in

សៀវភៅ​កម្រិត​ដំបូង​ពី​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ

តើ​លោក​អ្នក​គិត​យ៉ាង​ណា​ដែរ​ចំពោះ​គ្រូ​បង្វឹក​ដែល​ដឹក​នាំ​កីឡា​ករ ប៉ុន្តែ​មិន​ដែល​ហ្វឹកហ្វឺន​កីឡា​ករ​របស់​ខ្លួន? ឬ​ក៏​គ្រូ​បង្រៀន​គណិតវិទ្យា​ដែល​ពន្យល់​អំពី​មេរៀន ប៉ុន្តែ​មិន​ដែល​កែ​តម្រូវ​កំហុស​សិស្ស​របស់​គាត់? ឬ​ក៏​គ្រូ​ពេទ្យ​ម្នាក់ ដែល​និយាយ​ពី​សុខ​ភាព ប៉ុន្តែ​គាត់​មាន​ភាព​ព្រងើយ​កន្តើយ​នឹង​ជំងឺ​មហារីក?

លោក​អ្នក​ប្រហែល​ជា​និយាយ​ថា ពួក​គេ​ទាំង​អស់​នោះ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ងារ​របស់​ពួក​គេ​តែ​ពាក់​កណ្ដាល​ប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុង​ការ​បង្ហាត់​អត្តពលិក គឺ​ទាម​ទារ​ការ​ណែ​នាំ និង​ការ​បង្វឹកបង្វឺន​ឲ្យ​បាន​ទៀង​ទាត់។ ការ​បង្រៀន​ទាម​ទារ​ឲ្យ​មាន​ការ​ពន្យល់ និង​ការ​កែ​តម្រូវ​ទៅ​ដល់​សិស្ស។ ការ​ព្យាបាល​ទាម​ទារ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អំពី​សុខ​ភាព និង​ការ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ជំងឺ ដែល​អ្នក​ជំងឺ​កំពុង​តែ​មាន។ ពិត​មែន​ឬ?

ចុះ​តើ​លោក​អ្នក​គិត​យ៉ាង​ណា​ចំពោះ​ក្រុម​ជំនុំ​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ការ​បង្រៀន និង​ធ្វើ​ការ​បង្កើត​សិស្ស ប៉ុន្តែ​មិន​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ? តើ​លោក​អ្នក​គិត​ថា ការ​ធ្វើ​បែប​នោះ សម​ហេតុ​ផល​ដែរ​ឬ​ទេ? ខ្ញុំ​អាច​សន្មត​ថា វា​អាច​សម​ហេតុ​ផល​សម្រាប់​ក្រុម​ជំនុំ​ជា​ច្រើន ពី​ព្រោះ​ក្រុម​ជំនុំ​ទាំង​អស់​នោះ​មាន​ការ​បង្រៀន និង​ការ​បង្កើត​សិស្ស ប៉ុន្តែ​ ក៏​មាន​ក្រុម​ជំនុំ​តិច​តួច​ណាស់​ដែល​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​របស់​ពួក​គេ។ បញ្ហា​គឺ​ថា ការ​បង្កើត​សិស្ស​ដោយ​គ្មាន​ការ​​ដាក់​វិន័យ ដូច​ជា​គ្រូ​ពេទ្យ​ដែល​មាន​ភាព​ព្រងើយ​កន្តើយ​ចំពោះ​ដុំ​ពក​នៅ​លើ​សាច់​អញ្ចឹង។

ខ្ញុំ​យល់​ពី​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ក្នុង​ការ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ។ វា​ជា​បញ្ហា​ដ៏​ពិបាក​មួយ ចំពោះ​ហេតុ​ផល​មួយ​ចំនួន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ក្នុង​ការ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​នេះ វា​ជា​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​មួយ ដែល​យើង​ភាគ​ច្រើន​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា​ជា​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ដោយ​សារ​យើង​គិត​ថា ខ្លួន​មាន​ប្រាជ្ញា និង​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ច្រើន​ជាង​ព្រះ​ទៅ​ទៀត។ ព្រះ​អម្ចាស់​ទ្រង់​បាន «ផ្ចាញ់​ផ្ចាល​ចំពោះ​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ទ្រង់​ស្រឡាញ់» ហើយ «ទ្រង់​វាយ​ប្រដៅ​ដល់​អស់​ទាំង​កូន​ដែល​ទ្រង់​ទទួល» (ហេព្រើរ ១២:៦)។ តើ​យើង​កំពុង​តែ​ដឹង​ច្បាស់​ ជាង​ព្រះ​មែន​ដែរ​ឬ​ទេ?

