ព្រះយេស៊ូវប្រោសមនុស្សខ្វិនម្នាក់ឲ្យជា

សំណួរដែលខ្ញុំចង់សួរដល់លោកអ្នកគឺថា៖ តើលោកអ្នកមានជំនឿលើព្រះយេស៊ូវហើយឬនៅ? កណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ១១:១ បានចែងថា «រីឯជំនឿ គឺជាចិត្តដែលដឹងជាក់ថានឹងបានអ្វីៗដូចសង្ឃឹម ជាការជឿជាក់លើអ្វីៗដែលមើលមិនឃើញ»។ តើសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់លោកអ្នកមាននៅលើលោកនេះ ឬក៏បន្ទាប់ពីលោកអ្នកស្លាប់ទៅ? បងប្អូន! «មនុស្សលោកទាំងអស់ស្លាប់ម្ដង រួចមកត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះ» (ហេព្រើរ ៩:២៧)។ តើលោកអ្នកបានត្រៀមខ្លួនហើយឬនៅក្នុងការប្រឈមមុខនឹងការជំនុំជម្រះ នៅគ្រាចុងក្រោយរបស់ព្រះជាម្ចាស់?

២១ កុម្ភៈ ២០២២អានរយៈពេល ១៣ នាទី

មើល៥២៤ដង

ព្រះយេស៊ូវប្រោសមនុស្សខ្វិនម្នាក់ឲ្យជា

ម៉ាកុស ២:១-១២
(cf. ម៉ាថាយ ៩.១-៨ លូកា ៥.១៧-២៦)

តើអ្វីទៅជាចំណុចស្នូលនៃដំណើររឿងនៃការដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រោសមនុស្សខ្វិនម្នាក់ឲ្យជា?

ចម្លើយ៖ ការដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រោសមនុស្សខ្វិនម្នាក់នេះឲ្យជាបង្ហាញពីជំនឿរបស់បុគ្គលនោះ និងមិត្តភក្ដិរបស់គាត់ និងពីភាពជាព្រះរបស់ព្រះអង្គ។

«១ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ព្រះអង្គយាងត្រឡប់មកក្រុងកាពើ‌ណិមវិញ ហើយគេឮថា ព្រះអង្គគង់នៅក្នុងផ្ទះ។ ២មានមនុស្សប្រមូលផ្ដុំគ្នាជាច្រើន រហូតដល់គ្មានសល់កន្លែងណាទៀតសោះ សូម្បីនៅមាត់ទ្វារក៏គ្មានដែរ ហើយព្រះអង្គប្រកាសព្រះបន្ទូលឲ្យគេស្ដាប់។ ៣ពេលនោះ មានបុរសបួននាក់ សែងអ្នកស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងម្នាក់មករកព្រះអង្គ។ ៤គេពុំអាចនាំគាត់ចូលទៅជិតព្រះអង្គបាន ដោយព្រោះមហាជន គេក៏បើកដំបូលផ្ទះចំពីលើកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់។ កាលទម្លុះរួចហើយ គេក៏សម្រូតគ្រែដែលអ្នកស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងដេកនោះចុះមកក្រោម។ ៥កាលព្រះយេស៊ូវឃើញជំនឿរបស់គេ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅអ្នកស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងថា៖ “កូនអើយ! ខ្ញុំអត់ទោសឲ្យអ្នកបានរួចពីបាបហើយ” ៦មានអាចារ្យខ្លះអង្គុយនៅទីនោះ រិះគិតក្នុងចិត្តថា៖ ៧“ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនេះនិយាយដូច្នេះ? ពាក្យនេះប្រមាថដល់ព្រះទេតើ! ក្រៅពីព្រះមួយអង្គ តើមានអ្នកណាអាចអត់ទោសបាបបាន?” ៨ព្រះយេស៊ូវជ្រាបក្នុងវិញ្ញាណព្រះអង្គភ្លាមពីការរិះគិតនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ ហើយព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ “ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នារិះគិតនៅក្នុងចិត្តដូច្នេះ? ៩ដ្បិតដែលនិយាយទៅអ្នកស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងនេះថា ‘ខ្ញុំអត់ទោសឲ្យអ្នកបានរួចពីបាបហើយ’ ឬថា ‘ចូរក្រោកឡើង ហើយយកគ្រែស្នែងរបស់អ្នកដើរទៅ’ តើពាក្យណាងាយថាជាជាង? ១០ប៉ុន្តែ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា នៅផែនដីនេះ កូនមនុស្សមានអំណាចនឹងអត់ទោសបាបបាន”។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅអ្នកស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងនោះថា៖ ១១“ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់អ្នក៖ ចូរក្រោកឡើង យកគ្រែស្នែងរបស់អ្នក ហើយទៅផ្ទះទៅ!” ១២គាត់ក៏ក្រោកឡើងភ្លាម យកគ្រែស្នែងដើរចេញទៅនៅមុខមនុស្សទាំងអស់ ធ្វើឲ្យគេគ្រប់គ្នាមានសេចក្តីអស្ចារ្យ ហើយសរសើរតម្កើងដល់ព្រះ ដោយពោលថា៖ “យើងមិនដែលបានឃើញអ្វីដូច្នេះសោះ”» (ម៉ាកុស ២:១-១២)។

