ការទន្ទឹងរង់ចាំស្ថានសួគ៌

២៧ មីនា ២០១៨អានរយៈពេល ១៩ នាទី

មើល៨៥៨ដង

តើ

យើងមានភាពខុសប្លែកពីមុនៗយ៉ាងដូចម្ដេចខ្លះនៅពេលដែលយើងដឹងថាមានស្ថានសួគ៌? តើហេតុអ្វីបានជាគ្រីស្ទបរិស័ទភាគច្រើនសម័យនេះមិនសូវទន្ទឹងចាំស្ថានសួគ៌? តើយើងមានការយល់ដឹងខុសឆ្គងណាខ្លះទៅលើស្ថានសួគ៌?

គ្រីស្ទបរិស័ទមួយចំនួនដែលប្រឈមមុខនឹងសេចក្ដីស្លាប់ ដោយពួកគេតែងតែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនកំពុងតែចាកចេញពីពិធីជប់លៀងមុនចប់កម្មវិធី ដូចជាការទៅផ្ទះមុនគេ។ ពួកគេតែងតែមានការបាក់ទឹកចិត្តដោយបានគិតថាខ្លួននឹងនឹកមនុស្សដទៃទៀត ក៏ដូចជារបស់របរមួយចំនួនដែលខ្លួនកំពុងតែចាកចេញចោល។

ប៉ុន្តែ តាមពិតទៅ ចំពោះបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពិធីជប់លៀងដ៏ពិតកំពុងតែរង់ចាំពួកគេ។ ចូរគិតអំពីរឿងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរលូកាជំពូក១៥ ដែលនៅក្នុងជំពូកនោះ ព្រះវរបិតាកំពុងតែរៀបពិធីជប់លៀងដ៏សប្បាយក្នុងការស្វាគមន៍កូនពៅដែលបានរត់ចោលផ្ទះ។ ផ្ទះពិតរបស់យើងដែលយើងមិនទាន់ទៅរស់នៅគឺស្ថានសួគ៌ ហើយពិធីជប់លៀងបានចាប់ផ្ដើមរួចទៅហើយ ហើយមានតែតាមរយៈការស្លាប់មួយគត់ដែលនឹងនាំយើងទៅដល់ផ្ទះនោះបាន។ ពេលយើងទៅដល់ស្ថានសួគ៌ ប្រាកដណាស់នឹងមានអ្នកដែលទៅដល់មុនយើងឈរចាំស្វាគមន៍យើង ហើយពេលក្រោយមកយើងនឹងស្វាគមន៍អស់អ្នកដែលនឹងមកដល់ក្រោយយើងជាបន្តបន្ទាប់ដែរ។

តាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់បានបង្គាប់យើងឲ្យគិតអំពីស្ថានសួគ៌ដែលជាកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងគង់នៅ (កូឡូស ៣:១)។ យើងផ្ដោតលើកន្លែងដ៏ពិតដែលជាកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូវដ៏មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញកំពុងគង់នៅយ៉ាងអស់កល្បជានិច្ច។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យ «យើងទន្ទឹងរង់ចាំផ្ទៃមេឃថ្មី និងផែនដីថ្មីតាមសេចក្ដីសន្យារបស់ព្រះអង្គ ដែលនៅទីនោះមានតែសេចក្ដីសុចរិត» (២ពេត្រុស ៣:១៣ គគខ)។ នេះឯងគឺជាពិភពលោកថ្មី ជាពិភពលោកដែលបានទទួលការរស់ឡើងវិញ គឺជាពិភពលោកនាពេលខាងមុខរបស់យើងដែលនោះឯងជាផ្ទះដ៏អស់កល្បជានិច្ចរបស់យើង។

