបនេះនាំមកនូវការបាក់បែក និងការឈ្លោះប្រកែកគ្នារវាងមនុស្សដែលគួរតែធ្វើការជាមួយគ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើមនុស្សរងទុក្ខ អ្នកក្រត្រូវគេជិះជាន់ ឈ្លើយសឹកត្រូវជាប់ចំណង ហេតុអ្វីត្រូវសរសេរសៀវភៅ និងធ្វើសន្និបាត ហើយជជែកគ្នាអំពីអត្ថន័យនៃពាក្យតែប៉ុន្មានម៉ាត់នោះ?

មានចំណុចស្របគ្នានៅទីនេះ។ ក្រុមជំនុំនឹងបានប្រសើរជាង ប្រសិនបើគ្រីស្ទបរិស័ទចំណាយពេលតិចក្នុងការឈ្លោះប្រកែកគ្នានៅលើអ៊ីនធឺណិតអំពីគោលជំនឿដែលថាព្រះជាម្ចាស់បានឃើញថាមនុស្សនឹងធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប ហើយបន្ទាប់មកព្រះអង្គក៏បានមានផែនការសង្គ្រោះ ហើយចំណាយពេលកាន់តែច្រើននិយាយជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់ពួកគេអំពីព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ នោះមិនមែនមានន័យថា ក្រុមជំនុំដែលចង់ឈោងចាប់ដល់ជនក្រីក្រ និងអ្នកដែលមានតម្រូវការ ត្រូវតែទម្លាក់ចោលនូវការលើកឡើងពីទោសកំហុស និងការសន្ទនាអំពីទេវវិទ្យានោះទេ។

គោលលទ្ធិមិនមែនជាការដឹកជញ្ជូនទំនិញនៅលើកប៉ាល់ទេ។ វាគឺជាកប៉ាល់ និងបង្គោល។

គោលលទ្ធិរបស់ក្រុមជំនុំនឹងកំណត់អំពីចរិតលក្ខណៈ និងគុណភាពនៃសាក្សីរបស់ខ្លួន។ ទេវវិទ្យារបស់ក្រុមជំនុំកំណត់គោលដៅរបស់ខ្លួន និងវិធីដែលវាព្យាយាមសម្រេចគោលដៅទាំងនោះ។

ហេតុដូច្នេះ សំណួរគឺថា៖ តើការបង្កើតសិស្សទាមទារឲ្យក្រុមជំនុំយល់ដឹង និងបង្រៀនអំពីគោលលទ្ធិដែរឬទេ? តើយើងអាចសម្រេចបាននូវគោលដៅទាំងពីរនោះដោយគ្រាន់តែបង្ហាញពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ និងធ្វើការដើម្បីស្ដារសហគមន៍របស់យើងតាមរយៈ សកម្មភាពនៃការបម្រើដែរឬទេ? ពិតប្រាកដណាស់ វាដូចជាមិនទំនងទេ។

ផ្ទុយទៅវិញ អ្វីដែលយើងឃើញនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីគឺថា ទេវវិទ្យាគឺពិតជាសំខាន់សម្រាប់គ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃជីវិតរបស់ក្រុមជំនុំ។ សូមពិចារណាលើចំណុចពីរយ៉ាង៖ សេចក្តីសង្គ្រោះ និងការញែកជាបរិសុទ្ធ។

សេចក្តីសង្គ្រោះទាមទារឲ្យមានគោលលទ្ធិ

ពួកអ្នករិះគន់អំពីភាពចាំបាច់ខាងគោលលទ្ធិ ពេលខ្លះបានលើកឡើងដោយមិនសមរម្យថា ប្រាកដណាស់ ព្រះនឹងមិនបើកក្បាលមនុស្សនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដើម្បីធានាឲ្យប្រាកដថា មានរូបមន្តនៃគោលលទ្ធិត្រឹមត្រូវនៅខាងក្នុងនោះឡើយ។ ទេ ប្រហែលជាមិនមែនបែបនោះទេ។ ប៉ុន្តែទ្រង់ទំនងជានឹងសួរពួកគេបែបដូច្នេះថា «តើអ្នកទុកចិត្តយើងទេ? គឺយើងនិងភាពពិតរបស់យើង និងមិនមែនជាភាពចម្លងចេញពីយើងនោះទេ? ម្យ៉ាងទៀត ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ចាប់អារម្មណ៍ជាខ្លាំងណាស់ថា តើយើងជឿទុកចិត្តលើសេចក្ដីពិតឬអត់ ពីព្រោះនៅចំពោះព្រះ សេចក្ដីពិតខាងគោលលទ្ធិគឺជាសេចក្ដីពិតផ្ទាល់ខ្លួន។