លោក ម៉ាកុស បានប្រាប់យើងថា «ក្រុងកាពើ‌ណិម» គឺជាទីកន្លែងដែលដំណើររឿងមួយនេះបានកើតឡើង។ ក្នុងឃ្លាថា «ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក» យើងមិនអាចសន្មតថា មានពេលវេលាប៉ុន្មានថ្ងៃបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងជាក់លាក់នោះឡើយ ប៉ុន្តែនេះគ្រាន់តែជាឃ្លាមួយដែលភ្ជាប់ដំណើររឿងនៅក្នុងជំពូក១ ដោយបន្តចូលមកដំណើររឿងថ្មីមួយទៀតនៅក្នុងជំពូកទី២តែប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះយេស៊ូវបានចាប់ផ្ដើមព័ន្ធកិច្ចរបស់ទ្រង់នៅតាមតំបន់សមុទ្រកាលីឡេ ហើយ «ក្រុងកាពើ‌ណិម» គឺជាទីកន្លែងដែលព្រះអង្គតែងតែត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ដើម្បីសម្រាកមុនទ្រង់នឹងបន្តដំណើរចេញទៅធ្វើព័ន្ធកិច្ចម្ដងទៀត។

នៅពេលដែលបណ្ដាលជននៃទីក្រុងកាពើ‌ណិមបានឮថា ព្រះអង្គគង់នៅក្នុងផ្ទះមួយនោះ នោះពួកគេក៏ «ប្រមូលផ្ដុំគ្នាជាច្រើន រហូតដល់គ្មានសល់កន្លែងណាទៀតសោះ សូម្បីនៅមាត់ទ្វារក៏គ្មានដែរ ហើយព្រះអង្គប្រកាសព្រះបន្ទូលឲ្យគេស្ដាប់»។ ពាក្យ «ព្រះបន្ទូល» ត្រង់នេះសំដៅទៅលើការដែលព្រះអង្គប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានជិតមកដល់ ដូចដែលមានចែងនៅក្នុងខ១៤-១៥នៃជំពូក១ ដោយត្រាស់ហៅបណ្ដាជនឲ្យមានការបំផ្លាស់បំប្រែចិត្ត ហើយទទួលជឿលើដំណឹងល្អមួយនោះ។ ពេលខ្លះលោក ម៉ាកុស និយាយកាត់ដោយសរសេរថា «ព្រះអង្គប្រកាសព្រះបន្ទូល»។

ទោះបើលោក ម៉ាកុស មិនបានសរសេររៀបរាប់ប្រាប់យើងថា ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនអ្វីខ្លះនៅក្នុងដំណើររឿងមួយនេះក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែអាចសន្មតដោយមើលខគម្ពីរផ្សេងៗទៀតត្រង់ថា ព្រះអង្គកំពុងតែបង្រៀនអំពីនគរព្រះជាម្ចាស់។ កណ្ឌគម្ពីរ ម៉ាថាយ និងកណ្ឌគម្ពីរ លូកា បានសរសេរចុះប្រាប់យើងថា ព្រះអង្គបានចំណាយពេលបង្រៀនអំពីនគររបស់ព្រះទាំងនៅលើភ្នំដើមអូលីវ និងនៅក្នុងផ្ទះ និងតាមមាត់សមុទ្រ។ល។

ត្រង់នេះលោក ម៉ាកុស ចង់បង្ហាញយើងអំពីជំនឿរបស់មនុស្សខ្វិនម្នាក់នោះ និងមិត្តភក្ដិរបស់គាត់ និងបង្ហាញយើងអំពីភាពជាព្រះរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ សម្រាប់ឥឡូវនេះ យើងនឹងគ្រាន់តែសិក្សាជាមួយគ្នាអំពីជំនឿជាមុនសិន ហើយនៅក្នុងកំណត់ហេតុបណ្ដាញបន្ទាប់ យើងនឹងសិក្សាអំពីភាពជាព្រះរបស់ព្រះយេស៊ូវ។