សាវ័ក ប៉ុល បានមានប្រសាសន៍ថា «ខ្ញុំយល់ឃើញថា ទុក្ខលំបាកនៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងសិរីល្អ ដែលត្រូវបើកសម្ដែងឲ្យយើងឃើញបានឡើយ» (រ៉ូម ៨:១៨ គកស)។ ប្រសិនបើយើងមិនយល់អំពីសិរីល្អដែលយើងនឹងមាននៅឯស្ថានសួគ៌នោះយើងនឹងទទួលបាន ការមិនទទួលស្គាល់ការរងទុក្ខមិនគួរឲ្យអស្ចារ្យពេលដែលប្រៀបធៀបនឹងសិរីល្អដែលយើងនឹងទទួលនោះទេ។

អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតឲ្យយើងប្រាថ្នាចង់បាននោះ ដូចនឹងអ្វីដែលព្រះអង្គបានសន្យាចំពោះអស់អ្នកដែលដើរតាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ៖ ការដែលយើងនឹងរស់ឡើងវិញហើយមានរូបកាយថ្មី ហើយពេលនោះឯង យើងនឹងរស់នៅជាមួយនឹងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលទ្រង់ក៏បានរស់ឡើងវិញផងដែរ ហើយពេលនោះយើងនឹងរស់នៅលើផែនដីថ្មី។ ការដែលយើងប្រាថ្នាចង់បានអ្វីដែលស្របគ្នានឹងផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នេះមិនមែនមានន័យថា ពេលដែលយើងចង់បានអ្វីមួយ យើងគួរចាប់ផ្ដើមមានគំនិតប៉ងចង់បានវានោះឡើយ។ ការនេះនឹងកើតឡើងផ្ទុយទាំងស្រុង៖ យើងចង់បានជីវិតដែលមានរូបរាងកាយពិតៗជាមនុស្ស ព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតយើងក្នុងរបៀបនោះ ហើយទ្រង់ក៏បានរៀបផែនការបែបនោះតាំងពីដើមរួចមកហើយ។

តើនៅស្ថានសួគ៌យើងនឹងអផ្សុកដែរឬទេ?

យើងនឹងប្រាកដជាគិតថានៅស្ថានសួគ៌នឹងមានការអផ្សុក ប្រសិនបើយើងគិតថាយើងនឹងគ្មានរូបរាងកាយពេលយើងទៅដល់ស្ថានសួគ៌។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រាប់យើងហើយថា ស្ថានសួគ៌ដែលយើងនឹងទៅនៅរហូតអស់កល្បជានិច្ច គឺជាស្ថានសួគ៌ដែលយើងបានទទួលការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញហើយ ហើយការរស់ឡើងវិញនោះមានន័យថាយើងនឹងមានរូបរាងកាយ។ ព្រះយេស៊ូវបានហៅការដែលនឹងមកដល់នោះថា «គ្រាកែជាថ្មីឡើងវិញ» (ម៉ាថាយ ១៩:២៧-២៨)។ សាវ័ក ពេត្រុស បានអធិប្បាយអំពី «គ្រាតាំងរបស់ទាំងអស់ឡើងវិញដែលព្រះបានមានបន្ទូលប្រាប់ពីគ្រានោះដោយសារមាត់នៃពួកហោរាបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់» (កិច្ចការ ៣:២១)។ នេះមានន័យថា យើងនឹងមិនមានការអផ្សុកនៅឯស្ថានសួគ៌ឡើយ ដ្បិតយើងជាមនុស្សដែលបានទទួលការរស់ឡើងវិញ ហើយយើងក៏នឹងនៅក្នុងស្ថានដែលបានទទួលការកែជាថ្មីផងដែរ។

