
សូមកុំភ្លេចមើលបរិបទ
តើអត្តបទគម្ពីរហ្នឹងពិតជានិយាយអំពីខ្លួនរបស់លោកអ្នកមែន?
ពេញនិយម
អត្ថបទដែលកំពុងពេញនិយមតាមចំនួនមើល មតិ ការចែករំលែក និងប្រតិកម្មថ្មីៗ។

តើអត្តបទគម្ពីរហ្នឹងពិតជានិយាយអំពីខ្លួនរបស់លោកអ្នកមែន?

«ចូរស្វែងរកនគរ នឹងសេចក្ដីសុចរិតនៃព្រះជាមុនសិន ទើបគ្រប់របស់ទាំងនោះ នឹងបានប្រទានមកអ្នករាល់គ្នាថែមទៀតផង។» (ម៉ាថាយ៦:៣៣)

ប្រសិនបើលោកអ្នកជាគ្រីស្ទបរិស័ទ នោះលោកអ្នកមានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធហើយ។ ប៉ុន្តែ តើវាដូចគ្នានឹងការជ្រមុជនៅក្នុងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ? លោកគ្រូ ចន បានពន្យល់អំពីរបៀបខុសៗគ្នា។

ព្រះលោហិតទ្រង់គឺជាសំបុត្រដែលអនុញ្ញាតឲ្យយើងចូល ដែលព្រះលោហិតនោះគឺជាអ្វីដែលនាំឲ្យក្រុមជំនុំមានការរួបរួមគ្នាក្នុងក្ដីស្រឡាញ់។ ការនិយាយដើមអ្នកដទៃមិនមែនជាមូលដ្ឋានដែលបណ្ដាលឲ្យយើងអាចចូលក្រុមជំនុំណាមួយបានឡើយ។

«តើអ្នកណាបានស្គាល់គំនិតនៃព្រះអម្ចាស់ ឬធ្វើជាអ្នកជួយគំនិតទ្រង់បាន» (រ៉ូម ១១:៣៤)

បន្ទាប់មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពេលនោះ សេចក្ដីភ័យខ្លាច និងសេចក្តីអាម៉ាស់បានចូលមកក្នុងផែនដីនេះ។ ដោយសារអំពើបាប សេចក្តីស្លាប់ក៏បានចូលមកក្នុងផែនដីនេះផងដែរ។

ដូច្នេះ យើងត្រូវតែបដិសេធគំនិតដែលគេលើកឡើងថា អារក្សអាចចូល អាចគ្រប់គ្រង ឬក៏ត្រួតត្រាលើគ្រីស្ទបរិស័ទបាន។

អ្វីដែលខ្ញុំចង់ធ្វើគឺលើកឡើងនូវគោលការណ៍បីយ៉ាងដែលនឹងជួយឲ្យជីវិតខ្ញុំមានការបំផ្លាស់បំប្រែ នៅពេលដែលខ្ញុំអានកណ្ឌគម្ពីររ៉ូមជំពូក១២...

«អំពើបាបមិនអាចផ្ដាច់លោកអ្នកចេញពីកី្តស្រឡាញ់របស់ទ្រង់បានទេ ព្រះអង្គនៅតែស្រឡាញ់លោកអ្នក»។ (Charles Spurgeon)

«មានចំណុចពីរយ៉ាងដែលត្រូវធ្វើទាក់ទងនឹងដំណឹងល្អ៖ ទទួលជឿ ហើយរស់នៅតាម។» (Susanna Wesley)

«ជំនឿត្រូវការព្រះបន្ទូលដូចដែលផ្លែឈើត្រូវការឫសដ៏រស់រវើកនៃដើមឈើអញ្ចឹង»។ (John Calvin)

ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនមានភាពយុត្តិធម៌ទេ នោះក៏មិនមានការទាមទារឲ្យព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ត្រូវរងទុក្ខ ហើយសុគតនោះដែរ។