in ,

ទី​កន្លែង​ដែល​បុរស

សំបុត្រ​ជូន​ចំពោះ​ស្វាមី​ដែល​នឹង​ក្លាយ​ជា​អ្នក​កំផិត

ប្រសិន​បើ​លោក​ឲ្យ​តម្លៃ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន ប្រសិន​បើ​លោក​ស្រឡាញ់​ភាព​ជា​បុរស និង​កិត្តិយស​របស់​ខ្លួន ហើយ​ប្រសិន​បើ​លោក​ស្រឡាញ់​គ្រួសារ និង​ព្រះ​ជាម្ចាស់​របស់​ខ្លួន សូម​ស្តាប់​សំឡេង​របស់​ព្រះ​អង្គ​ចុះ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​នាង​ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀក​របស់​លោក​ដូច​ជា​បបូរ​មាត់​ផ្តល់​នូវ​ទឹក​ឃ្មុំ​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម ខណៈ​ពេល​ដែល​ការ​និយាយ​ដោយ​មាន​ភាព​ត្រេក​ត្រអាល និង​រំភើប សូម​ស្តាប់​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់​ជំនួស​វិញ។ សូម​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​កុហក​របស់​នាង​លង់​ទឹក​ស្លាប់​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ទៅ។

នាង​បាន​លួងលោម​ថា «ចូរ​មក យើង​នឹង​បាន​ឆ្អែត​ចិត្ត​ដោយ​សេចក្ដី​ស្នេហា​ដរាប​ដល់​ភ្លឺ​ចូរ​យើង​មាន​ចិត្ត​ត្រេកត្រអាល​ក្នុង​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ចុះ» (សុភាសិត ៧:១៨ គកស)។ នាង​សន្យា​ថា ខ្លួន​អាច​បំពេញ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​របស់​លោក​បាន។ នាង​លើក​ឡើង​ថា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​នឹង​ដឹង​ទេ។ នាង​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​មាន​អារម្មណ៍​ថា​គួរ​ឲ្យ​ចង់​បាន ហើយ​មាន​អំណាច។ នាង​បាន​គ្រង​រាជ្យ​លោក​ទុក​ជា​ស្តេច។

សម្រាប់​មួយ​រយៈ នាង​អាច​ផ្តល់​នូវ​សេចក្តី​រីករាយ​ដែល​នាង​សន្យា​មួយ​ចំនួន​បាន។

ប៉ុន្តែ សូម​កត់​សម្គាល់​ពាក្យ​ទាំង​បី​នេះ៖ ដល់​ចុង​បំផុត។

«ដល់​ចុង​បំផុត​បាន​ល្វីង​ដូច​ជា​ស្លែង»។ ដល់​ចុង​បំផុត នាង «មុត​ដូច​ជា​ដាវ​មាន​មុខ​ពីរ​វិញ» (សុភាសិត ៥:៤ គកស)។ ដល់​ចុង​បំផុត វា​ជា​ការ​ប្រសើរ​ជាង​ក្នុង​ការ​គេង​រាល់​យប់​ដោយ​ឱប​ក្រសោប​ដាវ​សាមូរ៉ៃ​ជប៉ុន ឬ​ក៏​ឱប​គ្រាប់​បែក​ដៃ​ដែល​ផ្ទុះ​បើ​លេង។

ដល់​ចុង​បំផុត​លោក​នឹង​ដឹង​ថា អ្វី​ដែល​អ្នក​បាន​ច្រឡំ​ថា​ជា​ការ​រីករាយ​ដែល​គ្មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់ ជា «សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ពិត» ជា​ផ្លូវ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ពេញ​ចិត្ត​ក្នុង​មួយ​ជីវិត គឺ​ជា​មឈូស​ដែល​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ កិត្តិយស គ្រួសារ​លោក​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន​លើ និង​ទុក​ចិត្ត—ហើយ​ប្រសិន​បើ​លោក​មិន​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​ទៅ​វិញ—នោះ​ព្រលឹង​របស់​លោក​ក៏​នឹង​ស្លាប់​ដែរ។ កន្លែង​អាថ៌កំបាំង​របស់​នាង​គឺ​ជា​កន្លែង​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់ (សុភាសិត ៧:២៥-២៧)។ គ្រែ​របស់​នាង​គឺ​ជា​ទី​បញ្ចុះ​សព​ដែល​បុរស​ដេក​ស្លាប់។

