លុយកាក់ដែលគ្រីស្ទបរិស័ទនិយាយ

មានប្រហែលត្រឹមតែ៥ភាគរយតែប៉ុណ្ណោះដែលបានថ្វាយយ៉ាងតិច១០ភាគរយពីប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេ (ដែលនោះជាច្បាប់នៃការថ្វាយ «ដង្វាយ»)។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះដែលថ្វាយ ជាមធ្យមភាគគឺមានជាអតិបរមាប្រហែល២.៥ភាគរយនៃប្រាក់ចំណូលតែប៉ុណ្ណោះ។

៧ មករា ២០១៩អានរយៈពេល ១១ នាទី

មើល១៦៨៣ដង

យើ

ងខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកប្រឹក្សាផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុនៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់ខ្ញុំអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ហើយក៏បានយល់ពីស្ថានភាពជាច្រើនទាក់ទងនឹងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុផងដែរ។ យើងខ្ញុំមានការយល់ឃើញថា សមាជិកមួយចំនួនមិនសូវមានការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងទាក់ទងនឹងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុឡើយ ហើយក៏មានសមាជិកមួយចំនួនទៀតមានការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងហួសហេតុពេក។ សមាជិកខ្លះមានផែនការក្នុងការចាយវាយ និងធ្វើការសន្សំជារៀងរាល់ថ្ងៃផងដែរ ស្របជាមួយគ្នានេះដែរ ក៏មានសមាជិកផ្សេងទៀតដែលមិនមានផែនការស្អីដែរ។ យ៉ាងណាមិញ ក៏នៅមានអ្នកមួយចំនួនទៀតជួយអ្នកដទៃដោយមានចិត្តសប្បុរស ហើយអ្នកខ្លះទៀតគម្រិះណាស់។

មនុស្សភាគច្រើនតែងតែមានមូលហេតុ ឬពាក្យដោះសាទាក់ទងនឹងការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណា ជារឿយៗពួកគាត់បានធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយផ្អែកលើការយល់ច្រឡំដ៏ខុសឆ្គងរបស់ពួកគាត់អំពីអ្វីៗដែលព្រះគម្ពីរបានបង្រៀន។ យើងត្រូវតែមានទស្សនៈដ៏ជាក់លាក់ ហើយទូលំទូលាយទៅលើព្រះបន្ទូលទាក់ទងនឹងថវិកាផ្ទាល់ខ្លួនជាដាច់ខាត។

ហេតុដូចនេះ យើងខ្ញុំបានលើកយកចំណុចអំពីការយល់ច្រលំទាំងប្រាំយ៉ាង ដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់មកបង្ហាញដល់លោកអ្នកដូចខាងក្រោមនេះ៖

១.

ព្រះជាម្ចាស់មានការខ្វល់ខ្វាយអំពីជម្រៅចិត្តរបស់ខ្ញុំខ្លាំងជាងអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើជាមួយនឹងលុយកាក់របស់ខ្ញុំ

ជាការពិតណាស់ ព្រះជាម្ចាស់ពិតជាមានការខ្វល់ខ្វាយអំពីស្ថានការណ៍នៃជម្រៅចិត្តរបស់យើងម្នាក់ៗមែន។ «ជំនឿ និងការងារ» គឺមានការពាក់ព័ន្ធគ្នានឹងថវិកា ដែលយើងមិនអាចមើលរំលងបាន។ ដួងចិត្តដែលត្រូវបានទទួលការបំផ្លាស់ទាំងស្រុងតាមរយៈដំណឹងល្អ នឹងមិនគ្រាន់តែនាំឲ្យលោកអ្នកមានការផ្លាស់ប្រែលើអ្វីដែលយើងជឿអំពីលុយកាក់នោះទេ ប៉ុន្តែក៏នឹងមានការផ្លាស់ប្រែទាក់ទងនឹងអ្វីដែលយើងធ្វើជាមួយនឹងលុយកាក់នោះផងដែរ (យ៉ាកុប ២:១៤-១៧, ២៦)។

