តើការអានព្រះគម្ពីរត្រូវបញ្ចប់ដោយមានការអនុវត្តគ្រប់ពេល?

ចម្លើយគឺ៖ ទេ! ហើយនេះជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍លើសំណួរនេះ។ ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជា ៩៩% នៃជីវិតយើងគឺយើងរស់នៅដោយមិនមានការសញ្ជឹងគិតភ្លាមៗ ទាក់ទងទៅនឹងគោលការណ៍នៃជីវិត។ តែផ្ទុយពីនោះ គឺយើងមានសកម្មភាពវិញ។ ប្រសិនបើលោកអ្នកគិតអំពីថ្ងៃណាមួយរបស់លោកអ្នក នោះលោកអ្នកនឹងឃើញថា មានការសម្រេចចិត្តធំៗរាប់រយដងដែលលោកអ្នកធ្វើក្នុងមួយថ្ងៃនោះ។ តាមរយៈពាក្យ «ធំៗ» ខ្ញុំមានន័យថា យើងធ្វើដោយមាន «សម្បជញ្ញៈ»។

៧ មេសា ២០២៤អានរយៈពេល ៩ នាទី

មើល៨៣ដង

តើការអានព្រះគម្ពីរត្រូវបញ្ចប់ដោយមានការអនុវត្តគ្រប់ពេល?

យើងបានទទួលសារជាច្រើនដែលសួរសំណួរស្រដៀងគ្នាៗ ដែលយើងអាចសង្ខេបបានដូចនេះ៖ គ្រប់ពេលដែលយើងអានព្រះគម្ពីរ តើយើងត្រូវតែបញ្ចប់ដោយមានគោលការណ៍នៃជីវិត ឬក៏ចំណុចជាក់លាក់ណាមួយ ដើម្បីអនុវត្តមែនឬ?

ពិតណាស់ ខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍លើសំណួរនេះខ្លាំងណាស់។ ចម្លើយគឺ៖ ទេ! ហើយនេះជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍លើសំណួរនេះ។ ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជា ៩៩% នៃជីវិតយើងគឺយើងរស់នៅដោយមិនមានការសញ្ជឹងគិតភ្លាមៗ ទាក់ទងទៅនឹងគោលការណ៍នៃជីវិត។ តែផ្ទុយពីនោះ គឺយើងមានសកម្មភាពវិញ។ ប្រសិនបើលោកអ្នកគិតអំពីថ្ងៃណាមួយរបស់លោកអ្នក នោះលោកអ្នកនឹងឃើញថា មានការសម្រេចចិត្តធំៗរាប់រយដងដែលលោកអ្នកធ្វើក្នុងមួយថ្ងៃនោះ។ តាមរយៈពាក្យ «ធំៗ» ខ្ញុំមានន័យថា យើងធ្វើដោយមាន «សម្បជញ្ញៈ»។

ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែកំពុងសន្ទនាជាមួយនឹងលោកអ្នកប៉ុណ្ណោះ។ គឺខ្ញុំគ្រាន់តែជ្រើសរើសពាក្យពេចន៍និយាយ ឬក៏សរសេរតែម្ដង។ មុនខ្ញុំជ្រើសរើសពាក្យពេចន៍ណាមួយ ខ្ញុំមិនបានឈប់ ហើយសួរខ្លួនឯងថា «តើមានគោលការណ៍អ្វីកំពុងគ្រប់គ្រងលើពាក្យមួយនេះ? តើមានគោលការណ៍ណាមួយដែលនឹងគ្រប់គ្រងលើប្រយោគមួយនេះ?» តែពាក្យពេចន៍ទាំងនោះគឺហោះចេញពីមាត់របស់ខ្ញុំតែម្ដង។

តាមពិតទៅ នេះគឺពិតជាគួរឲ្យខ្លាចមែន។ ពិត ឬក៏អត់? តើពាក្យពេចន៍ទាំងនោះកើតចេញមកពីណា? ភាគច្រើននៃជីវិតយើង គឺយើងរស់នៅដោយឯកឯង។ ភាគច្រើននៃជីវិតយើង គឺយើងមិនបានរស់នៅ បន្ទាប់ពីបានសញ្ជឹងគិតអស់រយៈពេល១០វិនាទី ដោយមានមូលដ្ឋានលើគោលការណ៍ណាមួយដែលស្របតាមព្រះគម្ពីរនោះទេ។ ដូច្នេះ តើការធ្វើបែបនេះកើតចេញពីណា? វាកើតចេញពីការដែលថា តើយើងជាបុគ្គលដែលមានលក្ខណៈបែបណារួចស្រេចទៅហើយ។