ដើម្បីទទួលបានបទពិសោធន៍អំពីសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ បុគ្គលម្នាក់ត្រូវតែជឿ ហើយទុកចិត្តលើសេចក្តីពិតអំពីព្រះដ៏ពិត។ ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់មិនបានបែរទៅរកព្រះ ហើយបានទុកចិត្តលើទ្រង់ដោយអស់ពីចិត្តនោះទេ នោះគាត់ក៏មិនអាចទទួលបានសេចក្តីសង្គ្រោះឡើយ (រ៉ូម ១០:១៣-១៧)។ គោលលទ្ធិគឺពិតជាត្រូវបានទាមទារសម្រាប់សេចក្ដីសង្គ្រោះពិតមែន!

ហេតុនេះហើយ បានជានៅពេលដែលពួកសាវ័កចេញទៅបង្កើតសិស្ស ពួកគេមិនខ្មាសអៀនក្នុងការផ្សាយដំណឹងអំពីគោលលទ្ធិឡើយ។ សូមមើលលើប្រធានបទនៃគោលលទ្ធិទាំងអស់ដែលពួកគាត់ និងអ្នកដទៃទៀតបានលើកឡើងសម្រាប់ហ្វូងមនុស្សដែលមិនទាន់ជឿនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការ៖

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (២:១៤-២១)
បុព្វញាណនៃព្រះជាម្ចាស់ ( ២:២៣, ១៧:២៦)
ការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ (២:២៤-៣២, ៣:១៥)
ការជាប់ឆ្កាងរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ (៨:៣២-៣៥, ១៣:២៨-២៩)
របៀបដែលគម្ពីរសញ្ញាចាស់ចង្អុលបង្ហាញពីព្រះយេស៊ូវ (៣:២២-២៤, ៧:២-៥៣, ២៨:២៣)
ការពិតនៃការកាត់ទោសដែលត្រូវមកដល់ (១០:៤២, ១៧:៣១, ២៤:២៥)
ភាពផ្តាច់មុខរបស់ព្រះគ្រីស្ទ (៤:១២, ១៩:២៦)
ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះអាទិករ (១៤:១៥-១៧, ១៧:២៤)
ភាពពេញលេញរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (១៧:២៤-២៥)
នគរព្រះ (១៩:៨, ២៨:២៣)

ពួកសាវ័កបានយល់ថា ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលមិនជឿធ្វើការប្រែចិត្ត និងមានជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ នោះពួកគេត្រូវយល់ពីសេចក្ដីពិតអំពីព្រះ និងសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់តាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ។

តាមការពិត នៅពេលយេស៊ូវបានលេចមកឯសាវ័ក ប៉ុល ដែលកំពុងតែបាក់ទឹកចិត្តបានឃើញនៅក្នុងសុបិន នោះទ្រង់បានប្រាប់គាត់ថា៖ «ចូរសង្ឃឹមឡើង ប៉ុលអើយ ដ្បិតអ្នកត្រូវធ្វើបន្ទាល់នៅក្រុងរ៉ូម ដូចជាបានធ្វើបន្ទាល់សព្វគ្រប់ពីខ្ញុំ នៅក្រុងយេរូសាឡឹមដែរ» (កិច្ចការ ២៣:១១)។ ព្រះយេស៊ូវសង្ខេបពីព័ន្ធកិច្ចផ្សាយដំណឹងល្អទាំងស្រុងរបស់សាវ័ក ប៉ុល ទាំងដល់សាសន៍យូដា និងសាសន៍ដទៃថា ជាការថ្លែងទីបន្ទាល់អំពីការពិតអំពីទ្រង់។ ហើយនោះគឺជាអ្វីដែលសាវ័ក ប៉ុល បានធ្វើ គឺគាត់បានចេញពីទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួយទៀតប្រកាសប្រាប់សេចក្តីពិតអំពីព្រះយេស៊ូវថាជានរណា និងអំពីអ្វីដែលទ្រង់បានធ្វើ។