ជំនឿរបស់មនុស្សខ្វិន និងមិត្តភក្ដិរបស់គាត់

នៅក្នុងខ៣ យើងចាប់ផ្ដើមឃើញអំពីជំនឿរបស់ «អ្នកស្លាប់ដៃស្លាប់ជើង» ម្នាក់នោះ និងមិត្តភក្ដិរបស់គាត់ត្រង់ថា ពួកគាត់បានចាប់ផ្ដើមព្យាយាមស្វែងរកមធ្យោបាយចូលទៅជិតព្រះយេស៊ូវ។ ខ២បានប្រាប់យើងថា «មានមនុស្សប្រមូលផ្ដុំគ្នាជាច្រើន» ហើយខ៣ក៏បានប្រាប់យើងផងដែរអំពីមូលហេតុដែលពួកគាត់មិនអាចចូលទៅជិតព្រះយេស៊ូវបានគឺដោយសារមាន «មហាជន» នៅយ៉ាងកកកុញត្រង់ថា សូម្បីតែនៅមាត់ទ្វារច្រកផ្ទះក៏គ្មានកន្លែងចូលបានផង។ ដូច្នេះហើយបានជាពួក «គេក៏បើកដំបូលផ្ទះចំពីលើកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់...ទម្លុះ...ក៏សម្រូតគ្រែដែលអ្នកស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងដេកនោះចុះមកក្រោម»។

ការចាកប្រធានបទបន្តិច

មុននឹងខ្ញុំបន្តលើប្រធានបទនៃជំនឿរបស់មនុស្សខ្វិនម្នាក់នេះ និងជំនឿរបស់មិត្តភក្ដិរបស់គាត់ ខ្ញុំសូមចាកប្រធានបទបន្តិចដោយលើកឡើងអំពីមហាជនដែលកំពុងតែប្រមែប្រមូលផ្តុំគ្នាជាច្រើននាក់នៅកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងតែបង្រៀន។ ការដែលមានមនុស្សម្នាជាច្រើនយ៉ាងសន្ធឹកមកចូលរួមព័ន្ធកិច្ចរបស់យើងគឺមិនមែនជារង្វាស់នៃភាពជោគជ័យទេ។ សូមកុំច្រឡំឲ្យសោះ! ចំនួនតួលេខមនុស្សចូលរួមគឺមិនមែនជារង្វាស់នៃជោគជ័យក្នុងព័ន្ធកិច្ចនោះទេ។ អ្នកដែលបានចូលរួមទាំងអស់នេះបានមកគឺដោយសារពួកគេឆ្ងល់ មិនមែនមកដើម្បីទទួលជឿដំណឹងល្អនោះទេ ទោះបើជាពួកគេបានស្ដាប់ការបង្រៀននោះក៏ដោយ។ ដូចដែលដំណើររឿងផ្សេងៗក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អម៉ាថាយ លូកា និងយ៉ូហាន យើងឃើញថាពួកគេបានចូលរួម ដើម្បីចំអែតក្រពះរបស់ខ្លួន តែមិនបានមកដើម្បីទទួលជឿ ឬក៏ស្វែងយល់អំពីនគរព្រះនោះឡើយ ដូចដែលមានក្នុងដំណើររឿងមួយនេះដែរ។

យើងឃើញថា មហាជនដែលបានមកស្ដាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវក្នុងខគម្ពីរទាំងនេះក៏មិនមានចិត្តអាណិតអាសូរផងដែរ។ មិនអាណិតអាសូរយ៉ាងម៉េច? គឺពួកគេមិនព្រមបើកផ្លូវឲ្យអ្នកដែលកំពុងតែសែងអ្នកស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងម្នាក់នោះ ដែលកំពុងតែចង់ទៅជិតព្រះយេស៊ូវ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គព្យាបាលគាត់ផង។ ពួកគេមិនខ្វល់អ្វីសោះអំពីមនុស្សខ្វិនម្នាក់នោះ។

ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តដល់អស់លោកអ្នកដែលកំពុងធ្វើព័ន្ធកិច្ច៖ សូមកុំយកតួលេខមនុស្សចូលរួមជាការបង្ហាញថាខ្លួនកំពុងតែមានជោគជ័យក្នុងព័ន្ធកិច្ចឲ្យសោះ ដូចយើងឃើញថា ក្នុងព័ន្ធកិច្ចរបស់ព្រះយេស៊ូវ មានមនុស្សមកចូលរួមជាច្រើន ប៉ុន្តែពួកគេមិនទាំងប្រែចិត្តទទួលជឿដំណឹងល្អផង។ ប៉ុន្តែ នេះមិនមែនមានន័យថា យើងឈប់ហៅ ឬក៏អញ្ជើញអ្នកជិតខាងសាច់ញាតិបងប្អូនរបស់យើងឲ្យមកចូលរួមកម្មវិធីនៅព្រះវិហារនោះទេ។ ចូរយើងនៅបន្តអញ្ជើញ ហើយហៅឲ្យពួកគាត់ចូលរួម ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំចង់លើកទឹកចិត្តដល់អស់លោកអ្នកគឺត្រង់ថា សូមកុំយកតួលេខចំនួនមនុស្សដែលមកចូលរួមថាជាព័ន្ធកិច្ចដែលខ្លួនកំពុងតែធ្វើបានជោគជ័យឲ្យសោះ។

ការត្រឡប់មកប្រធានបទវិញ

យើងឃើញថាពួកគាត់មានជំនឿត្រង់ថា ពួកគាត់ហ៊ានបើកដំបូលផ្ទះដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងតែគង់នៅ ហើយទម្លុះដំបូលផ្ទះនោះ ដើម្បីសម្រូតគ្រែមនុស្សខ្វិនម្នាក់នោះចុះក្រោម។ បើនិយាយឲ្យខ្លីទៅ ពួកគាត់ពិតជាហ៊ានមែនក្នុងការបង្ហាញជំនឿរបស់ខ្លួន។

ផ្ទះនៅសម័យបុរាណកាលនោះមានរាងបួនជ្រុង ដែលទូទៅមានជណ្ដើរឡើងទៅលើដំបូលនៅពីចំហៀងផ្ទះ ហើយដំបូលរបស់គេគឺធ្វើពីស្លឹកឈើ ស្មៅ ឬក៏ដីឥដ្ឋជាប់ជាមួយគ្នា។ របៀបធ្វើដំបូលបែបនេះក៏មិនសូវជាខុសគ្នាប៉ុន្មានដែរក្នុងការដែលប្រទេសខ្មែរយើងធ្វើដំបូលដែលយើងប្រើស្បូវ ឈើ ឫស្សី ដើម្បីប្រក់។ ចំណុចខុសប្លែកពីគ្នាគឺត្រង់ថា៖ ពួកគាត់ក៏បានប្រើដីឥដ្ឋ ដើម្បីជួយឲ្យសារធាតុទាំងនោះនៅជាប់ជាមួយគ្នា ហើយក៏ដើម្បីការពារកំដៅដែរ។

សូមលោកអ្នកនឹកស្រមៃជាមួយខ្ញុំ៖ ព្រះយេស៊ូវកំពុងតែបង្រៀន ហើយពេលនោះស្រាប់តែមានគេចាប់ផ្ដើមរើដំបូងផ្ទះ ដោយវាយដំបំបែកដីឥដ្ឋ។ ប្រសិនបើលោកអ្នកជាគ្រូបង្រៀន ឬក៏ជាគ្រូអធិប្បាយ នោះលោកអ្នកនឹងយល់អំពីអារម្មណ៍នៃការបង្រៀន ដោយចង់ឲ្យមានការស្ងប់ស្ងាត់នៅពេលកំពុងបង្រៀន ឬក៏ស្ដាប់។ ដូច្នេះ សូម្បីតែអ្នកស្ដាប់ក៏ចង់ព្យាយាមរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ នៅពេលដែលមានបុគ្គលណាម្នាក់កំពុងតែបង្រៀនដែរ។

ប៉ុន្តែ ដោយសារជំនឿរបស់ពួកគេ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាពួកគេខិតខំយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការនាំឲ្យមិត្តភក្ដិដែលជាមនុស្សខ្វិនអាចចូលទៅកាន់ព្រះយេស៊ូវបាន ទោះបើថាពួកគាត់ត្រូវរើដំបូលផ្ទះនោះ ដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងតែគង់នៅទីនោះក៏ដោយ។

