មូលហេតុប្រាំយ៉ាង យើងមិនបង្កើតសិស្ស (ភាគ៤)

បងប្អូនប្រុសស្រីខ្ញុំអើយ ក្នុងការលត់ដំអ្នកផ្សេងៗទៀត មិនថាចេញពីអាសនា ឬតាមរយៈការសន្ទនាប្រចាំថ្ងៃជាមួយគ្នាក្ដី—តើយើងកំពុងតែកេងចំណេញពីដំណឹងល្អ? តើយើងនិយាយអំពីដំណឹងល្អដោយមិនបានពន្យល់ថាជាអ្វីឬទេ?

២២ សីហា ២០២៤អានរយៈពេល ១១ នាទី

មើល១៥០ដង

ក្នុងការបង្ហោះបីចុងក្រោយកន្លងទៅនេះ ខ្ញុំបានលើកឡើងពីហេតុផល៤យ៉ាង យើងមិនបង្កើតសិស្ស ដ្បិតវាផ្ទុយពីបទបញ្ជារបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។

ហេតុផលទី៥ ហើយជាហេតុផលចុងក្រោយយើងមិនបង្កើតសិស្ស ជាបញ្ហានៅខាងក្រោមនៃគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានសរសេរកន្លងមក៖ ក្រុមជំនុំរបស់យើងបានខ្មាសនឹងដំណឹងល្អ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាយើងចេះតែជឿឲ្យរួចចំពោះដំណឹងល្អ។

ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំត្រូវបានអញ្ជើញឲ្យអធិប្បាយនៅក្រុមជំនុំមួយនៅខេត្តមួយ។ ចំនួនមនុស្សបានធ្លាក់ចុះជាគំហុក ដូច្នេះក្រុមជំនុំបាននឹងកំពុងតែបង្កើនការទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍យុវវ័យយ៉ាងគួរឲ្យកត់សម្គាល់។ ពួកគេបានបន្ថែមវេនថ្វាយបង្គំនៅម៉ោងដែលងាយស្រួល អញ្ជើញគ្រូអធិប្បាយមកពីពាសពេញផ្ទៃប្រទេស ចំណាយថវិកាក្នុងការផ្សព្វផ្សាយ ហើយពួកគេត្រូវជួលក្រុមដឹកនាំថ្វាយបង្គំទៀតផង។

ខ្ញុំបានចំណាយពេលជជែកលេងជាមួយសមាជិកក្រុមជំនុំដែលពេញដោយអំណរម្នាក់អំពីការបដិសេធមិនចូលរួមរបស់ក្រុមចាស់ទុំនៃក្រុមជំនុំរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំក៏និយាយថា «នេះអាចជាសំណួររសើបមួយ» «ប៉ុន្តែ ចុះការអធិប្បាយពីដំណឹងល្អមានលក្ខណៈយ៉ាងដូចម្ដេចដែរ?» ការឆ្លើយតបរបស់គាត់បញ្ចេញមកថា ដឹងតែនិយាយមិនចេញ ហើយបានត្រឹមញញឹមដោយភាពអៀនខ្មាសយ៉ាងខ្លាំង។ រួចគាត់និយាយថា «មែនហើយ» «យើងត្រូវនិយាយអ្វីដែលពួកគេចង់បាន»។

វាធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់ពាក្យរបស់លោក ម៉ាទីន ឡដ-ចូន៍ ( Martin Lloyd-Jones)៖ បើសិនយើងមិនអាចប្រកាសដំណឹងល្អពេញលេញទៅកាន់ក្រុមជំនុំទេ នោះចូរទុកឲ្យពួកគេនៅទទេចុះ»។ ហេតុអ្វីទៅ? ពីព្រោះតែក្រុមជំនុំដែលពេញដោយសារកម្មវិធី ការធ្វើទីផ្សារ ឬតន្ត្រី គឺជាក្រុមជំនុំដែលមិនពេញដោយការបង្កើតសិស្សនោះឡើយ។