វាពិតជាពិបាកក្នុងការផ្សះផ្សារូបភាពនៃកិច្ចការផ្សាយដំណឹងល្អរបស់ក្រុមជំនុំជាមួយនឹងការអះអាងថា ទីបន្ទាល់របស់យើងគួរតែត្រូវបានជំរុញជាចម្បងដោយទង្វើនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសេចក្ដីមេត្តាករុណាចំពោះអ្នកខ្វះខាត។ ការពិតគឺថា ពិភពលោកអាចមើលការផ្គត់ផ្គង់របស់គ្រីស្ទបរិស័ទតាមរយៈវែកសម្ល ឬតាមរយៈការលាបពណ៌លើរូបគំនូរអស់រយៈពេលជាងមួយពាន់ឆ្នាំ ហើយពួកគេមិនដែលមកដល់ចំនុចសន្និដ្ឋានថា ព្រះយេស៊ូវបានសុគតសម្រាប់អំពើបាបរបស់ពួកគេ ហើយបានរស់ឡើងវិញនោះឡើយ។ យើងត្រូវតែបើកមាត់របស់យើង ហើយនិយាយខ្លឹមសារនៃដំណឹងល្អទៅកាន់ពិភពលោក បើមិនដូច្នេះទេ គ្មាននរណាម្នាក់នឹងបានសង្គ្រោះឡើយ។

ការញែកជាបរិសុទ្ធទាមទារឲ្យមានគោលលទ្ធិ

មនុស្សមួយចំនួនអាចនឹងត្រូវបានល្បួងឲ្យជឿថា មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវការគោលលទ្ធិជាមូលដ្ឋាន ដើម្បីក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ប៉ុន្តែ «គោលលទ្ធិ» ភាគច្រើនគឺមិនចាំបាច់ ដើម្បីរីកចម្រើនជាគ្រីស្ទបរិស័ទនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងត្រូវស្វែងយល់អំពីរបៀបនៃការរស់នៅដូចជាព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងសហគមន៍របស់យើង។

ប៉ុន្តែវាផ្ទុយពីនោះគឺថា អ្នកនិពន្ធនៃបទគម្ពីរនេះមិនបានចែករំលែកទស្សនៈបែបនេះនោះទេ។ ម្តងហើយម្តងទៀត ព្រះគម្ពីរបានបន្សល់ទុកនូវទង្វើ ឥរិយាបថ និងអាកប្បកិរិយាដ៏ត្រឹមត្រូវសម្រាប់រាស្ដ្ររបស់ព្រះនៅក្នុងគោលលទ្ធិដ៏ត្រឹមត្រូវ។