ដែលនេះលើកឡើងនូវសំណួរថា៖ តើលោកអ្នកអាចក្លាយជាបុគ្គលដែលមានលក្ខណៈ ដែលអាចជាដើមឈើល្អ ដែលបង្កើតផលផ្លែភ្លាមៗ ជាជាងជាដើមឈើអាក្រក់ដែលបង្កើតផលផ្លែអាក្រក់ភ្លាមៗបាន ដោយរបៀបណា? ចម្លើយគឺថា៖ លោកអ្នកត្រូវតែត្រាំខ្លួនក្នុងព្រះបន្ទូល ហើយអនុញ្ញាតឲ្យការដែលលោកអ្នកឃើញព្រះយេស៊ូវ និងការដែលលោកអ្នកភ្លក់រសជាតិអំពីព្រះយេស៊ូវ និងរបៀបរបស់ទ្រង់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរជះឥទ្ធិពល និងរចនាព្រលឹងវិញ្ញាណរបស់លោកអ្នកឡើង។ សូមប្រឡាក់ព្រលឹងវិញ្ញាណរបស់លោកអ្នកក្នុងទឹកជ្រលក់នៃព្រះគុណ រហូតទាល់តែព្រលឹងនោះទន់ ផុយ ងាយគ្រប់គ្រងលើបាន និងងាយឆ្លើយតបទៅនឹងការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីឲ្យថាក្នុងរបៀបណាមួយ នោះលោកអ្នកនឹងឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្ដេច។

អានព្រះគម្ពីរ ដើម្បីមានការភ្ញាក់ផ្អើល

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា ព្រះអង្គនឹងហៅឲ្យយើងឆ្លើយលើគ្រប់ពាក្យពេចន៍ខ្ជះខ្ជាយ ដែលយើងនិយាយឡើង។ ពាក្យពេចន៍ខ្ជះខ្ជាយ គឺជាពាក្យពេចន៍ដែលយើងបាននិយាយឡើងដោយមិនបានយកពេលគិតលើគោលការណ៍ស្របតាមព្រះគម្ពីរដែលយើងបានទទួលចេញពីព្រះគម្ពីរពេលយើងអាន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថា ទោះអ្នកដែលមានទំនោរក្នុងការព្យាយាមទទួលបានគោលការណ៍បីយ៉ាង ឬក៏ចំណុចបីយ៉ាង ឬក៏អ្វីផ្សេងទៀត ហើយបន្ទាប់មកពួកគាត់ព្យាយាមត្រាប់តាមគោលការណ៍នោះដោយចេតនា ខណៈពេលដែលគាត់រស់នៅ គឺពួកគាត់កំពុងតែធ្វើនូវអ្វីដែលមិនអាចធ្វើទៅរួចបាន ដែលព្រះអង្គមិនបានរចនាយើងឡើងក្នុងការប្រព្រឹត្តនៅឡើយ។

ខ្ញុំនឹងលើកឡើងដូចនេះ។ ជីវិតដែលកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់គឺជាជីវិតដែលរស់នៅដោយកើតចេញពីបេះដូង ដែលមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយនឹងព្រះគុណ—«ព្រះគុណអស្ចារ្យ ជាស័ព្ទពីរោះ ដែលប្រោះមនុស្សយ៉ាងដូចខ្ញុំ»។ ដូច្នេះ យើងអានព្រះគម្ពីរ ដើម្បីឲ្យទទួលបានការភ្ញាក់ផ្អើល។ យើងអានព្រះគម្ពីរ ដើម្បីឲ្យទទួលបានការអស្ចារ្យអំពីព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យទទួលបានការអស្ចារ្យអំពីព្រះគ្រីស្ទ អំពីឈើឆ្កាង អំពីព្រះគុណ និងទទួលបានការអស្ចារ្យចំពោះដំណឹងល្អ។ ហើយនៅពេលដែលយើងចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង ទទួលបានការអស្ចារ្យ និងការបន្ទាបខ្លួន នោះយើងនឹងដើរចេញពីការសិក្សារបស់យើង ឬក៏ងើបចេញពីកៅអី ឬក៏ពីកន្លែងណាមួយដែលយើងកំពុងតែចំណាយពេលជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ ដោយមានចិត្ត និងគោលបំណងអំពីខ្លួនឯង ដែលធ្វើឲ្យយើងក្លាយជាមនុស្សល្អប្រសើរជាងមុននៅឯតុញ៉ាំបាយ ឬក៏នៅពេលដែលយើងចេញទៅធ្វើការ។