ការ​ធ្វើ​អត្តឃាត​របស់​មនុស្ស​ដែល​មិន​ចេះ​គិត

នាង​នឹង​មិន​នាំ​ទៅ​រក​ជីវិត​ឡើយ (សុភាសិត ៥:៥)។ នាង​ថែម​ទាំង​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​រក​វា​នៅ​ឯ​ណា​ផង (សុភាសិត ៥:៦)។ នាង​មិន​បាន​គិត​អំពី​ព្រះ​គ្រីស្ទ សេចក្តី​អំណរ​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច និង​ផ្លូវ​ចង្អៀត​ឡើយ។ ប្រសិន​បើ​លោក​ទៅ​តាម​នាង នោះ​លោក​នឹង​ទៅ​ដូច​ជា​គោ​ទៅ​កន្លែង​គេ​កាប់​អញ្ចឹង។ លោក​នឹង​បញ្ចប់​ជីវិត​ដោយ​គ្រាប់​ព្រួញ​ដែល​លោត​ចេញ​ពី​ថ្លើម​របស់​ខ្លួន (សុភាសិត ៧:២២-២៣)។

បើ​យើង​អាច​គាស់​អណ្តាត​របស់​ជន​រង​គ្រោះ​ដែល​បាន​ស្លាប់​ដោយ​សារ​នាង នោះ​ពួក​គាត់​នឹង​ដាស់​តឿន​លោក​ដូច​ជា​បុរស​អ្នក​មាន​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​រង​ទុក្ខ​ក្នុង​ទារុណកម្ម​ដែល​បាន​ធ្វើ ដើម្បី​ឲ្យ​ចៀស​វាង​ពី​ជោគ​វាសនា​របស់​ពួក​គេ​ជា​មិន​ខាន (លូកា ១៦:១៩-៣១)។ នាង​បាន​រង​ចាំ​សម្រាប់​បុគ្គល​នីមួយៗ (សុភាសិត ៧:១២) ចាប់​យក​សេចក្តី​ត្រេកត្រអាល​របស់​គេ​ដោយ​ការ​ថើប ហើយ​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់។

មនុស្ស​ស្លាប់​នឹង​ស្រែក​យំ​ថា ការ​ផិត​ក្បត់​គឺ​ជា​ការ​ធ្វើ​អត្តឃាត​របស់​អ្នក​ដែល​ឥត​មាន​គំនិត (សុភាសិត ៦:៣២)។ គ្មាន​អ្នក​ណា​ដែល​ប៉ះ​នាង​នឹង​ចេញ​ទៅ​ដោយ​គ្មាន​ទោស​ទេ! (សុភាសិត ៦:២៩)។

បើ​ដាក់​ក្បាល​របស់​លោក​នៅ​លើ​ខ្នើយ​របស់​នាង នោះ​លោក​បាន​សរសេរ​ឈ្មោះ​ខ្លួន​នៅ​លើ​ថ្ម​ចំណារ​នៅ​មុខ​ផ្នូរ​ខ្លួន​ហើយ។

ចូរ​នៅ​ឲ្យ​ឆ្ងាយ

ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ឱ! ប្តី​អើយ! សូម​ស្តាប់​ខ្ញុំ​ចុះ! ចូរ​រក្សា​ផ្លូវ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ចេញ​ពី​នាង។ កុំ​ចូល​ទៅ​ជិត​គ្រែ​របស់​នាង ឬ​សូម្បី​តែ​នៅ​ជិត​ទ្វារ​ផ្ទះ​របស់​នាង​ឲ្យ​សោះ (សុភាសិត ៥:៨)។ កុំ​បោក​ខ្លួន​ឯង​ឡើយ៖ លោក​មិន​ខ្លាំង​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​ការ​ជជែក​លេង​ដោយ​គ្មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​តាម​រយៈ​ការ​លេង​ឆាត ការ​ផ្ញើ​សារ​ដល់​យប់​ជ្រៅ ជួប​ជុំ​គ្នា​ផឹក​ស៊ី​បែប​ជា​មិត្ត​ភាព​ឡើយ។ នៅ​ឲ្យ​ឆ្ងាយ! តើ​លោក​អាច​លេង​ភ្លើង ហើយ​មិន​ឆេះ​បាន​ដែរ​ឬ​ទេ (សុភាសិត ៦:២៧-២៨)?