សូមក្រឡេកមើលឧទាហរណ៍ទាំងនេះ៖

បញ្ញត្តិដប់ប្រការ។ នេះគឺជាជីតារបស់ពួកគេទាំងអស់—ជាបញ្ជីយ៉ាងធំអំពីរបៀបនៃការរស់នៅ។ ប៉ុន្តែតើមានអ្វីកើតឡើងភ្លាមៗមុនការណែនាំសម្រាប់ការរស់នៅត្រឹមត្រូវទាំងនេះ? ផ្នែកមួយនៃទេវវិទ្យា៖ «អញនេះគឺយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃឯង ដែលបាននាំឯងចេញពីផ្ទះពួកបាវបម្រើនៅស្រុកអេស៊ីព្ទមក» (និក្ខមនំ ២០:២)។ ហេតុអ្វីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនគួរមានព្រះឯណាផ្សេងទៀត? ពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាបានរំដោះពួកគេពីភាពជាទាសករ។
ស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក។ នេះជាបទបញ្ជាដែលធ្វើឲ្យដំណឹងល្អរបស់យើងប្រែក្លាយជាចំណុចផ្លាស់ប្រែ ប៉ុន្តែ សូមកត់សម្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូវមានមូលដ្ឋានលើសេចក្ដីស្រឡាញ់យ៉ាងសកម្មក្នុងទេវវិទ្យានេះថា៖ «ត្រូវស្រឡាញ់ពួកខ្មាំងសត្រូវ ត្រូវឲ្យពរដល់អ្នកណាដែលប្រទេចផ្ដាសា ត្រូវប្រព្រឹត្តល្អនឹងអ្នកណាដែលស្អប់អ្នករាល់គ្នា ហើយត្រូវអធិស្ឋាន ឲ្យអ្នកណាដែលធ្វើទុក្ខបៀតបៀនដល់អ្នករាល់គ្នាវិញ ដើម្បីឲ្យបានធ្វើជាកូនរបស់ព្រះវរបិតានៃអ្នករាល់គ្នា ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ព្រោះទ្រង់ធ្វើឲ្យថ្ងៃរបស់ទ្រង់រះឡើង បំភ្លឺទាំងមនុស្សអាក្រក់ និងមនុស្សល្អ ហើយទ្រង់បង្អុរឲ្យភ្លៀងធ្លាក់មក លើទាំងមនុស្សសុចរិត និងមនុស្សទុច្ចរិតផង» (ម៉ាថាយ ៥:៤៤-៤៥)។ ហេតុអ្វីយើងត្រូវស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវរបស់យើង? ដោយសារព្រះដ៏ជាព្រះវរបិតានៃយើង ទ្រង់គឺជាព្រះដែលស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវ!
ត្រូវបរិសុទ្ធ។ គ្រីស្ទបរិស័ទគួរតែមានភាពបរិសុទ្ធ។ ហេតុអ្វី? ជាថ្មីម្តងទៀត ពួកសាវ័កបាននាំយើងទៅកាន់គោលលទ្ធិ៖ «ឲ្យដូចជាពួកកូនដែលស្តាប់បង្គាប់ ឥតបណ្តោយតាមសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នា ដែលអ្នករាល់គ្នាមាន ពីកាលនៅល្ងង់ពីដើមនោះឡើយ តែចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានបរិសុទ្ធក្នុងគ្រប់កិរិយាទាំងអស់ ដូចជាព្រះដែលហៅអ្នករាល់គ្នាទ្រង់បរិសុទ្ធដែរ» (១ពេត្រុស ១:១៤-១៥)។ យើងមិនបណ្តោយទៅតាមសេចក្ដីត្រេកត្រអាលដែលធ្លាប់គ្រប់គ្រងយើងឡើយ ដោយព្រោះតែភាពបរិសុទ្ធនៃព្រះ។
សំបុត្ររបស់សាវ័ក ប៉ុល។ នៅចុងបញ្ចប់ រចនាសម្ព័ន្ធនៃសំបុត្ររបស់សាវ័ក ប៉ុល មានមូលដ្ឋានលើសេចក្ដីពិត។ សាវ័ក ប៉ុល ចង់ឲ្យអ្នកទទួលសំបុត្ររបស់គាត់បានថ្វាយរូបកាយរបស់ពួកគេជាយញ្ញបូជារស់ (រ៉ូម ១២:១) ហើយបំពាក់ខ្លួនដោយមនុស្សថ្មី (អេភេសូរ ៤:២៤) និងដើរក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវផងដែរ (កូឡូស ២:៦)។ ប៉ុន្តែ ការបង្គាប់បញ្ជាបែបនេះកើតមានឡើងបន្ទាប់ពីការពិភាក្សាយ៉ាងយូរអំពីគោលលទ្ធិ។ សាវ័ក ប៉ុល បានផ្ដល់ការអប់រំដល់ក្រុមជំនុំទាំងនេះនូវចំណុចដូចជាការរាប់ជាសុចរិត និងការលើកតម្កើង ការញែកដាច់ដោយឡែក និងអំណាចដឹកនាំសហព័ន្ធ (រ៉ូម ៥:១២-១៧; ៨:៣០) ការជ្រើសតាំង និងការកំណត់ទុកជាមុន (អេភេសូរ ១:៤-៦) អំពើពុករលួយរបស់មនុស្ស (អេភេសូរ ២:១-៣) និងការសិក្សាអំពីព្រះគ្រីស្ទ (កូឡូស ១:១៥-២០)។