ជំនឿដែលជឿថា នៅស្ថានសួគ៌នឹងមានការអផ្សុក គឺជាការក្បត់លើជំនឿដ៏ខុសឆ្គងមួយដែលថា ព្រះជាម្ចាស់គួរឲ្យធុញទ្រាន់ណាស់។ ក្នុងបរិបទនេះ មើលទៅគ្មានសេចក្ដីបង្រៀនណាខុសឆ្គងជាងនេះឡើយ។ ការដែលយើងប្រាថ្នាចង់មានការអរសប្បាយ និងការដែលចង់ដកពិសោធន៍ផ្ទាល់តែម្ដងចេញពីអំណរ គឺជាចំណងចិត្តដែលចេញពីព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់។ ព្រះអង្គគឺជាអង្គដែលបានបង្កើតឲ្យអណ្ដាតយើងអាចទទួលបានរសជាតិ បានបង្កើតឲ្យខ្លួនយើងអរសប្បាយពេលយើងហាត់ប្រាណដោយព្រោះយើងមានអ័រម៉ូន ក៏ដូចជាការដែលសរសៃប្រសាទអាចផ្ដល់ព័ត៌មានដល់ខួរក្បាលយើងថាវាសប្បាយ។ ទោះបីមានមនុស្សខ្លះបានគិតថា ព្រះជាម្ចាស់គួរឲ្យធុញទ្រាន់ពិតមែន ប៉ុន្តែទ្រង់នៅជាអង្គដែលបានបង្កើតឲ្យយើងមានការនឹកស្រមៃ ហើយនិងការដឹងខ្លួនថាខ្លួនឯងផ្ទាល់កំពុងអរសប្បាយដែរ។ វាពិតជាការមានពេញទៅដោយភាពក្អេងក្អាងមែន បើយើងគិតថា មនុស្សជាអ្នកផ្ដើមគំនិតក្នុងការមានភាពអរសប្បាយ!

តើការដែលយើងធ្វើល្អជាច្រើននឹងធ្វើឲ្យយើងមានការអផ្សុកមែនឬ? អញ្ចឹង ការគិតបែបនេះមានន័យថា ការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ (ដែលនោះជាអំពើបាប) គឺគួរឲ្យអរសប្បាយមែនឬ ហើយការដែលរស់នៅដោយសុចរិតគឺគួរឲ្យធុញទ្រាន់មែន។ គំនិតបែបនេះគឺជាយុទ្ធសាស្ត្រនៃការកុហករបស់សាតាំង។ អំពើបាបមិននាំឲ្យយើងមានការស្កប់ចិត្តឡើយ ហើយវាថែមទាំងលួចការស្កប់ចិត្តចេញពីយើងទៀតផង។ នៅពេលដែលយើងឃើញធាតុពិតនៃភាពសង្ហារបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះយើងនឹងកាន់តែចង់ក្រេបជញ្ជក់មិនចេះឈប់មិនចេះឈរ ហើយយើងក៏នឹងមិនដែលចេះមានការអផ្សុកផងដែរ។

ដូចដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់បញ្ជាឲ្យយើងគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗដែលទ្រង់បានបង្កើតនៅលើផែនដីនេះ នោះនៅស្ថានសួគ៌យើងក៏នឹងគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗដែលទ្រង់បានបង្កើតជាថ្មីផងដែរ។ យើងនឹងរវល់ធ្វើនេះធ្វើនោះ ទៅនេះទៅនោះ ក៏ដូចជាជួបអ្នកនេះជួបអ្នកនោះ។ ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាថា ស្ថានសួគ៌នឹងមានពេញទៅដោយការរំភើបរំជួលចិត្ដ ព្រោះព្រះយេស៊ូវគឺជាអង្គដែលគួរធ្វើឲ្យយើងរំភើបចិត្ដណាស់ ដ្បិតព្រះអង្គជាប្រភពនៃរឿងផ្សងព្រេងដ៏សប្បាយៗបំផុត នេះរួមបញ្ចូលទាំងរឿងអ្វីៗដែលកំពុងរង់ចាំយើងនៅពិភពលោកថ្មី។

តើយើងនឹងហូបចុកនៅស្ថានសួគ៌ដែរឬអត់?