ជាការពិត ដែលកិច្ចការទាំងបីនេះអាចនឹងនាំឲ្យកើនចំនួនមនុស្សឡើងក្នុងរយៈពេលខ្លីណាមួយ។ ប៉ុន្តែ ដូចដែលលោក ម៉ាក ដិវើរ (Mark Dever) បានសរសេរហើយថា៖ «ការចម្រើនឡើងនៃក្រុមជំនុំក្នុងសញ្ញាថ្មី មិនមែនផ្ដោតតែទៅលើចំនួនប៉ុណ្ណោះទេ។ ទោះបើសិនជាក្រុមជំនុំរបស់លោកអ្នកកើនចំនួនធំជាងប៉ុន្មានឆ្នាំមុនយ៉ាងណាក្ដី តើនោះមានន័យថា ក្រុមជំនុំរបស់លោកអ្នកមានសុខភាពល្អឬ? វាមិនចាំបាច់ត្រូវតែបែបដូច្នោះទេ» (៩ចំណុចនៃក្រុមជំនុំមានសុខភាពល្អ ទំព័រ២០១-២០២)។

«ការចម្រើនឡើង» ដោយគ្មានភាពជាប់លាប់នៃការបង្រៀនពីដំណឹងល្អដោយស្មោះត្រង់ គឺជាការរីកចម្រើនដោយមិនមានការចាក់ឫសជ្រៅឡើយ។ ធំដូចជាមហាសមុទ្រ តែរាក់ដូចជាថ្លុកភក់។ ប្រសិនបើយើងចង់ឲ្យបានធំ ហើយជ្រៅ នោះគ្មានអ្វីអាចជំនួសពីការបង្រៀនដោយផ្ដោតលើដំណឹងល្អគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ និងការពិភាក្សាអំពីដំណឹងល្អឡើយ។

ចំណុចមួយចុងក្រោយ។ សូម្បីតែក្រុមជំនុំដែលប្រកាសថា «ខ្លួនមានដួងចិត្តសម្រាប់បុព្វហេតុនៃដំណឹងល្អ» ឬ «ដំណឹងល្អគឺជាចំណុចចម្បង» ក្ដី ក៏ពួកគេដាក់ដំណឹងល្អនៅកំបាំងពេក ដែលមិនអាចឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតមើលឃើញពីលក្ខណៈពិតប្រាកដនៃដំណឹងល្អ។

ប្រហែលជាយើងរកមើលឈ្មោះ «ដំណឹងល្អ» ដែលព្រះយេស៊ូវបានលើកឡើង និងដកស្រង់ចេញពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ប៉ុន្តែ យើងអាចនឹងមិនអាចទៅណាឆ្ងាយ ដោយរម្លឹកគ្នាអំពីថា តើព្រះយេស៊ូវជានរណា ព្រះអង្គបានធ្វើអ្វីខ្លះ ហើយទាំងនោះមានអត្ថន័យយ៉ាងដូចម្ដេចចំពោះយើង។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងប្រហែលជាជឿលើដំណឹងល្អដោយអសារឥតការ ជាជាងដែលប្រកាសអំពីដំណឹងល្អនោះ។