ដូច្នេះ សំណួរសួរថា តើលោកអ្នកបងប្អូនហ៊ានលះបង់ ឬក៏ធ្វើអ្វីខ្លះ ដើម្បីបង្ហាញជំនឿរបស់ខ្លួន? ពេលនៅកន្លែងសាធារណៈ តើលោកអ្នកបងប្អូនហ៊ានបង្ហាញជំនឿរបស់ខ្លួនដែរឬទេ? នៅឯកន្លែងធ្វើការ តើលោកអ្នកហ៊ានបង្ហាញជំនឿរបស់ខ្លួនដែរឬទេ ទោះបើថានឹងមានគេវាយប្រហារលោកអ្នក ដោយសារឧទាហរណ៍លោកអ្នកអធិស្ឋានមុនពេលទទួលទានអាហារ? ឬក៏លោកអ្នកចូលស្ទឹងតាមបទ ចេកមិនចេក តែមិនតែ ស្ករមិនស្ករ កាហ្វេមិនកាហ្វេ?

នៅក្នុងខ៥ យើងក៏ដឹងផងដែរថា ពួកគាត់មានជំនឿ ពីព្រោះលោក ម៉ាកុស បានសរសេរថា «ព្រះយេស៊ូវឃើញជំនឿរបស់គេ»។ ឃ្លានេះពិតជាអស្ចារ្យមែន ពីព្រោះកណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អបានលើកឡើងតែបុគ្គលមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះ ដែលបានប្រាប់យើងថាព្រះយេស៊ូវឃើញជំនឿរបស់ពួកគេ៖ ស្ត្រីដែលធ្លាក់ឈាម (ម៉ាថាយ ៩:២០-២២, ម៉ាកុស ៥:២៥-៣៤, លូកា ៨:៤៣-៤៨) បុរសខ្វាក់នៅឯទីក្រុង បេតសៃដា (ម៉ាកុស ៨:២២-២៦) បុរសខ្វាក់នៅឯទីក្រុងយេរីខូរ (ម៉ាកុស ១០:៤៦-៥២) បុរសខ្វាក់នៅឯទីក្រុងកាលីឡេ (ម៉ាថាយ ៩:២៧-៣១) អ្នកបម្រើរបស់មេទ័ពម្នាក់ (លូកា ៧:១-១០) និងពួកអ្នកកើតឃ្លង់ (ម៉ាថាយ ១០; លូកា ១៧:១១-១៩)។

ប្រសិនបើមិនទាន់ទេ សូមលោកអ្នកកុំឲ្យថ្ងៃនេះរំលងឡើយ ប៉ុន្តែសូមបើកចិត្តទទួលជឿលើព្រះយេស៊ូវភ្លាមនេះ ហើយទទួលបានសេចក្ដីសង្គ្រោះនេះចុះ។ ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់យើងយ៉ាងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់ថាព្រះអង្គបានចាត់ព្រះរាជបុត្រាតែមួយអង្គគត់របស់ទ្រង់ឲ្យយាងមកសុគតជំនួសអំពើបាបយើង។ សូមបើកចិត្តទទួលជឿលើព្រះអង្គ។ ចូរមានជំនឿឡើងដូចជាមនុស្សខ្វាក់នោះ និងមិត្តភក្ដិរបស់គាត់ចុះ!

និពន្ធដោយ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ទេព រ៉ូ, លោក ខែម បូឡុង, លោក ប៊ុន ធីម៉ូថេ និងលោកស្រី បូល រដ្ឋា

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៩៣៨៩

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

តើ៧០អាទិត្យ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែលជាអ្វី? (ដានីយ៉ែល ៩)

៤១១៩

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៥ វិច្ឆិកា ២០២៥

តើ៧០អាទិត្យ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែលជាអ្វី? (ដានីយ៉ែល ៩)

អត្ថន័យសំខាន់នៃការកាត់ស្រាយកណ្ឌគម្ពីរ ដានីយ៉ែល ៩:២៦-២៧ គឺជាការសង្កេតរបស់សាវ័កម៉ាថាយ ត្រង់ដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងមានបន្ទូលអំពីការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលត្រូវនឹងមកក្រុងយេរូសាឡឹម និងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ (ម៉ាថាយ ២៤:១៥)។

អានបន្ថែម

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

១១៣៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៨ វិច្ឆិកា ២០២៥

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

ព្រះយេស៊ូវ ពួកសាវ័ក និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ពួកគេទាំងអស់បានសួរបណ្តាជននូវសំណួរជាក់លាក់។ ឥឡូវនេះ ប្រហែលជាពួកយើងគួរពិចារណាប្រើសំណួរដូចគ្នាទាំងនេះ សម្រាប់ក្រុមតូចរបស់យើងទាំងអស់។

អានបន្ថែម