លុយកាក់គឺជាចំណុចដ៏ធំមួយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ យើងបានទទួលការណែនាំចេញពីព្រះគម្ពីរ ទាក់ទងនឹងលុយកាក់ (ប្រមាណលើសជាង២.០០០ខគម្ពីរ) ដែលមានចំនួនលើសជាងប្រធានបទផ្សេងៗទៀត។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់បាននិទាននូវរឿងប្រៀបប្រដូចជាច្រើនដែលទាក់ទងនឹងលុយកាក់ ហើយពួកសាវ័កក៏បានលើកឡើងជាច្រើនដងអំពីលុយកាក់ផងដែរ។ យើងបានទទួលការបង្រៀនថា ឲ្យជៀសវាងចេញពីការស្រឡាញ់ប្រាក់កាក់ (១ធីម៉ូថេ ៦:៦-១០) ហើយជ្រើសរើសស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ជាជាងលុយកាក់ (លូកា ១៦:១៣) ដើម្បីឲ្យយើងអាចបើកចំហចិត្តយ៉ាងសប្បុរស ហើយប្រុងប្រៀបជាស្រេចក្នុងការឲ្យដល់អ្នកដទៃ (ម៉ាថាយ ៦:២, ៥, ១៦) និងដាក់នូវទំនុកចិត្តទាំងស្រុងរបស់យើងទៅលើព្រះជាម្ចាស់ ជាជាងលើទ្រព្យសម្បត្តិ (១ធីម៉ូថេ ៦:១៧-១៩)។ ជាងនេះទៅទៀតយើងក៏បានទទួលនូវការជំរុញចិត្តឲ្យមានផែនការ និងការសន្សំសំចៃ (សុភាសិត ២១:២០) ហើយថែមទាំងឲ្យមើលថែរក្សាក្រុមគ្រួសារ រួមទាំងអ្នកដទៃផងដែរ (១ធីម៉ូថេ ៥:៨; ហេព្រើរ ១៣:១៦)។

២.

ខ្ញុំដឹងហើយថា ខ្ញុំត្រូវតែឲ្យ ប៉ុន្តែឲ្យចំនួនប៉ុន្មានវាមិនសំខាន់ទេ ឲ្យតែខ្ញុំបានឲ្យខ្លះៗ

មានការមិនឯកភាពគ្នាមួយចំនួនដែលគ្រីស្ទបរិស័ទបានលើកឡើងថា ព្រះគម្ពីរបានលើកទឹកចិត្តយើងឲ្យចេះឲ្យ ដែលតាមពិតទៅវាក៏ជាបទបញ្ញត្តិផងដែរ (ម៉ាឡាគី ៣:៦-១២; ម៉ាថាយ ២៣:២៣; ១កូរិនថូស ១៦:១-២)។ យ៉ាងណាមិញ ពេលយើងចាប់ផ្ដើមជជែកគ្នាថា «តើយើងគួរឲ្យចំនួនប៉ុន្មាន» នោះយើងនឹងឃើញថាមានចំណុចជាច្រើនដែលពិបាកវែកញែកគ្នាខ្លាំងណាស់។

ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតបានលើកឡើងថា យើងមានសេរីភាពក្នុងការឲ្យតិច ឬក៏ឲ្យច្រើនតាមតែចិត្តរបស់យើងចង់ឲ្យ ដោយផ្អែកលើ «អារម្មណ៍» របស់យើងទុកជាមូលដ្ឋាន ព្រោះឥឡូវនេះយើងមានសេរីភាពចេញពីក្រោម «ក្រិត្យវិន័យ» នៃការថ្វាយដង្វាយរួចហើយ។ ជាការពិតណាស់ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី មិនបានបង្គាប់ប្រាប់ឲ្យយើងថ្វាយដូចជាក្រឹត្យវិន័យឡើយ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវ ទ្រង់បានបង្រៀនពួកសាវ័កឲ្យចេះប្រមាណ ហើយដោយមានការលះបង់ដោយមានចិត្តសប្បុរសចេញពីចិត្តដែលចេះដឹងគុណ ហើយនិងចេះថ្វាយបង្គំ ដែលចំពោះអ្នកមួយចំនួនការនេះលើសពីការថ្វាយដង្វាយទៅទៀត (ម៉ាកុស ១២:៤១-៤៤; ១កូរិនថូស ១៦:២; ២កូរិនថូស ៩:៥-៦)។

មានគ្រីស្ទបរិស័ទជាច្រើនបានចាកចេញយ៉ាងឆ្ងាយអំពីការស្តាប់បង្គាប់តាមសេចក្តីបង្រៀនមួយនេះ។ អាស្រ័យលើអ្វីដែលលោកអ្នកបានរៀនសូត្រ នៅក្នុងចំណោមគ្រីស្ទានដែលបានចូលរួមនៅក្នុងក្រុមជំនុំទៀងទាត់ មានប្រហែលត្រឹមតែ៥ភាគរយតែប៉ុណ្ណោះដែលបានថ្វាយយ៉ាងតិច១០ភាគរយពីប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេ (ដែលនោះជាច្បាប់នៃការថ្វាយ «ដង្វាយ»)។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះដែលថ្វាយ ជាមធ្យមភាគគឺមានជាអតិបរមាប្រហែល២.៥ភាគរយនៃប្រាក់ចំណូលតែប៉ុណ្ណោះ។

៣.