ព្រះគម្ពីរបានប្រើប្រាស់ពាក្យពេចន៍ដែលពណ៌នាអំពីការហូបចុក ការជុំគ្នាហូបចុក និងអំពីចំណីអាហារជាងមួយពាន់ដងទៅទៀត ព្រះគម្ពីរខ្មែរបានបកប្រែពាក្យថា «ជប់លៀង» ប្រមាណជាង ១០២ ដង។ ពិធីជប់លៀងតែងតែមានការពាក់ព័ន្ធនឹងការអបអរសាទរ និងការអរសប្បាយ ហើយភាគច្រើនគឺផ្ដោតខ្លាំងលើទំនាក់ទំនង។ ពេលដែលយើងជុំគ្នាហូបចុក យើងតែងតែមានការជជែកគ្នាយ៉ាងក្អាកក្អាយ ប្រាប់រឿងដ៏សប្បាយៗ បង្កើតឲ្យកាន់តែមានទំនាក់ទំនង និងមានការលេងសើចជាច្រើន។ ពិធីជប់លៀង (រាប់បញ្ចូលទាំងបុណ្យរំលង) គឺជាការជុំគ្នាខាងឯវិញ្ញាណ ដើម្បីនឹងផ្ដោតការយកចិត្តទុកដាក់លើព្រះជាម្ចាស់ ភាពឧដុង្គឧត្ដមរបស់ទ្រង់ និងគម្រោងនៃការដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះមនុស្សលោក។

មនុស្សដែលស្រឡាញ់គ្នា ប្រាកដជានឹងស្រឡាញ់ការជុំគ្នាបរិភោគអាហារ។ ព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ថា៖ «ដូច្នេះព្រះវរបិតារបស់ខ្ញុំឲ្យនគរមួយដល់ខ្ញុំជាយ៉ាងណា ខ្ញុំនឹងឲ្យដល់អ្នករាល់គ្នាជាយ៉ាងនោះដែរ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានបរិភោគនៅតុជាមួយខ្ញុំក្នុងនគររបស់ខ្ញុំ ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងអង្គុយលើបល្ល័ង្កជំនុំជម្រះកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំងដប់ពីរ» (លូកា ២២:២៩-៣០ គគខ)។ ព្រះអង្គបានសន្យាថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នឹងមានមនុស្សជាច្រើន ពីទិសខាងកើត និងទិសខាងលិច មកអង្គុយជាមួយនឹងលោកអ័ប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក និងលោកយ៉ាកុប នៅក្នុងនគរស្ថានសួគ៌» (ម៉ាថាយ ៨:១១)។ ហោរា អេសាយ បានប្រាប់យើងថា ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់នឹងរៀបចំម្ហូប និងភេសជ្ជៈដ៏ឆ្ងាញ់ៗបំផុតសម្រាប់យើង (អេសាយ ២៥:៦)។

ព្រះយេស៊ូវបានជ្រាបហើយថា ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់នឹងទាក់ទាញមនុស្សជាច្រើនដែលបានស្ដាប់ឮទ្រង់។ ការរំពឹងបែបនេះមិនមែនមានន័យថា រឿងនេះមិនពាក់ព័ន្ធនឹងខាងឯវិញ្ញាណនោះឡើយ! តើអ្នកមិនគិតទេថា ព្រះអង្គសព្វព្រះហទ័យឲ្យយើងបរិភោគជាមួយនឹងទ្រង់នៅតុរបស់ទ្រង់។

មានថ្ងៃមួយក្រោយពីខ្ញុំបានអធិប្បាយអំពីការរស់ឡើងវិញ មានបុរសម្នាក់ក្នុងក្រុមជំនុំយើងបានមកប្រាប់ខ្ញុំថា «គំនិតដែលថាយើងនឹងមានរូបរាងកាយ នឹងញ៉ាំម្ហូបអាហារ ហើយរស់នៅទីតាំងដែលមានលក្ខណៈដូចផែនដីនេះ ពេលគិតទៅ វាហាក់បីដូចជាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងអ្វីដែលទាក់ទងនឹងព្រលឹងវិញ្ញាណយើងស្អីសោះ។» ប្រសិនបើយើងជឿថាការបានរូបកាយ ហើយការរស់នៅពិភពលោកថ្មី ឬក៏ការមានរបស់របរគឺជារឿងដែលមិនពាក់ព័ន្ធនឹងខាងឯវិញ្ញាណ នោះមានន័យថា យើងបានបដិសេធនឹងព្រះគម្ពីរដែលបង្រៀនថារូបកាយយើងនឹងទទួលបានការរស់ឡើងវិញ ក៏ដូចជាលក្ខណសម្បត្តិមួយចំនួននៃផែនដីថ្មី។ ប៉ុន្តែ គំនិតដែលថា អ្វីៗដែលទាក់ទងនឹងសាច់ឈាម គឺសុទ្ធតែមិនទាក់ទងនឹងព្រលឹងវិញ្ញាណ គឺយើងមិនដែលឃើញមានការបង្រៀនក្នុងព្រះគម្ពីរសោះឡើយ។ លោកគ្រូ ស៊ី. អេស. លូវ៉ីស (C. S. Lewis) បានមានប្រសាសន៍ថា «ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងរូបភាពនៃសម្ភារៈ ដ្បិតទ្រង់ជាអង្គដែលបង្កើតវាមក។»