ខ្ញុំសង្ឃឹមថា មានតែខ្ញុំម្នាក់ចុះ តែខ្ញុំបានឃើញម្ដងហើយម្ដងទៀតនៅក្នុងក្រុមជំនុំដែលប្រកាសខ្លួនគេថា ជឿលើព្រះបន្ទូល និងដំណឹងល្អ។ កាលពីវិស្សមកាលថ្មីៗនេះរបស់ខ្ញុំនៅប្រទេសមួយ ខ្ញុំមានអភ័យឯកសិទ្ធិដែលបានចូលរួមការជួបជុំក្រុមតូចដ៏កក់ក្ដៅមួយនៃក្រុមជំនុំធំ និងលម្អដ៏ល្អប្រពៃមួយ។ គ្រូគង្វាលស្វាគមន៍យ៉ាងកក់ក្ដៅយ៉ាងខ្លាំង ហើយថ្លែងដោយសោកស្ដាយថា៖ «សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបារម្ភណាស់ យើងមិនសូវមានយុវជនចូលរួមជាមួយយើងច្រើននោះទេ» ខណៈដែលអធិប្បាយនៅកណ្ឌគម្ពីរ ១ធីម៉ូថេ ជំពូក៣ អំពីភាពបោកបញ្ឆោតនៃទ្រព្យសម្បត្តិ។ អ្វីដែលលោកបាននិយាយគឺត្រឹមត្រូវណាស់ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅមិនបាននិយាយចេញមក នោះពិតជាគួរឲ្យគួរខ្លាចណាស់។

លោក ឌី. អេ ខាសិន (D. A. Carson) បានធ្វើការសរសេរយ៉ាងសាមញ្ញសម្រាប់លោកអ្នកពីសេចក្ដីនេះ៖

ចំណុចជាក់លាក់មួយចំនួននៃការផ្សាយដំណឹងល្អនៅលោកខាងលិច មានទំនោរផ្ដោតលើក្ដីបារម្ភចំពោះបញ្ហានៃលក្ខណៈមិនសំខាន់ៗមួយចំនួន។ តាមរយៈការវិភាគរបស់ [មិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំម្នាក់]...លោកបណ្ឌិត ប៉ុល ហ៊ីប៊ឺត ( Dr. Paul Hiebert) ដែលមានប្រវត្តិចេញមកពីក្រុម មិនណូណៃ (Mennonite) បានធ្វើការសង្កេតទៅលើកេរ្តិ៍ដំណែលនៃដំណឹងល្អ ដោយទទួលស្គាល់ថា មានការបំភ្លៃដោយសាមញ្ញ ប៉ុន្តែក៏នៅតែជាចំណុចដែលមានប្រយោជន៍មួយដែរ។ មានជំនាន់មនុស្សពីក្រុមមិនណូណៃបានជឿលើដំណឹងល្អ ហើយប្រកាន់ភ្ជាប់ថាមានចំណុចមួយចំនួនទាក់ទងទៅនឹងសង្គម សេដ្ឋកិច្ច និងការអនុវត្តន៍គោលនយោបាយរបស់ពួកគេ។ ហើយមនុស្សជំនាន់បន្ទាប់ក៏បានជឿលើដំណឹងល្អច្បោលៗ ប៉ុន្តែដាក់អាទិភាពលើការអនុវត្តន៍ដំណឹងល្អនេះ។ មនុស្សជំនាន់បន្ទាប់បានបដិសេធដំណឹងល្អផ្ទាល់ថែមទៀត ដោយដាក់អាទិភាពលើការអនុវត្តន៍ទាំងស្រុង។ ដោយសន្មតលើទស្សនៈបែបនេះសម្រាប់ការផ្សាយដំណឹងល្អ យើងអាចសន្មតថា ភាគរយដ៏ធំមួយលើចលនានេះស្ថិតនៅក្នុងជំនាន់ទីពីរ ដោយមានមនុស្សមួយចំនួនកំពុងតែលង់ចូលជំនាន់ទីបី។
នេះមិនមែនជាការទទូចសុំដំណឹងល្អដោយគ្មានផលប៉ះពាល់ផ្សេងៗដល់សង្គមឡើយ។ យើងអានដោយប្រាជ្ញានៃការសើរើឡើងវិញយ៉ាងធំនៃដំណឹងល្អនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស ហើយការសើរើឡើងវិញនេះក៏កើតមាននៅអាមេរិក និងព័ន្ធកិច្ចដ៏អស្ចារ្យរបស់លោក ហូវែល ហារីស (Howell Harris) ជច វ៉ៃហ្វៀល (George Whitefield) បងប្អូនប្រុសៗរបស់លោក វែសលី (Wesley) ព្រមទាំងអ្នកផ្សេងទៀត។ ជាការរម្លឹកដល់យើង បន្ទាប់ពីព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារការតស៊ូផ្លាស់ប្ដូររបស់ពួកគេបានបណ្ដាលឲ្យមានការលុបបំបាត់របបទាសភាព ផ្លាស់ប្ដូរប្រព័ន្ធដឹកនាំច្បាប់ បង្កើតសហព័ន្ធជំនួញ ផ្លាស់ប្ដូរពន្ធធានាគារ រំដោះកុមារឲ្យមានសិទ្ធិសេរីភាពជាដើម។ សង្គមទាំងមូលត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរទាំងស្រុងដោយសារក្រុមមនុស្សប្រុសស្រី (បុរស ស្ត្រី) ដែលមើលឃើញថា ជីវិតនេះត្រូវតែរស់នៅក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងដែលបានជាទីគាប់ព្រះទ័យទ្រង់។
ប៉ុន្តែ អ្វីមួយដែលមិនអាចមើលរំលងបាននោះគឺ ទាំងបុរស និងស្ត្រីទាំងនេះបានដាក់អាទិភាពដំណឹងល្អជាទីមួយ។ ពួកគេអរសប្បាយក្នុងដំណឹងល្អ គេប្រកាសដំណឹងល្អ សាទរនឹងការអានព្រះបន្ទូល ហើយតាំងសញ្ញាថា ព្រះគ្រីស្ទ និងដំណឹងល្អគឺជាចំណុចស្នូល ហើយចាប់តាំងពីមូលដ្ឋានរហូតសាយភាយចេញទៅពាសពេញសង្គមទាំងមូល។ ជារួមមក ពួកគេដាក់អាទិភាពដំណឹងល្អជាទីមួយមិនមែនជាកិច្ចការតូចតាចសម្រាប់ការបញ្ឆេះដួងចិត្តរបស់ពួកគេឡើយ។ ការមើលមិនឃើញពីការដាក់អាទិភាពនេះ មានន័យថា យើងមិនខុសគ្នាណាស់ណាទៅនឹងជំនាន់មនុស្សដែលបដិសេធដំណឹងល្អឡើយ (២៦-២៧ ការកាត់ស្រាយរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់)។