ខ្ញុំមិនអាចចៀសផុតពីការជាប់បំណុល ដែលនោះមិនមែនជាបញ្ហាមួយទេ ដរាបណាខ្ញុំបង់ត្រឡប់សងវិញ ហើយរក្សានូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អនៅធនាគារ

ការមានបំណុលគឺជារឿងធម្មតានាពេលសព្វថ្ងៃនេះ រាល់ទម្រង់បែបបទបំណុលពីអតិថិជនកំពុងតែមានការកើនឡើងៗ។ ក្នុងកាលៈទេសៈខ្លះ ការមានបំណុលអាចជាការចាំបាច់ ប៉ុន្តែជួនកាលយើងអាចចៀសវាងបានដោយមានផែនការ និងការដាក់វិន័យដ៏ជាក់លាក់។

ព្រះគម្ពីរមិនបានហាមឃាត់យ៉ាងជាក់លាក់ទាក់ទងនឹងការខ្ចី ឬក៏ការឲ្យគេខ្ចីនោះទេ ប៉ុន្តែព្រះគម្ពីរពិតជាបានបង្រៀនថា ការជាប់បំណុលគឺជាសំណុំរឿងបែបបទនៃ «ការជាប់ទោស» ព្រោះវាធ្វើឲ្យអស់អ្នកខ្ចីនេះក្លាយទៅជាទាសករនៃបំណុលផ្ទាល់តែម្ដង (សុភាសិត ២២:៧)។ លើសពីនេះទៅទៀតវាបានធ្វើឲ្យអ្នកខ្ចីនោះបានក្លាយជាទាសកររបស់ម្ចាស់បំណុល គឺមានន័យថា អ្នកដែលឲ្យខ្ចីនោះមានចំណែកក្នុង «ភាពជាម្ចាស់» ក្នុងពេលវេលាដែលអ្នកខ្ចីត្រូវតែធ្វើការ ដើម្បីសងបំណុលរបស់ខ្លួនទៅចំពោះអ្នកដែលឲ្យខ្ចីនោះវិញ។

លុះត្រាណាតែយើងមានតម្រូវការច្រើនហួសហេតុពេក រហូតដល់យើងត្រូវខ្ចីនរណាម្នាក់ នោះយើងមិនគួរដាក់ខ្លួនយើងនៅក្រោមទាសភាពនៃការជំពាក់បំណុលនោះទេ។ យ៉ាងហោចណាស់ក៏យើងមិនគួរមានទម្លាប់ក្នុងការខ្ចីគេជាញឹកញាប់ដែរ ហើយយើងក៏គួរតែសងគេនូវគ្រប់បំណុលឲ្យកាន់តែឆាប់ៗ ដែលការនោះគឺជាការដ៏ល្អមិនថាក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ។

៤.

ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំចម្រុងចម្រើនឡើងខាងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ប្រសិនបើខ្ញុំខំប្រឹងប្រែងធ្វើការ ហើយមានជំនឿគ្រប់គ្រាន់ល្មម

ជាប្រវត្តិសាស្ត្រ មានទស្សនៈពីរយ៉ាងអំពីភាពចម្រុងចម្រើនខាងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ហើយនិងជីវិតគ្រីស្ទបរិស័ទ។ នៅក្នុងទស្សនៈទីមួយ លុយកាក់គឺជាឫសគល់នៃការអាក្រក់ទាំងអស់ (១ធីម៉ូថេ ៦:១០) កាលណាលោកអ្នកមានលុយកាន់តែច្រើន នោះសេចក្ដីសុចរិតលោកអ្នកកាន់តែអន់ថយចុះទៅៗ។ ទស្សនៈទីពីរ ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទគ្រប់ៗរូបមានភាពចម្រុងចម្រើន និងមានទ្រព្យសម្បត្តិ។ ប្រសិនបើយើងមិនមានភាពចម្រុងចម្រើន នោះមានន័យថា យើងមិនមានជំនឿគ្រប់គ្រាន់ល្មមទេ។