តើទំនាក់ទំនងនៅស្ថានសួគ៌នឹងមានលក្ខណៈយ៉ាងដូចម្ដេច?

ព្រះគម្ពីរបានបើកសម្ដែងឲ្យយើងឃើញថា យើងនឹងរស់នៅជាមួយនឹងបុគ្គលដដែល (ព្រះយេស៊ូវ) នៅកន្លែងដូចគ្នា (ស្ថានសួគ៌) និងនៅជាមួយរាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ (ក្រុមជំនុំ)។ សាវ័ក ប៉ុល បានមានប្រសាសន៍ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ១ថែស្សាឡូនីច ៤:១៨ ថា «ចូរកម្សាន្តចិត្ដគ្នាទៅវិញទៅមកដោយពាក្យទាំងនេះចុះ» (គគខ)។ គាត់បានមានប្រសាសន៍នេះក្នុងបរិបទដែលថា យើងនឹងគង់នៅជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់យ៉ាងអស់កល្បជានិច្ច។ ប្រាកដណាស់! យើងនឹងចំណាយពេលជាមួយអស់អ្នកដែលយើងស្រឡាញ់ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយ៉ាងអស់កល្បជានិច្ច។

ព្រះគ្រីស្ទបានមានព្រះបន្ទូលថា មនុស្សយើងនឹងមិនមានអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងគ្នានឹងគ្នាឡើយ (ម៉ាថាយ ២២:៣០)។ តែទោះជាយ៉ាងណាក្ដី ក៏នៅស្ថានសួគ៌នឹងមានអាពាហ៍ពិពាហ៍ដដែល គឺអាពាហ៍ពិពាហ៍តែមួយគត់ រវាងព្រះគ្រីស្ទនឹងកូនក្រមុំរបស់ទ្រង់ ហើយរាស្ត្ររបស់ទ្រង់នឹងមានចំណែកក្នុងពិធីនេះ (អេភេសូរ ៥:៣១-៣២)។ ទោះបីយើងខ្ញុំនឹងមិនរៀបការជាមួយនឹងប្រពន្ធយើងខ្ញុំសព្វថ្ងៃនេះក៏ដោយ ក៏យើងនឹងនៅមានចំណែកក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍តែមួយគត់ គឺជាមួយនឹងព្រះយេស៊ូវ។

យើងខ្ញុំជឿថា នៅស្ថានសួគ៌ខ្ញុំនឹងកាន់តែមានទំនាក់ទំនងស្និទ្ធស្នាលជាងមុនជាមួយនឹងប្រពន្ធ កូន និងចៅយើងខ្ញុំ។ ពេលយើងទៅដល់ស្ថានសួគ៌ នោះមិនមែនមានន័យថា យើងនឹងលែងមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងគ្នាទៀតឡើយ តែផ្ទុយទៅវិញយើងនឹងស្គាល់គ្នាក្នុងកម្រិតថ្មីជាងមុន។ ប្រភពនៃការកម្សាន្តចិត្ត គឺមិនគ្រាន់តែពឹងអាងលើព្រះអម្ចាស់នៅស្ថានសួគ៌នោះទេ ប៉ុន្តែយើងក៏មានគ្នីគ្នា ដើម្បីនឹងពឹងអាងទៅវិញទៅមកផងដែរ។

តើយើងនឹងមានលទ្ធភាពក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើបាបនៅឯស្ថានសួគ៌ដែរឬទេ?