បើសិនជាការអង្កេតរបស់លោក ខាសិន ត្រឹមត្រូវ នោះយើងមិនត្រឹមតែមានទំនួលខុសត្រូវសម្រាប់ក្រុមជំនុំ ដែលយើងជួបជុំប៉ុណ្ណោះទេ តែចំពោះជំនាន់បន្ទាប់នៃក្រុមជំនុំផងដែរ។

នៅសតវត្សទី១៩ លោកគ្រូអធិប្បាយ ឆាល ស្ពើចិន បានកំណត់សម្គាល់បញ្ហាស្រដៀងគ្នាមួយ៖

ខ្ញុំជឿថា មេរៀនទាំងឡាយណាដែលផ្ដោតទៅលើព្រះគ្រីស្ទអាចនាំមនុស្សឲ្យផ្លាស់ប្រែបានច្រើនជាង។ ចូរបំពេញមេរៀនអធិប្បាយរបស់លោកអ្នកដោយព្រះគ្រីស្ទ និងដំណឹងល្អតាំងពីចាប់ផ្ដើមរហូតដល់ចប់។ សម្រាប់ខ្ញុំផ្ទាល់ ខ្ញុំអាចត្រឹមតែអធិប្បាយអំពីព្រះគ្រីស្ទ និងអំពីឈើឆ្កាងរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះតែនេះគឺជាអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំដឹង និងប្ដេជ្ញាចិត្តប្រកាស ដូចជាសាវ័ក ប៉ុល ដែលបានសម្រេចចិត្តមិនចេះអ្វីទាំងអស់ លើកលែងតែព្រះគ្រីស្ទ និងការសុគតនៅលើឈើឆ្កាងរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។