ដល់​ចុង​បំផុត—អូ៎! ចុង​បញ្ចប់​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​នោះ—លោក​នឹង​ដឹង​ថា នៅ​ទី​បំផុត​វា​មិន​មែន​ជា​កំហុស​របស់​នាង​ទេ តែ​ជា​របស់​លោក​ផ្ទាល់​វិញ។ លោក​នឹង​ស្រែក​ថ្ងូរ​តណ្ហា​រក​ភាព​ត្រេកត្រអាល​របស់​លោក​នៅ​ពេល​ដែល​សាច់​ឈាម និង​រាង​កាយ​របស់​លោក​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ចោល​ហើយ។ លោក​នឹង​ស្រែក​ថ្ងូរ​ថា «អុញន៍ ខ្ញុំ​បាន​ស្អប់ សេចក្ដី​ប្រៀន​ប្រដៅ​ណាស់​ហ្ន៎ ចិត្ត​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ខ្ពើម​សេចក្ដី​បន្ទោស ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ស្តាប់​តាម​សម្ដី​នៃ​ប្រាជ្ញា ខ្ញុំ​មិន​បាន​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ការ​ព្រមាន​របស់​មិត្តភក្ដិ​ខ្ញុំ! ខ្ញុំ​បាន​បិទ​សតិសម្បជញ្ញៈ​របស់​ខ្លួន ហើយ​ក៏​បាន​បោះ​បង់​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ចោល​ក្នុង​ភាព​រងីរងើ​របស់​ខ្ញុំ។ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ជិត​រលាយ​សូន្យ​ក្នុង​ភព​នៃ​ជីវិត​ដែល​បាក់បែក» (សូម​អាន​កណ្ឌ​គម្ពីរ សុភាសិត ៥:១១-១៤)។

នៅ​ក្នុង​ជីវិត​នេះ លោក​នឹង​ក្លាយ​ជា​សម្បក​នៃ​បុរស ដែល​ជា​គ្រោង​ឆ្អឹង។ បំណែក​ដ៏​រង្គោះរង្គើ​នៃ​ដួង​ចិត្ត​ដែល​បែក​បាក់​នឹង​ក្លាយ​ជា​គ្រែ​របស់​លោក។ ប្រសិន​បើ​លោក​នៅ​មាន​ផ្នែក​ណា​មួយ​នៃ​សតិសម្បជញ្ញៈ​​នៅ​សេសសល់ នោះ​វា​នឹង​ក្លាយ​ជា​សត្រូវ​របស់​លោក​ជា​មិន​ខាន។ ទំនាក់​ទំនង​ចាស់ៗ​នឹង​រង្គោះរង្គើ​ពេល​ឮ​ឈ្មោះ​របស់​លោក។ លោក​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​បុរស​ដែល​សក្ដិសម​នឹង​ការ​ដែល​គេ​មើល​ងាយ និង​បន្ទាប​បន្ថោក (សុភាសិត ៦:៣៣)។

ហើយ​នៅ​ពេល​ស្លាប់​ទៅ ប្រសិន​បើ​លោក​មិន​បាន​ទទួល​ការ​លាង​សម្អាត ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​ថ្មី​ដោយ​ព្រះ​លោហិត​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នោះ​ទេ នោះ​លោក​នឹង​មិន​អាច​ចូល​ក្នុង​នគរ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ឡើយ (១កូរិនថូស ៦:៩)។ គេ​នឹង​ចាំ​ថា​លោក​ជា​មនុស្ស​ផិត​ក្បត់​ជា​រៀង​រហូត។ ជា​បុរស​ម្នាក់​ដែល​រស់​នៅ​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង ហើយ​ក៏​បាន​ដុត​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ដោយ​ភ្លើង​ដែរ។ នៅ​ចុង​ក្រោយ គាត់​ក៏​ជា​បុរស​ម្នាក់​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​ឆេះ​ដោយ​អណ្តាត​ភ្លើង​ដែល​គ្មាន​ទី​បញ្ចប់។

ភរិយា​របស់​លោក​គឺ​ជា​ស្រា​ដ៏​ឆ្ងាញ់​បំផុត

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ «ចូរ​ផឹក​ទឹក​ពី​ពាង​របស់​ខ្លួន​ឯង​ព្រម​ទាំង​ទឹក​ដែល​ហូរ​ចេញពី​អណ្តូង​របស់​ខ្លួន​ចុះ» (សុភាសិត ៥:១៥ គកស)។ សូម​បង្កើត​ចំណង់​ចំណូល​ចិត្ត​ឡើង​ជា​ថ្មី​វិញ​ដែល​បាន​នាំ​នាង​ឆ្លង​កាត់​កន្លែង​ផ្សំផ្គុំ។