ព្រះ​ទ្រង់​វាយ​ប្រដៅ​កូនៗ​របស់​ទ្រង់​សម្រាប់​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​ជីវិត ការ​លូត​លាស់ និង​សុខ​ភាព​របស់​ពួក​គេ៖ «ព្រះ​ដែល​ទ្រង់​វាយ​ផ្ចាល នោះ​សម្រាប់​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​យើង​វិញ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​បាន​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់» (ហេព្រើរ ១២:១០)។ ពិត​ណាស់ ការ​វាយ​ផ្ចាល វា​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ ប៉ុន្តែ​វា​មាន​ប្រយោជន៍​៖ «កាល​ណា​យើង​ត្រូវ​សេចក្ដី​ផ្ចាញ់​ផ្ចាល នោះ​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​ព្រួយ​ណាស់ មិន​មែន​សប្បាយ​ទេ តែ​ក្រោយ​មក នោះ​ទើប​បង្កើត​ផល​ដ៏​សុខ​សាន្ត​នៃ​សេចក្ដី​សុចរិត​ដល់​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ត្រូវ​រង​ទ្រាំ​នោះ​វិញ» (ហេព្រើរ ១២:១១)។ ការ​បង្កើត​ផល​ដ៏​សុខ​សាន្ត​នៃ​សេចក្ដី​សុចរិត! នោះ​គឺ​ជា​រូប​ភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​សម្រាប់​ជីវិត​របស់​យើង។

នៅ​ទី​បំផុត ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​នឹង​នាំ​ឲ្យ​ក្រុម​ជំនុំ​រីក​ចម្រើន ដូច​ជា​ការ​កាត់​លួស​គុម្ពោត​ផ្កា​កុលាប​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ផ្កា​កាន់​តែ​ច្រើន​អញ្ចឹង​ដែរ។ មួយ​វិញ​សោត កា​ប្រៀន​ប្រដៅ​ក្រុម​ជំនុំ​គឺ ជា​ទិដ្ឋភាព​មួយ​ដែល​បង្ហាញ​នូវ​ភាព​ជា​សិស្ស​របស់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ។ សូម​កត់​សម្គាល់​ថា​ពាក្យ «សិស្ស» និង «ការ​ដាក់​វិន័យ​» មាន​ដើម​កំណើត​ពី​ពាក្យ​បង​ប្អូន​ជីដូន​មួយ ។ ពាក្យ​ទាំង​ពីរ​នេះ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​វិស័យ​នៃ​ការ​អប់រំ​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ការ​បង្រៀន និង​ការ​កែ​តម្រូវ។ វា​មិន​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នោះ​ទេ ដែល​គេ​ប្រើ​ប្រាស់​ពាក្យ​នេះ​ជា​ច្រើន​សតវត្ស​មក​ហើយ​ដែល​សំដៅ​ទៅ​លើ «ទម្រង់ការ​ដាក់​វិន័យ» និង «ទម្រង់​ការ​កែ​តម្រូវ»។

គោល​ដៅ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ គឺ​ដើម្បី​ណែ​នាំ​អ្នក​អាន​ពី​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ
ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ពាក្យ ដូច​ជា «អ្វី» «ពេល​ណា» «របៀប​ណា» និង​ពាក្យ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ដែល​ផ្ដោត​ទៅ​លើ
«ហេតុ​អ្វី»។

តើ​អ្វី​ទៅ​ជា​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ?