ជាញឹកញាប់ មានមនុស្សសួរខ្ញុំថា «តើអ្វីទៅជាអាថ៌កំបាំងក្នុងការជោគជ័យរបស់អ្នក? » ខ្ញុំគ្មានអាថ៌កំបាំងអ្វីទេ ក្រៅតែពីខ្ញុំអធិប្បាយដំណឹងល្អ មិនមែនអំពីដំណឹងល្អទេ តែជាដំណឹងល្អផ្ទាល់... (The Soul Winner «អ្នកឈ្នះលើព្រលឹង» ទំព័រ៣៥ ការកាត់ស្រាយរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់)។

បងប្អូនប្រុសស្រីខ្ញុំអើយ ក្នុងការលត់ដំអ្នកផ្សេងៗទៀត មិនថាចេញពីអាសនា ឬតាមរយៈការសន្ទនាប្រចាំថ្ងៃជាមួយគ្នាក្ដី—តើយើងកំពុងតែកេងចំណេញពីដំណឹងល្អ? តើយើងនិយាយអំពីដំណឹងល្អដោយមិនបានពន្យល់ថាជាអ្វីឬទេ? តើយើងកំពុងតែអនុវត្ត ឬយ៉ាងហោចណាស់មិនខ្មាសដោយសារដំណឹងល្អទេឬអី?

ជម្រៅ និងទំហំការបង្កើតសិស្សដែលយើងទន្ទឹងចង់បានសម្រាប់ក្រុមជំនុំរបស់យើងនឹងកើតមានឡើង លុះត្រាតែយើងឈប់គ្រាន់ជឿ តែប្រកាសពីដំណឹងល្អវិញ។

និពន្ធដោយ៖ Barry Cooper
បកប្រែដោយ៖ លោក ស៊ូ ទិត្យ
ជំនួយការបកប្រែ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា, លោក ហុង សម្ភស, លោក ឡង់ គីមឡុង
និងលោកស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី 9marks.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

អត្ថប្រយោជន៍ប្រាំមួយយ៉ាងនៃការផ្សាយដំណឹងល្អ សម្រាប់ការបង្កើតសិស្ស

១៨៤

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៩ សីហា ២០២៤

អត្ថប្រយោជន៍ប្រាំមួយយ៉ាងនៃការផ្សាយដំណឹងល្អ សម្រាប់ការបង្កើតសិស្ស

ការនិយាយអំពីដំណឹងល្អជាមួយអ្នកដែលមិនមែនជាគ្រីស្ទបរិស័ទបានបង្ខំឲ្យយើងយល់កាន់តែច្បាស់អំពីចំណុចស្នូលនៃដំណឹងល្អ ដែលគាំទ្រសេចក្តីពិតនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ បញ្ហាដូចជា លក្ខណសម្បត្តិរបស់ព្រះ ភាពបរិសុទ្ធ សេចក្តីក្រោធ ការបង្កើតមនុស្សនៅក្នុងរូបអង្គទ្រង់ អំពើបាប ព្រះគុណ ឈើឆ្កាងនៃព្រះគ្រីស្ទ និងការជំនុំជម្រះដែលទាំងអស់នេះហើយ សុទ្ធតែត្រូវមានការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងមុតមាំ។ យើងត្រូវតែមានការគិតតាមរយៈការពន្យល់ពីគោលគំនិតទាំងនេះ ទៅកាន់មនុស្សផ្សេងៗគ្នា និងក្នុងកាលៈទេសៈផ្សេងៗគ្នា។ ហើយយើងរៀនបានកាន់តែច្បាស់ពី សេចក្តីពិតទាំងនេះបានភ្ជាប់ជាមួយគ្នានូវបទគម្ពីរទាំងអស់ គឺចាប់ពីកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ដល់កណ្ឌគម្ពីរ វិវរណៈ។

អានបន្ថែម