ចូរ​ផឹក​ទឹក​ចេញ​ពី​ប្រភព​នាង ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​អ្នក​ស្រស់​ថ្លា​ឡើង។ តើ​ស្នេហា​របស់​លោក​បាន​ធ្លាក់​ខ្សោយ​មែន​ឬ? តើ​ឥឡូវ​នេះ​ការ​សន្យា​ដ៏​ធំៗ​បាន​ទៅ​ជា​សំឡេង​យំ​ខ្សឹកខ្សួល​ហើយ​មែន​ឬ? ចូរ​ក្រវាត់​ចង្កេះ​នៃ​ការ​ស្រឡាញ់ ហើយ​ធ្វើ​ជា​បុរស​ចុះ! លោក​ដែល​ជា​អ្នក​ចំបាប់​លើ​គ្រប់​ឧបសគ្គ​ទាំង​អស់ ហើយ​ស៊ូ​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​សមរភូមិ​មុន​ពេល​ទទួល​ការ​ចុះ​ចាញ់ តើ​ឥឡូវ​នេះ​លោក​នឹង​ចុះ​ចូល​ចំពោះ​ការ​ឲ្យ​ភ្នែក​មែន​ឬ? អត់​ទេ! សូម​អរ​សប្បាយ​នឹង​ភរិយា​ដែល​បាន​គ្នា​ពី​កាល​កំលោះ​ក្រមុំ​ចុះ!

នាង​ជា​សត្វ​ក្តាន់​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់ គឺ​ជា​ប្រើស​ញី​ដ៏​សម​សួន (សុភាសិត ៥:១៨-១៩)។ ចូរ​មើល​នាង—នាង​អង្គុយ​ជា​មួយ​នឹង​ហេតុ​ផល​រាប់​ពាន់​ទៀត​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​កាន់​តែ​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ជាង​ពេល​ដែល​លោក​ប្ដេជ្ញា​ថា​នឹង​លះបង់​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​នាង។ ចូរ​អរ​សប្បាយ​នឹង​នាង! នាង​នៅ​តែ​ជា​សត្វ​ក្តាន់ និង​ជា​សត្វ​ប្រើស​នោះ។ កុំ​ប្ដូរ​សត្វ​ក្តាន់ ដើម្បី​យក​សត្វ​ខ្ញុង​ឲ្យ​សោះ។

«ត្រូវ​ឲ្យ​ដោះ​របស់​នាង​បាន​បំពេញ​ចិត្ត​ឯង​ជា​ដរាប» (សុភាសិត ៥:១៩ គកស)។ នេះ​មាន​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​លើក​ទី​មួយ​ដែល​លោក​នាំ​នាង​ចូល​ក្នុង​បន្ទប់​គេង និង​លើក​ទី​ពីរ​ដែល​នាង​បាន​បង្កើត​កូន​ឲ្យ​លោក ព្រម​ទាំង​ខួប​ដែល​អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​ប្រារព្ធ​ខួប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ទី​សាមសិប​ឆ្នាំ​ជា​មួយ​គ្នា​ផង​ដែរ។ គ្រប់​ពេល​វេលា ត្រូវ​ស្រវឹង​ជានិច្ច​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​នាង (សុភាសិត ៥:១៩)។ ចូរ​ស្រវឹង​ក្នុង​ចំណង់​ចំណូល​ចិត្ត​របស់​នាង កុំ​មាន​ភាព​ធុញ​ទ្រាន់​នឹង​ស្នាម​ញញឹម​របស់​នាង ចូរ​មាន​ការ​ងប់ងុល​តែ​ជា​មួយ​នឹង​នាង។ នាង​គឺ​ជា​ស្រា​ដ៏​ឆ្ងាញ់​បំផុត។

ជ្រើស​រើស​ជីវិត

កុំ​មាន​ទំនង​ឈ្លក់​ចិត្ត​ចំពោះ​ស្ត្រី​ដទៃ។

ហេតុ​អ្វី? ពីព្រោះ​គ្រប់​ទាំង​ផ្លូវ​របស់​លោក—មិន​ថា​បន្ទប់​សណ្ឋាគារ​មាន​ភាព​ងងិត​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា​ក៏​ដោយ ក៏​លោក​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​នេត្រ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​ដដែល (សុភាសិត ៥:២១)។ ប្រពន្ធ​របស់​លោក​អាច​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​លោក ប៉ុន្តែ​ព្រះ​អម្ចាស់​របស់​លោក​មិន​នៅ​ឆ្ងាយ​ទេ។ ចៅ​ក្រម​នៃ​ផែន​ដី​ទាំង​មូល​ទត​មើល​លោក។ ព្រះ​អង្គ​នៅ​ទី​នោះ​ជា​មួយ​លោក។ ហើយ​ក៏​នឹង​មាន​ការ​សង​លើ​អំពើ​ប្រព្រឹត្ត​ដ៏​សាហាវ​ឃោរឃៅ—ទំនង​ជា​នៅ​ភ្នំ​កាល់វ៉ារី ឬ​ក្នុង​បឹង​ភ្លើង។