ចំណុចដ៏ជាក់លាក់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរគឺ ក្នុងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ ចំពោះមនុស្សមួយចំនួន ព្រះអង្គប្រទានទ្រព្យសម្បត្តិឲ្យយ៉ាងច្រើន ហើយចំពោះអ្នកខ្លះទៀត ព្រះអង្គប្រទានទ្រព្យសម្បត្តិឲ្យតែតិចតួចប៉ុណ្ណោះក្នុងការគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិនោះជំនួសទ្រង់ (១សាំយូអែល ២:៧; ម៉ាថាយ ២៦:១១)។ របៀប និងមូលហេតុដែលទ្រង់ធ្វើបែបនោះ គឺជារឿងរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ មិនមែនយើងទេ។ ចំពោះអ្នកជឿដែលមានភាពពេញវ័យខាងឯព្រលឹងវិញ្ញាណ ខ្លះអាចថាជាអ្នកក្រ ហើយខ្លះទៀតអាចថាជាអ្នកមាន (សុភាសិត ២២:២)។

៥.

ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាថា នឹងមើលថែខ្ញុំ អញ្ចឹងខ្ញុំមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងលុយកាក់នោះទេ

ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់បានសន្យាថា ទ្រង់នឹងមើលថែដល់បុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ (ម៉ាថាយ ៦:២៥-២៧; ភីលីព ៤:១៩)។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់ក៏បានទូន្មានណែនាំដល់យើងក្នុងការឲ្យមានទំនួលខុសត្រូវ (និងសកម្មភាព) ចំពោះស្ថានភាពទាំងឡាយរបស់យើងផងដែរ (សុភាសិត ១០:៤-៥)។ ចំពោះហិរញ្ញវត្ថុ យើងក៏ត្រូវមានទំនួលខុសត្រូវផ្ទាល់ផងដែរ។

ជាការពិត នៅក្នុងជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង លុយកាក់ពិតជាសំខាន់ណាស់។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាវាពិតជាមានសារៈសំខាន់ ដែលយើងត្រូវតែយល់ឲ្យច្បាស់អំពីអ្វីដែលព្រះគម្ពីរបង្រៀន។ ចូរចំណាយពេល ដើម្បីសិក្សាលើព្រះបន្ទូលដោយផ្ទាល់ ហើយមើលពីរបៀបដែលព្រះបន្ទូលលើកឡើងទាក់ទងនឹងស្ថានភាពរបស់លោកអ្នក។ សូមអានសៀវភៅល្អៗដែលស្ដីអំពីការគ្រប់គ្រងដែលស៊ីគ្នានឹងព្រះគម្ពីរ។ លើសពីអ្វីៗទាំងអស់ ចូរធ្វើជាអ្នកដែលមានទំនួលខុសត្រូវដ៏ស្មោះត្រង់ទាក់ទងនឹងអ្វីៗដែលព្រះមហាក្សត្ររបស់យើងបានប្រគល់មកកាន់លោកអ្នកដោយមានទំនុកចិត្ត (១កូរិនថូស ៤:២)។

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ Chris Cagle
បកប្រែដោយ និងកែសម្រួលដោយ៖ លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឈាង បូរ៉ា និងកញ្ញា ថន ស្ថាពរ
ដកស្រង់ខ្លះៗចេញពី www.thegospelcoalition.org ដោយ មាន ការអនុញ្ញាត។

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

៨ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៨៣៨៥

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

១១៣៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៨ វិច្ឆិកា ២០២៥

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

ព្រះយេស៊ូវ ពួកសាវ័ក និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ពួកគេទាំងអស់បានសួរបណ្តាជននូវសំណួរជាក់លាក់។ ឥឡូវនេះ ប្រហែលជាពួកយើងគួរពិចារណាប្រើសំណួរដូចគ្នាទាំងនេះ សម្រាប់ក្រុមតូចរបស់យើងទាំងអស់។

អានបន្ថែម

តើស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

១១២០

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១១ វិច្ឆិកា ២០២៥

តើស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

ស្ត្រីណាដែលទទួលយកតួនាទីដែលព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងក្នុងខណៈដែលពួកនាងកំពុងបន្ត «សេចក្ដីជំនឿ សេចក្ដីស្រឡាញ់ នឹងសេចក្ដីបរិសុទ្ធ ទាំងមានគំនិតមារយាទ» ក្នុងគុណធម៌គ្រីស្ទបរិស័ទ នោះនាងនឹងរកឃើញថា ខ្លួននឹងបានសង្គ្រោះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

អានបន្ថែម