ព្រះគ្រីស្ទបានសន្យាថានៅលើផែនដីថ្មី «នឹងគ្មានសេចក្ដីស្លាប់ ឬសេចក្ដីសោកសង្រេង ឬសេចក្ដីយំទួញ ឬទុក្ខលំបាកណាទៀតឡើយ ដ្បិតសេចក្ដីមុនទាំងប៉ុន្មាន បានកន្លងបាត់ទៅហើយ» (វិវរណៈ ២១:៤)។ ដោយសារ «ឈ្នួលរបស់បាបជាសេចក្ដីស្លាប់» (រ៉ូម ៦:២៣) នោះមានន័យថា ក្ដីសន្យាដែលថាគ្មានសេចក្ដីស្លាប់វាស្មើនឹងការដែលថា នឹងគ្មានការប្រព្រឹត្តអំពើបាបទៀតឡើយ។ អស់អ្នកដែលមិនស្លាប់ក៏នឹងមិនអាចប្រព្រឹត្តបាបបានទៀតដែរ ដោយសាររាល់អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបតែងតែស្លាប់។ អំពើបាបបណ្ដាលឲ្យមានទុក្ខព្រួយ ការយំសោក និងការឈឺចាប់។ ប្រសិនបើការទាំងនោះមិនអាចកើតឡើងបានទៀត នោះមានន័យថា យើងក៏មិនអាចប្រព្រឹត្តអំពើបាបបានទៀតឡើយ។

នៅស្ថានសួគ៌ យើងនឹងមានសេរីភាពដ៏ពិត ពោលគឺសេរីភាពដ៏សុចរិតដែលមិនអាចប្រព្រឹត្តបាបបានទេ។ មានមនុស្សជាច្រើនបានឆ្ងល់ថា តើនឹងមានថ្ងៃណាមួយដែលយើងនឹងត្រឡប់មកប្រព្រឹត្តអំពើបាបទៀតដែរឬទេ? គេឆ្ងល់បែបនេះ ពីព្រោះលោក អ័ដាម និងនាង អេវ៉ា (រួមទាំងសាតាំង) ធ្លាប់បានរស់នៅក្នុងកន្លែងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ពីមុនមក ប៉ុន្តែកាលនោះគេនៅតែធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប។ ព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនយើងថា ព្រះជាម្ចាស់មិនអាចប្រព្រឹត្តបាបបានឡើយ។ ការប្រព្រឹត្តបាប គឺជាទង្វើផ្ទុយពីលក្ខណសម្បត្តិរបស់ព្រះអង្គ។ ពេលដែលយើងបានទៅរស់នៅជាមួយនឹងព្រះអង្គ នោះយើងក៏នឹងមិនអាចប្រព្រឹត្តបាបបានដែរ។ យើងនឹងមិនចង់ប្រព្រឹត្តបាប លើសពីអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវនឹងប្រព្រឹត្តនោះឡើយ។

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា «កូនមនុស្សនឹងចាត់ពួកទេវតា ទៅច្រូតយកអស់ទាំងក្បួន ដែលនាំឲ្យមនុស្សរវាតចិត្ត នឹងពួកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តទទឹងនឹងច្បាប់ ចេញពីនគរ...គ្រានោះ ពួកសុចរិតនឹងភ្លឺដូចជាថ្ងៃ នៅក្នុងនគររបស់ព្រះវរបិតានៃគេ» (ម៉ាថាយ ១៣:៤១-៤៣)។ តើពួកទេវតានឹងច្រូតអ្វីចេញទៅ? ចម្លើយ៖ រាល់គ្រប់អ្វីៗដែលបង្កឲ្យមានបាប និងរាល់អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តបាប!