ការស្តាប់បង្គាប់របស់គ្រីស្ទបរិស័ទ រួមបញ្ចូលទាំងការលះបង់ក្នុងការឈោងចាប់អ្នកខ្វះខាត ត្រូវតែបានបោះយុថ្កា និងជំរុញដោយចរិតលក្ខណៈ និងសកម្មភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ការដកយុថ្កាចេញ លោកអ្នកប្រហែលជាអាចនឹងនៅកន្លែងដដែលមួយរយៈ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មានខ្យល់ និងរលកនឹងរុញច្រានលោកអ្នកចេញ។ សកម្មភាពនៃការលះបង់បែបនេះក៏នឹងត្រូវបញ្ឈប់ក្នុងពេលឆាប់ៗដែរ។

កាលណាយើងស្គាល់ព្រះកាន់តែច្រើន នោះយើងនឹងកាន់តែជំរុញឲ្យមានការស្តាប់បង្គាប់កាន់តែច្រើនដូចគ្នាផងដែរ។ តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់បានអធិស្ឋាននៅក្នុងក្រុមជំនុំ ឬសាលបេសកកម្ម ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកមិនបានបោះជំហានបន្តទៅមុខទៀត ដោយសារតែពួកគេមិនត្រូវបានបង្រៀនអំពីគោលលទ្ធិត្រឹមត្រូវមួយចំនួននៃសេចក្តីជំនឿ? តើមានគ្រីស្ទបរិស័ទប៉ុន្មាននាក់ដែលជាប់គាំងនៅក្នុងគំរូនៃភាពអាត្មានិយម ខ្ជិលច្រអូស និងអំពើបាប ដោយសារពួកគេមិនបានជំរុញជាមួយការពិចារណាអំពីចរិតលក្ខណៈរបស់ព្រះ និងឥទ្ធិពលវែងឆ្ងាយចំពោះជីវិតរបស់ពួកគេ?

ប៉ុន្តែ សូមចាំបន្តិចសិន...

ការជំទាស់មួយដែលខ្ញុំឮម្តងហើយម្តងទៀតគឺថា ជាធម្មតា សហគមន៍ក្រីក្រមិនសូវទទួលបានការអប់រំប្រកបដោយគុណភាពទេ នេះមានន័យថា ប្រជាជននៅក្នុងសហគមន៍ទាំងនោះមិនមានឧបករណ៍ចាំបាច់ ដើម្បីរៀនអំពីគោលលទ្ធិឡើយ។ ប្រសិនបើមនុស្សមិនរស់នៅក្នុងបរិយាកាសដែលការអាន និងការសិក្សាមានលក្ខណៈធម្មតា ឬប្រសិនបើការចេះអក្សរមិនបានរីករាលដាលទេ នោះលោកអ្នកមិនអាចបង្រៀនពួកគេអំពីទេវវិទ្យាដែលស្មុគស្មាញបានទេ។ ប្រសិនបើលោកអ្នកព្យាយាមធ្វើ នោះប្រៀបដូចជាលោកអ្នកបាញ់ពីលើក្បាលរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងបាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍ជាមិនខាន។