តើ​អ្វី​ទៅ​ជា​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​បែប​កែ​តម្រង់? ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ គឺ​ជា​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​កែ​តម្រូវ​អំពើ​បាប​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ និង​សមាជិក​របស់​ក្រុម​ជំនុំ។ នេះ​អាច​មាន​ន័យ​ថា ការ​កែ​តម្រូវ​អំពើ​បាប​តាម​រយៈ​ពាក្យ ការ​ដាក់​វិន័យ​ដោយ​ផ្ទាល់។ ហើយ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក៏​អាច​មាន​ន័យ​ថា ជា​ការ​កែ​តម្រូវ​អំពើ​បាប​ដោយ​ការ​ដក​បុគ្គល​ម្នាក់​ចេញ​ពី​ភាព​ជា​សមាជិក​ជា​ផ្លូវ​ការ​របស់​ក្រុម​ជំនុំ។ ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​អាច​ធ្វើ​បាន​តាម​របៀប​ជា​ច្រើន ប៉ុន្តែ​គោល​ដៅ​គឺ​ត្រូវ​តែ​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​ការ​កែ​តម្រូវ​ចំពោះ​រាស្ត្រ​ព្រះ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​រំលង​ច្បាប់​របស់​ទ្រង់។

មិន​មែន​ជា​ការ​សង​សឹក ប៉ុន្តែ​ជា​ការ​ស្ដារ​ឡើង​វិញ​ដើម្បី​ព្យាបាល ពាក្យ​ទំនាយ និង​ការ​កំណត់​ពេល​វេលា​ជា​មុន

ការ​កែ​តម្រូវ​អំពើ​បាប​នេះ គឺ​មិន​មែន​ជា​សកម្ម​ភាព​នៃ​ការ​សង​សឹក​នោះ​ទេ ហើយ​វា​ក៏​មិន​មែន​ជា​ការ​អនុវត្តន៍​ភាព​យុត្តិ​ធម៌​នៃ​ព្រះ​នោះ​ដែរ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ជា​ការ​ស្ដារ​ឡើង​វិញ​ដើម្បី​ព្យាបាល ពាក្យ​ទំនាយ និង​ការ​កំណត់​ពេល​វេលា​ជា​មុន។ ខ្ញុំ​ចង់​មាន​ន័យ​ថា ការ​ព្យាបាល​ឡើង​វិញ​គឺ ដើម្បី​ជួយ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ម្នាក់ៗ និង​ក្រុម​ជំនុំ​ឲ្យ​រីក​ចម្រើន​ក្នុង​ការ​គោរព​ព្រះ​អម្ចាស់—នៅ​ក្នុង​ភាព​ដូច​អង្គ​ព្រះ។ ប្រសិន​បើ​សមាជិក​ណា​ម្នាក់​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ​បាន​និយាយ​ដើម ឬ​បង្កាច់​បង្ខូច​អ្នក​ដទៃ សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ម្នាក់​ទៀត គួរ​តែ​កែ​តម្រូវ​អំពើ​បាប​របស់​អ្នក​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ឈប់​និយាយ​ដើម​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ហើយ​និយាយ​ពាក្យ​សម្ដី​ដោយ​ពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ជំនួស​ឲ្យ​ពាក្យ​និយាយ​ដើម​គេ​វិញ។ ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​ប្រើ​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់​ដើម្បី​ធ្វើ​បាប​ដោយ​ខុស​ឆ្គង​ណា​មួយ​នោះ​ទេ ហើយ​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ក៏​មិន​គួរ​ប្រព្រឹត្ត​ប្រើ​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់​ដើម្បី​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ។