យើងនឹងលែងមានអារម្មណ៍ចង់ប្រព្រឹត្តអំពើបាបទៀតហើយ។ ពេលនោះ សូម្បីតែការគិតអំពីអំពើបាប ក៏យើងលែងអាចគិតដល់ទៀតហើយ។ ការចងចាំរបស់យើងលើអំពើអាក្រក់ និងការរងទុក្ខក្នុងជីវិតនេះ នឹងក្លាយជាការរំឭកមួយដល់យើងទាក់ទងនឹងការអាក្រក់ និងការឥតប្រយោជន៍នៃអំពើបាប។ នៅពេលដែលយើងគិតអំពីអំពើបាប នោះយើងនឹងនិយាយថា «ស្អីទៅជាអំពើបាប? អូ៎! ខ្ញុំបានធ្លាប់បានប្រព្រឹត្តវាហើយ ហើយក៏ធ្លាប់បានឃើញលទ្ធផលដ៏អាក្រក់របស់វាទៀតផងដែរ!»

លោកគ្រូ ប៉ុល ហែល៍ម (Paul Helm) បានសរសេរថា «សេរីភាពដែលយើងនឹងមាននៅស្ថានសួគ៌ គឺជាសេរីភាពចេញពីការប្រព្រឹត្តបាប។ នោះមិនគ្រាន់តែមានន័យថា អ្នកជឿនឹងមានសេរីភាពចេញពីអំពើបាបប៉ុណ្ណោះនោះទេ តែក៏មានន័យថា យើងបានក្លាយជាមនុស្សថ្មីរហូតដល់លក្ខណៈដែលយើងនឹងលែងអាចប្រព្រឹត្តបាបបានទៀតឡើយ។ យើងនឹងលែងចង់ប្រព្រឹត្តបាប ហើយយើងក៏រឹតតែលែងចង់ទៅប្រព្រឹត្តបាបទៀតផង។»

តើអ្នកអាចប្រើប្រាស់គោលជំនឿអំពីស្ថានសួគ៌ក្នុងការផ្សាយដំណឹងល្អដោយរបៀបណាបាន?

នៅពេលដែលយើងរៀបរាប់អំពីស្ថានសួគ៌ដូចដែលព្រះគម្ពីរបានប្រាប់យើង នោះយើងនឹងឃើញថា ស្ថានសួគ៌គឺជាទីកន្លែងដ៏ល្អមួយដែលយើងអាចប្រើប្រាស់បានទុកជាចំណុចមួយក្នុងការផ្សាយដំណឹងល្អ។ រីឯ សាតាំងវិញវាក៏មានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងលើការយល់ដឹងដ៏ខុសឆ្គងរបស់យើងទាក់ទងនឹងស្ថានសួគ៌ផងដែរ។ ប្រសិនបើយើងរៀបរាប់ស្ថានសួគ៌ថាជាកន្លែងដែលគ្មានអ្វីអស្ចារ្យ អួលអាប់ ធុញទ្រាន់ ជាកន្លែងដ៏អផ្សុកដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់ឲ្យចង់ទៅទីនោះសោះ នោះយើងប្រាកដជានឹងបាត់បង់ចំណង់ចិត្តក្នុងការចង់ផ្សាយដំណឹងល្អហើយជាមិនខាន។

តើហេតុអ្វីបានជាយើងចង់ឲ្យមិត្តភក្ដិរបស់យើងចំណាយពេលវេលានៅកន្លែងដែលធុញទ្រាន់ជារៀងរហូតអញ្ចឹង? ហើយហេតុអ្វីបានជាយមិត្តភក្ដិយើងគួរចង់ទៅទីនោះ? គ្មានអ្នកណាចង់ធ្វើជាខ្មោចក្រោយពីគាត់ស្លាប់ទៅនោះទេ។ មនុស្សយើងមិនចង់បានជីវិតដែលគ្មានរូបកាយនោះឡើយ វាប្រៀបដូចនឹងការដែលយើងមិនចង់ទទួលបានកែវដែលប្រេះបែកស្រាំនោះទេ។

ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើគ្រីស្ទបរិស័ទយល់ថា ស្ថានសួគ៌គឺជាកន្លែងដ៏អរសប្បាយពិតប្រាកដ ដែលទីកន្លែងនោះជាផែនដីថ្មី ហើយនឹងមានមនុស្សដែលបានការសង្គ្រោះដោយមានការស្ដារឡើងវិញនូវទំនាក់ទំនងដែលគ្មានបាប និងសេចក្ដីស្លាប់។ ហើយផងដែរ ស្ថានសួគ៌ក៏ជាកន្លែងដែលមានតន្ត្រី មានសិល្បៈ មានវិទ្យាសាស្ត្រ មានកីឡា មានអក្សរសាស្ដ្រ និងប្រពៃណី នោះយើងប្រាកដជាចង់ផ្សាយដំណឹងល្អទៅកាន់មនុស្សនៅលើផែនដីនេះហើយ ហើយយើងក៏នឹងទទួលបានការលើកទឹកចិត្តផងដែរ។ «ការដែលគេរស់នៅយ៉ាងអរសប្បាយអស់កល្បជានិច្ច» គឺមិនមែនគ្រាន់តែជារឿងព្រេងនោះឡើយ។ តែវាជាការដែលព្រះជាម្ចាស់បានទិញយើងដោយព្រះលោហិតនៃក្ដីសន្យារបស់ទ្រង់ សម្រាប់អស់អ្នកដែលទុកចិត្តលើដំណឹងល្អរបស់ព្រះអង្គ។

រីឯ នៅផែនដីថ្មី យើងនឹងលែងមានការឈឺចាប់ និងទុក្ខព្រួយទៀតហើយ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់នឹងជូតនូវរាល់ទឹកភ្នែករបស់យើងចេញ (វិវរណៈ ២១:៤)។ នោះឯងជាសេចក្ដីសន្យាដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលយើងអាចផ្សាយដល់អ្នកមិនជឿ។ យើងមិនគួរមានការខ្មាសអៀននោះឡើយក្នុងការដែលយើងប្រាប់គេថា សេចក្ដីអរសប្បាយដែលគេចង់បាន រួមទាំងការផ្សះផ្សាដែលគេចង់ទទួលបានពីព្រះជាម្ចាស់ គឺមានតែនៅក្នុងព្រះយេស៊ូវមួយអង្គគត់ប៉ុណ្ណោះ។ នេះហើយជាហេតុផលដែលធ្វើឲ្យដំណឹងល្អពិតជាដំណឹងល្អនៃ «សេចក្ដីអំណរយ៉ាងអស្ចារ្យ!» មែន។

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ Gavin Ortlund
បកប្រែដោយ និងកែសម្រួលដោយ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា, លោក ទេព រ៉ូ និងកញ្ញា យ៉ុន សាឯម
ដកស្រង់ខ្លះៗចេញពី www.thegospelcoalition.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

១ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៨៣៧៥

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

១១៣៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៨ វិច្ឆិកា ២០២៥

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

ព្រះយេស៊ូវ ពួកសាវ័ក និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ពួកគេទាំងអស់បានសួរបណ្តាជននូវសំណួរជាក់លាក់។ ឥឡូវនេះ ប្រហែលជាពួកយើងគួរពិចារណាប្រើសំណួរដូចគ្នាទាំងនេះ សម្រាប់ក្រុមតូចរបស់យើងទាំងអស់។

អានបន្ថែម

តើស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

១១២០

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១១ វិច្ឆិកា ២០២៥

តើស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

ស្ត្រីណាដែលទទួលយកតួនាទីដែលព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងក្នុងខណៈដែលពួកនាងកំពុងបន្ត «សេចក្ដីជំនឿ សេចក្ដីស្រឡាញ់ នឹងសេចក្ដីបរិសុទ្ធ ទាំងមានគំនិតមារយាទ» ក្នុងគុណធម៌គ្រីស្ទបរិស័ទ នោះនាងនឹងរកឃើញថា ខ្លួននឹងបានសង្គ្រោះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

អានបន្ថែម