និយាយតាមត្រង់ទៅ អាកប្បកិរិយាបែបនេះបានវាយខ្ញុំដូចជាភាពនិយម និងការមើលងាយ។ អ្នកក្រីក្រគឺពួកគេក្រ តែគេមិនល្ងង់ទេ។ ពួកគេមានសមត្ថភាពយល់ពីចរិតលក្ខណៈ និងមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដូចអ្នកដទៃដែរ។ សាវ័ក ប៉ុល មិនបានសរសេរសំបុត្ររបស់គាត់ទៅកាន់គ្រូនៃសាលាជាន់ខ្ពស់នោះទេ។ អ្នកអានរបស់គាត់ជាទូទៅមិនមានទ្រព្យសម្បត្តិ ឯកសិទ្ធិ ឬមានការអប់រំបានខ្ពង់ខ្ពស់នោះទេ។ ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទក៏មិនមានសញ្ញាប័ត្រជាន់ខ្ពស់ខាងទេវវិទ្យាដែរ ប៉ុន្តែព្រះមិនស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការប្រាប់ពួកគេអំពីរឿងស៊ីជម្រៅ និងស្មុគស្មាញគ្រប់យ៉ាងអំពីអង្គទ្រង់នោះឡើយ។

មនុស្សក្រីក្រក៏អាចចាប់សេចក្តីពិតយ៉ាងជ្រាលជ្រៅបានដែរ។ ខ្ញុំបានឃើញថា វាគឺជាការពិតនៅក្នុងក្រុមជំនុំដែលខ្ញុំបម្រើនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយខ្ញុំបានឃើញរឿងដដែលនេះកើតឡើងនៅកន្លែងផ្សេងមួយទៀត។

សូមគិតពិចារណាពីលោក កុសល។ គាត់ស្ថិតនៅក្នុងវ័យ៤០ឆ្នាំរបស់គាត់។ គាត់មិនដែលរៀនចប់វិទ្យាល័យ ហើយមិនដែលអានសៀវភៅសោះនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់មុនពេលគាត់ប្រែចិត្តជឿព្រះជាម្ចាស់។ គាត់មិនដែលមានបទពិសោធន៍ពីមុនជាមួយក្រុមជំនុំ ឬជំនឿរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទឡើយ។ គាត់ចេះអក្សរ ប៉ុន្តែនៅក្នុងកម្រិតមួយដែលអាចជួយឲ្យគាត់អានកាសែតបានតែប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលលោក កុសល បានមកដល់ក្រុមជំនុំមួយ ជាលើកដំបូងគាត់បាននិយាយថា ការបង្រៀនជ្រៅពេកសម្រាប់គាត់។ ខ្ញុំនឹងឲ្យគាត់ពន្យល់តាមពាក្យរបស់គាត់៖

មុនពេលខ្ញុំទទួលបានការសង្គ្រោះ ខ្ញុំមិនអាចយល់ពីអ្វីដែលបានលើកឡើងនៅក្នុងព្រះគម្ពីរឡើយ។ ឥឡូវនេះ វាហាក់ដូចជាហៅឈ្មោះខ្ញុំ ហើយទាញខ្ញុំឲ្យចូលជិតវាអញ្ចឹង។ ខ្ញុំគិតថា នោះគឺជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ខ្ញុំឃើញខ្លួនឯងគិតអំពីសំណួរដ៏ស៊ីជម្រៅនៃជីវិតតាមរបៀបដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ធ្វើពីមុនមកឡើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់អានគ្រប់ពេលវេលា។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនយល់ពាក្យទេវវិទ្យាធំៗក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំតាំងចិត្តដើម្បីរៀនពីវាដែរ។ ខ្ញុំចង់ស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់កាន់តែខ្លាំងឡើង។ ខ្ញុំចង់ស្គាល់ទ្រង់បន្ថែមទៀត។ អ្វីដែលបានជួយខ្ញុំគឺមានមនុស្សល្អៗនៅជុំវិញខ្ញុំដែលអាចជួយពន្យល់គ្រប់យ៉ាងដល់ខ្ញុំដោយមិនបានបន្ទាបខ្ញុំចុះឡើយ។ នៅសាលា បើសិនជាមានអ្វីដែលពិបាកខ្លាំងពេក នោះខ្ញុំនឹងបោះបង់ចោលហើយ។ ឥឡូវនេះ ទោះបីជាការរៀនអំពីចំណុចមួយចំនួនបានធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺក្បាលក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំបានរៀនតស៊ូ និងអត់ធ្មត់ជាមួយខ្លួនឯងដែរ។

មុនពេលមានជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ លោក កុសល មិនអាចធ្វើការងារពេញម៉ោងបានទេ។ គាត់បានញៀនថ្នាំយ៉ាងខ្លាំង ហើយមានជីវិតវឹកវរជាខ្លាំង។ គាត់បាននិយាយថា គាត់មិនអាចអង្គុយនៅស្ងៀមលើសពីពីរនាទីបានឡើយ។ ឥឡូវនេះ គាត់អង្គុយស្តាប់ការអធិប្បាយរយៈពេលសែសិបនាទីដោយគ្មានបញ្ហា ហើយគាត់ចូលចិត្តសិក្សាព្រះគម្ពីរនៅគ្រប់ឱកាសទាំងអស់។

យើងមិនគួរបង្រួមមនុស្សឲ្យរួញខ្លី ដោយព្រោះពួកគេមិនមានការអប់រំ ឬអានមិនបានល្អឡើយ។ វាជាការប្រសើរជាងដែលលោកអ្នកត្រូវធ្វើការកែសម្រួលវិធីសាស្ត្រគរុកោសល្យរបស់ខ្លួន ប្រសិនបើអ្នកកំពុងធ្វើការជាមួយមនុស្សដែលមិនចេះអក្សរសោះ ឬពិការភាពខាងសតិបញ្ញា។ ប៉ុន្តែ គ្រប់គ្រូបង្រៀនដែលល្អ ពួកគាត់ធ្វើការកែសម្រួលវិធីសាស្ត្ររបស់ខ្លួនទៅកម្រិតនៃអ្នកស្តាប់របស់ពួកគាត់។ នៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់យើង យើងមិនទាន់បានជួបប្រទះជាមួយនឹងប្រធានបទខាងគោលលទ្ធិ ដែលស្មុគស្មាញពេកសម្រាប់ឲ្យមនុស្សខ្វះខាតយល់ដឹងបាននៅឡើយទេ។ ប្រសិនបើលោកអ្នកបង្រៀនគោលលទ្ធិយ៉ាងច្បាស់ និងបានល្អ ដោយពឹងផ្អែកលើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នោះរាស្ដ្ររបស់ព្រះនឹងចង់រៀនអំពីវា ហើយរីកចម្រើនពីវាផងដែរ។

សរុបសេចក្តី

តើការតាំងចិត្តចំពោះការបង្រៀន និងជឿលើគោលលទ្ធិរារាំងដល់ការផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អនៅកន្លែងពិបាកដែរឬទេ? ស្ទើរតែមិនអាច។ តាមពិត បេសកកម្មរបស់យើងក្នុងការបង្កើតសិស្ស និងការបង្រៀនពួកគេឲ្យស្ដាប់បង្គាប់តាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺមិនអាចសម្រេចបានដោយគ្មានការតាំងចិត្តបែបនោះឡើយ។ វាមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ ក្នុងការបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះយេស៊ូវដល់សហគមន៍ដែលខ្វះខាត។ វាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែង ដើម្បីឲ្យមើលឃើញរចនាសម្ព័ន្ធសង្គមកែប្រែ និងស្តាឡើងវិញ។ យើងត្រូវតែនិយាយអំពីសេចក្តីពិតនៃដំណឹងល្អ ឬយើងគ្រាន់តែនាំសិរីល្អមកកាន់ខ្លួនឯង ហើយទុកឲ្យពួកគេនៅក្នុងអំពើបាប និងកំហុសរបស់ពួកគេ។

កំណត់សម្គាល់របស់អ្នកកែសម្រួល៖ អត្ថបទនេះគឺជាការដកស្រង់ដែលបានកែសម្រួលចេញពីសៀវភៅថ្មីរបស់លោក Mike និងលោក Mez, “Church in Hard Places” ©២០១៦។ ប្រើដោយមានការអនុញ្ញាតពី Crossway ដែលជាព័ន្ធកិច្ចបោះពុម្ពផ្សាយ Good News Publishers, Wheaton, IL ៦០១៨៧, www.crossway.org