ខ្ញុំលើកឡើងចំណុចទាំងនោះ ដើម្បីលើកឡើងថា ខ្ញុំមិនជំទាស់ទៅនឹងការដែលខំព្យាយាមទទួលបានគោលការណ៍អនុវត្តនោះទេ។ បើខ្ញុំជំទាស់ នោះខ្ញុំក៏នឹងមិនសរសេរសៀវភៅ ដើម្បីផ្ដល់ជូនការព្យាយាមអនុវត្ត ដែលជាជំនួយក្នុងការគិតនោះទេ។ ប៉ុន្តែ នេះគឺជាគន្លឹះ៖ ការសញ្ជឹងគិតលើសេចក្ដីពិតរចនាព្រលឹងវិញ្ញាណឡើង។ កណ្ឌគម្ពីរ ២កូរិនថូស ៣:១៨ បានលើកឡើងថា យើងក្លាយជាអ្វីដែលយើងមើល។ ដូច្នេះ គោលបំណងចម្បងរបស់ខ្ញុំក្នុងការអានព្រះគម្ពីរគឺ ដើម្បីក្លាយជាបុគ្គលដែលមានលក្ខណៈដូចនោះ។ សូមកុំព្យាយាមបង្កើតគោលការណ៍ច្រើនពេក។

ការព្យាយាមបង្កើតការគិតដោយខ្លួនឯង ដែលរចនាឡើងដោយព្រះវិញ្ញាណ

«លោកគ្រូ តើលោកគ្រូគិតថា សមទេដែលយើងគួរលើកឡើងមកនិយាយអំពីការចេះគិតដោយខ្លួនឯង? តើជាការត្រឹមត្រូវទេក្នុងការលើកឡើងថា យើងរស់នៅជីវិតបែបជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលទទួលបានការដឹកនាំដោយព្រះវិញ្ញាណ គឺការចេះគិតដោយខ្លួនឯងដែលព្រះវិញ្ញាណបណ្ដាលឲ្យយើងគិត?»

ពិតណាស់ វាស័ក្តិសម។ នោះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងតែព្យាយាមលើកឡើង គឺត្រង់ថា ភាគច្រើននៃជីវិតរស់នៅរបស់យើង គឺជាការរស់នៅដោយរំពឹងលើធនធានដែលយើងមិនមែនកំពុងតែសញ្ជឹងគិតឥឡូវនេះ ក្នុងខួរក្បាលយើងនោះទេ។ ពាក្យសម្ដីរបស់យើងកំពុងតែកើតចេញពីខាងក្នុង—«តែឯសេចក្ដីដែលចេញពីមាត់មក នោះមកអំពីចិត្តវិញ គឺសេចក្ដីទាំងនោះហើយ ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សស្មោកគ្រោក» (ម៉ាថាយ ១៥:១៨)។ ហើយភាគរយច្រើននៃបេះដូងនេះគឺជាអ្វីដែលកើតឡើងដោយយើងមិនដឹងខ្លួន ឬក៏ថាវាកើតឡើងដោយឯងៗ ហើយទាំងនោះក៏បានរចនាឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ តាមរយៈអ្វីដែលយើងកំពុងតែទទួលយក។ វាទទួលបានការរចនាឡើងតាមអ្វីដែលយើងធ្វើជាមួយនឹងភ្នែករបស់យើងនៅលើកញ្ចក់កុំព្យូទ័រ ហើយជាពិសេសនោះគឺថា វាទទួលបានការរចនាឡើងតាមអ្វីដែលយើងធ្វើជាមួយនឹងព្រះគម្ពីររបស់យើង និងជាមួយនឹងការចំណាយពេលអធិស្ឋាន។