សូម្បី​តែ​ឥឡូវ​នេះ ទ្រង់​ក៏​បាន​អញ្ជើញ​លោក​ឲ្យ​ជ្រើស​រើស​ជីវិត សន្តិភាព និង​ការ​ស្ដាប់​បង្គាប់។

កុំ​មាន​ទំនង​ឈ្លក់​ចិត្ត​ចំពោះ​ស្ត្រី​ដទៃ។

ហេតុ​អ្វី? ពីព្រោះ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​មនុស្ស​អាក្រក់​ល្បួង​បុរស​នោះ ហើយ​ខ្សែ​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​គាត់​បាន​កាន់​​គាត់​ជាប់ (សុភាសិត ៥:២២)។ លោក​នឹង​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ភាព​ស្មុគស្មាញ​របស់​ខ្លួន។ គ្រួសារ​របស់​លោក​នឹង​ត្រូវ​បែក​បាក់​គ្នា។ កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​របស់​លោក​នឹង​ត្រូវ​បាត់​បង់។ ហើយ​លោក​ក៏​នឹង​ជាប់​ដោយ​អំពើ​អាក្រក់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ដែរ។

សូម្បី​តែ​លោក សាំសុន ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​ក៏​មិន​អាច​បំបែក​ច្រវាក់​បែប​នោះ​ចោល​បាន​ដែរ។

កុំ​មាន​ទំនង​ឈ្លក់​ចិត្ត​ចំពោះ​ស្ត្រី​ដទៃ។

ហេតុ​អ្វី? ពីព្រោះ​លោក​នឹង​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ខ្វះ​ការ​ដាក់​វិន័យ (សុភាសិត ៥:២៥)។ ព្រះ​ជាម្ចាស់​នឹង​មិន​ត្រូវ​គេ​ចំអក​ឡើយ។ ដោយ​សារ​លោក​ខ្វះ​ការ​ដាក់​វិន័យ ខ្វះ​ការ​កាត់​ដៃ​ជើង​ចោល ខ្វះ​ការ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​ដ៏​ពិត និង​ជំនឿ នោះ​លោក​នឹង​ប្រាកដ​ជា​ធ្លាក់​នរក​មែន​ហើយ (ម៉ាថាយ ៥:២៧-៣០)។

ឱ! ស្វាមី​អើយ! កុំ​បោះ​បង់​ភរិយា​ដ៏​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​ខ្លួន​ចោល​ឡើយ។ កុំ​បោះ​បង់​កិត្តិយស និង​ភាព​ជា​បុរស​របស់​លោក។ កុំ​បោះបង់​ទី​បន្ទាល់​របស់​ខ្លួន។ កុំ​បោះ​បង់​ព្រះ​ជាម្ចាស់​របស់​លោក​ចោល​ឡើយ។ សូម​ឲ្យ​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់ និង​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដក់​ជាប់​ចិត្ត​របស់​លោក ដើម្បី​ឲ្យ​រីករាយ​សារ​ជា​ថ្មី​ជា​មួយ​នឹង​ភរិយា​របស់​លោក។ ត្រូវ​ស្រវឹង​ជា​មួយ​កូន​ក្រមុំ​របស់​ខ្លួន។ ហើយ​ជា​មួយ​កូន​កំលោះ​របស់​យើង។

និពន្ធ​ដោយ៖ លោកគ្រូ Greg Morse
លោក​គ្រូ៖ លោក​គ្រូ ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ ​លោក ទេព រ៉ូ, លោក ខែម បូឡុង, លោក​ ប៊ុន ធីម៉ូថេ
ដកស្រង់ខ្លះៗចេញពី www.desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។

តើអ្នកចូលចិត្តអត្ថបទនេះទេ?

មតិយោបល់

ឆ្លើយ​តប

អាសយដ្ឋាន​អ៊ីមែល​របស់​អ្នក​នឹង​មិន​ត្រូវ​ផ្សាយ​ទេ។

Loading…

0

កុំ​ឲ្យ​អារក្ស​មាន​ឱកាស​

អេម៉ាញូអែលដ៏អស្ចារ្យ