និពន្ធដោយ៖ Mez McConnell និង Mike McKinley បកប្រែដោយ៖ លោក វេន ប៉ុក ជំនួយការបកប្រែ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា កែសម្រួលដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង, ស៊ូ ទិត្យ, លោក ឡង់ គីមឡុង, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា, លោក ហុង សម្ភស, និងលោកស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី 9marks.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។ Plovpit.com

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

អត្ថប្រយោជន៍ប្រាំមួយយ៉ាងនៃការផ្សាយដំណឹងល្អ សម្រាប់ការបង្កើតសិស្ស

១៨០

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៩ សីហា ២០២៤

អត្ថប្រយោជន៍ប្រាំមួយយ៉ាងនៃការផ្សាយដំណឹងល្អ សម្រាប់ការបង្កើតសិស្ស

ការនិយាយអំពីដំណឹងល្អជាមួយអ្នកដែលមិនមែនជាគ្រីស្ទបរិស័ទបានបង្ខំឲ្យយើងយល់កាន់តែច្បាស់អំពីចំណុចស្នូលនៃដំណឹងល្អ ដែលគាំទ្រសេចក្តីពិតនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ បញ្ហាដូចជា លក្ខណសម្បត្តិរបស់ព្រះ ភាពបរិសុទ្ធ សេចក្តីក្រោធ ការបង្កើតមនុស្សនៅក្នុងរូបអង្គទ្រង់ អំពើបាប ព្រះគុណ ឈើឆ្កាងនៃព្រះគ្រីស្ទ និងការជំនុំជម្រះដែលទាំងអស់នេះហើយ សុទ្ធតែត្រូវមានការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងមុតមាំ។ យើងត្រូវតែមានការគិតតាមរយៈការពន្យល់ពីគោលគំនិតទាំងនេះ ទៅកាន់មនុស្សផ្សេងៗគ្នា និងក្នុងកាលៈទេសៈផ្សេងៗគ្នា។ ហើយយើងរៀនបានកាន់តែច្បាស់ពី សេចក្តីពិតទាំងនេះបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នានូវបទគម្ពីរទាំងអស់ គឺចាប់ពីកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ដល់កណ្ឌគម្ពីរ វិវរណៈ។

អានបន្ថែម

មូលហេតុប្រាំយ៉ាង យើងមិនបង្កើតសិស្ស (ភាគ៤)

១១៤៦

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២២ សីហា ២០២៤

មូលហេតុប្រាំយ៉ាង យើងមិនបង្កើតសិស្ស (ភាគ៤)

បងប្អូនប្រុសស្រីខ្ញុំអើយ ក្នុងការលត់ដំអ្នកផ្សេងៗទៀត មិនថាចេញពីអាសនា ឬតាមរយៈការសន្ទនាប្រចាំថ្ងៃជាមួយគ្នាក្ដី—តើយើងកំពុងតែកេងចំណេញពីដំណឹងល្អ? តើយើងនិយាយអំពីដំណឹងល្អដោយមិនបានពន្យល់ថាជាអ្វីឬទេ?

អានបន្ថែម

១៧២

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៥ សីហា ២០២៤

ហេតុផល៥យ៉ាងយើងមិនបង្កើតសិស្ស (ភាគ៣)

ប៉ុន្តែ គុណវិបត្តិរបស់វាវិញ កម្មវិធីនាំយើងឲ្យកាន់តែពឹងផ្អែកលើកម្មវិធីកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។

អានបន្ថែម

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

៥១៨៤

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៣ កុម្ភៈ ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

Why was Jesus baptized?

អានបន្ថែម

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៥២៨៦

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

៨២៤២

ក្តៅៗ

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៣០ ធ្នូ ២០២៥

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

សាវ័ក ប៉ុល និងអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផ្សេងទៀតបានប្រើប្រាស់ពាក្យថា «អ្នកត្រួតត្រា» ជំនួសគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងពាក្យ «ពួកចាស់ទុំ»។ ឧទាហរណ៍៖ សូមពិចារណានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទីតុស ១:៥-៧។

អានបន្ថែម

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

៨២២០

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៣ ធ្នូ ២០២៥

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន

អានបន្ថែម

មតិយោបល់

មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0