នៅពេលដែលខ្ញុំបានអធិស្ឋាន គឺខ្ញុំកំពុងតែទូលអង្វរព្រះអង្គ «សូមព្រះអង្គធ្វើការឲ្យកាន់តែបានជ្រៅជាងអ្វីដែលទូលបង្គំអាចធ្វើបាន តាមរយៈការអានឥឡូវនេះ។ សូមយកកាំបិតវះចុងស្រួចរបស់ព្រះអង្គ ហើយកុំគ្រាន់តែកាត់អំពើបាបដែលទូលបង្គំដឹងចោលនោះឡើយ៖ សូមព្រះអង្គវះកាត់ទូលបង្គំ ដូចជាគ្រូពេទ្យជំនាញខាងឯវះកាត់ចុះ»។ គ្រូពេទ្យវះកាត់តែងតែដាក់ថ្នាំសណ្ដំឲ្យយើងដេក ហើយពួកគាត់វះកាត់ដោយចូលទៅក្នុងកន្លែងនៃរាងកាយរបស់យើង ដែលយើងមិនដឹងអ្វីអំពីកន្លែងនោះ ហើយធ្វើការវះកាត់លើយើង។ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រូវតែធ្វើជាមួយនឹងយើងផងដែរ។ ដូច្នេះ ពិតណាស់ ខ្ញុំគិតថា ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើការគ្រប់ពេល ក្នុងការរចនាសតិសម្បជញ្ញៈរបស់យើងឡើង។

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ John Piper
បកប្រែដោយ៖ លោកគ្រូ ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ទេព រ៉ូ, លោក ខែម បូឡុង, លោក ឯក សត្យា, លោក ជួប ប៊ុនហាក់, លោក សឹម រក្សា និងលោក ឯក ធីម៉ូថេ
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី www.desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៥២៩០

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

តើ៧០អាទិត្យ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែលជាអ្វី? (ដានីយ៉ែល ៩)

៣១០៥

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៥ វិច្ឆិកា ២០២៥

តើ៧០អាទិត្យ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែលជាអ្វី? (ដានីយ៉ែល ៩)

អត្ថន័យសំខាន់នៃការកាត់ស្រាយកណ្ឌគម្ពីរ ដានីយ៉ែល ៩:២៦-២៧ គឺជាការសង្កេតរបស់សាវ័កម៉ាថាយ ត្រង់ដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងមានបន្ទូលអំពីការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលត្រូវនឹងមកក្រុងយេរូសាឡឹម និងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ (ម៉ាថាយ ២៤:១៥)។

អានបន្ថែម

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

១១២៥

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៨ វិច្ឆិកា ២០២៥

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

ព្រះយេស៊ូវ ពួកសាវ័ក និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ពួកគេទាំងអស់បានសួរបណ្តាជននូវសំណួរជាក់លាក់។ ឥឡូវនេះ ប្រហែលជាពួកយើងគួរពិចារណាប្រើសំណួរដូចគ្នាទាំងនេះ សម្រាប់ក្រុមតូចរបស់យើងទាំងអស់។

អានបន្ថែម

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

១២១៨៨

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៣ កុម្ភៈ ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

Why was Jesus baptized?

អានបន្ថែម

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

៩២៤៨

ក្តៅៗ

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៣០ ធ្នូ ២០២៥

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

សាវ័ក ប៉ុល និងអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផ្សេងទៀតបានប្រើប្រាស់ពាក្យថា «អ្នកត្រួតត្រា» ជំនួសគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងពាក្យ «ពួកចាស់ទុំ»។ ឧទាហរណ៍៖ សូមពិចារណានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទីតុស ១:៥-៧។

អានបន្ថែម

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

៨២២១

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៣ ធ្នូ ២០២៥

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន

អានបន្ថែម

តើអ្នកដែលមិនបានសង្គ្រោះ នឹងទទួលរងទុក្ខពីការជំនុំជម្រះដ៏អស់កល្បជានិច្ចឬទេ? (២ថែស្សាឡូនីច ១)

២៥៤

ក្តៅៗ

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៦ ធ្នូ ២០២៥

តើអ្នកដែលមិនបានសង្គ្រោះ នឹងទទួលរងទុក្ខពីការជំនុំជម្រះដ៏អស់កល្បជានិច្ចឬទេ? (២ថែស្សាឡូនីច ១)

កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។

អានបន្ថែម