ដោយ​ការ​និយាយ​ថា ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​គឺ​ជា​ពាក្យ​ទំនាយ ខ្ញុំ​ចង់​មាន​ន័យ​ថា វា​គឺ​ជា​ការ​បំភ្លឺ​ពន្លឺ​នៃ​សេចក្ដី​ពិត​របស់​ព្រះ​ពី​កំហុស និង​អំពើ​បាប​របស់​នរ​ណា​ម្នាក់។ ការ​បំភ្លឺ​របស់​ពន្លឺ​គឺ​វា​ត្រូវតែ​លាត​ត្រដាង​ជំងឺ​មហារីក​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន ឬ​ក៏​លាត​ត្រដាង​ជីវិត​របស់​អ្នក​ណា​ម្នាក់ ដើម្បី​ឲ្យ​ជំងឺ​មហារីក​អាច​នឹង​ត្រូវ​បាន​ព្យាបាល។ អំពើ​បាប គឺ​ជា​មេ​នៃ​ការ​បោក​បញ្ឆោត។ ឧទាហរណ៍ ការ​និយាយ​ដើម​អ្នក​ដទៃ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​ពាក់​របាំង​មុខ​នៃ «ការ​ខ្វល់​ខ្វាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង»។ អ្នក​និយាយ​ដើម​អ្នក​ដទៃ​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា ពាក្យ​របស់​គាត់​សម​ហេតុ​ផល គាត់​ថែម​ទាំង​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​មុន​នឹង​គាត់​និយាយ​ចេញ​ទៀត​ផង។ ប៉ុន្តែ​ការ​បង្កើត​សិស្ស​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​លាត​ត្រដាង​ពី​អ្វី​ដែល​អំពើ​បាប​កំពុង​តែ​មាន​នោះ​វិញ។ វា​ត្រូវ​តែ​លាត​ត្រដាង​អំពើ​បាប​ទៅដល់​មនុស្ស​មាន​បាប និង​អ្នក​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​អំពើ​បាប​ទាំង​អស់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​ទទួល​បាន​អត្ថ​ប្រយោជន៍ និង​រៀន​សូត្រ​ពី​អំពើ​បាប​ទាំង​នោះ។

ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​គឺ​ជា​ការ​កំណត់​ពេល​វេលា​ទុក​ជា​មុន វា​ជា​រូប​ភាព​តូច​មួយ​នៃ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​នៅ​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ដែល​ព្រមាន​អំពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​កាន់​តែ​ធំ​សម្បើម​ដែល​នឹង​មក​ដល់​នៅ​ថ្ងៃ​អនាគត (សូម​មើល ១កូរិនថូស ៥:៥)។ ការ​ព្រមាន​បែប​នេះ​គឺ នឹង​មិន​មាន​អ្វី​សំខាន់​ទាល់​តែ​សោះ ប្រសិន​បើ​គ្មាន​ព្រះ​ទ័យ​សន្ដោស​មេត្តា​ពី​ព្រះ​ទេ​នោះ។ ឧបមា​ថា គ្រូ​បង្រៀន​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​ម្នាក់​បាន​ផ្ដល់​ពិន្ទុ​នៃ​ការ​ប្រឡង​ឲ្យ​សិស្ស​ម្នាក់​ជាប់​ពេញ​មួយ​ឆមាស ព្រោះ​គាត់​ខ្លាច​សិស្ស​នោះ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ប៉ុន្តែ​គាត់​ត្រូវ​តម្រូវ​ឲ្យ​សិស្ស​នោះ​ធ្លាក់​នៅ​ចុង​ឆមាស​វិញ។ នោះ​ហើយ​គឺ​មិន​មាន​ចិត្ត​សន្ដោស​មេត្តា​នោះ​ទេ! ដូច​គ្នា​ដែរ ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​គឺ​ជា​របៀប​មួយ​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ ដើម្បី​និយាយ​ទៅ​កាន់​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ដែល​ជាប់​ក្នុង​អំពើ​បាប​ថា «សូម​ប្រយ័ត្ន​ប្រយែង បើ​អ្នក​នៅតែ​បន្ត​តាម​ផ្លូវ​នេះ អ្នក​នឹង​មាន​ទោស​ធ្ងន់ធ្ងរ​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ចូរ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​ឡើង​វិញ​ឥឡូវ​នេះ»។

វា​មិន​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ទេ ដែល​មនុស្ស​មិន​ចូល​ចិត្ត​ការ​ទូន្មាន​ប្រៀន​ប្រដៅ។វា​ពិបាក។  ប៉ុន្តែ​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា ដែល​ទ្រង់​បាន​ព្រមាន​រាស្ត្រ​ទ្រង់​ពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ប្រៀប​ដូច​ជា​ផ្លូវ​ចង្អៀត​តូចៗ​ពេល​នេះ!

មូលដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ទេវ​សាស្ត្រ​ព្រះ​គម្ពីរ

នៅ​ក្រោយ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ មាន​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​នៃ​គម្រោង​ការ​ប្រោស​លោះ—វា​គឺ​ជា​គម្រោង​នៃ​ការ​ស្ដារ​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់​ដែល​បាន​ជំពប់​ដួល​ឲ្យ​បាន​ទៅ​កាន់​ទី​កន្លែង​ដែល​ពួក​គេ​នឹង​បង្ហាញ​នូវ​ភាព​ដូច​ជា​រូប​អង្គ​ទ្រង់​ម្ដង​ទៀត ខណៈ​ដែល​ពួក​គេ​ពង្រីក​ការ​គ្រប់​គ្រង​ដ៏​សប្បុរស និង​គោរព​តាម​បញ្ញត្ត​នៃ​ការ​បង្កើត​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​បាន​ពាស​ពេញ​ផែន​ដី (លោកុប្បត្ដិ ១:២៦-២៨;  ៣:១-៦)។

លោក អ័ដាម និង​នាង អេវ៉ា បង្កើត​មក​ដូច​រូប​អង្គ​ទ្រង់។ អ៊ីស្រាអែល​ក៏​ដូច្នោះ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ លោក អ័ដាម និង នាង អេវ៉ា បាន​បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ជា​តំណាង​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​ជំរុញ​ដោយ​សេចក្ដី​ប៉ង​ប្រាថ្នា​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដើម្បី​គ្រប់​គ្រង​លើ​លក្ខ​ខណ្ឌ​របស់​ពួក​គេ នោះ​ហើយ​បណ្ដាល​ឲ្យ​ពួក​គេ​ត្រូវ​និរទេស​ចេញ​ពី​ទី​កន្លែង​របស់​ព្រះ គឺ​សួន​អេដែន។ អ៊ីស្រាអែល​បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​រក្សា​បញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ និង​ការ​បង្ហាញ​ពី​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះ​ដល់​ប្រជា​ជាតិ​នានា ជា​លទ្ធផល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​និរទេស​ចេញ​ផង​ដែរ។

ក្នុង​នាម​ជា​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ ទង្វើ​របស់​យើង​ក៏​បង្ហាញ​ពី​ព្រះ ដូច​ជា​កញ្ចក់​ដែល​ឆ្លុះ​បង្ហាញ​ពី​វត្ថុ​ដែល​នៅ​ពី​ខាង​មុខ​វា​អញ្ចឹង​ដែរ។ បញ្ហា​គឺថា ការ​ធ្លាក់​ចុះ​របស់​មនុស្ស​ជាតិ​បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​បង្ខូច​សណ្ឋាន​នៃ​រូប​អង្គ​ព្រះ ដូច​ជា​កញ្ចក់​ដែល​មាន​ផ្នត់ៗ​ជា​ច្រើន។ ឧទាហរណ៍ ការ​ធ្លាក់​ចុះ​របស់​មនុស្ស​ជាតិ​បាន​កើត​ឡើង​តាម​រយៈ​ការ​និយាយ​កុហក​របស់​ពួក​គេ ដូច្នេះ​ហើយ​លោកីយ៍​បាន​សន្និដ្ឋាន​ថា ព្រះ​បន្ទូល​ផ្ទាល់​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​ក៏​មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​បាន​ទេ។ ព្រះ​អម្ចាស់​ក៏​ជា​អ្នក​កុហក​ផង​ដែរ។ ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​យ៉ាង​ណា អ្នក​ដែល​បង្កើត​ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ។

អរ​ព្រះ​គុណ​ទៅ​ដល់​ព្រះ ដោយ​សារ​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​របស់​លោក អ័ដាម និង​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​របស់​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​បាន​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ​យ៉ាង​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ ម្នាក់​នោះ​ហើយ​ដែល សាវ័ក ប៉ុល បាន​រៀប​រាប់​ថា «ជា​រូប​អង្គ​នៃ​ព្រះ​ដ៏​មើល​មិន​ឃើញ» (កូឡូស ១:១៥)។ ឥឡូវ​នេះ អស់​អ្នក​ណា​ដែល​បាន​រួម​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ​រាជ​បុត្រា
គឺ​គាត់​ទទួល​បាន «រូប​អង្គ [ទ្រង់]» ដូច​គ្នា​នោះ​ដែរ ដោយ​សារ​ការ​ដែល​យើង​រៀន​ធ្វើ​តាម​រយៈ​ជីវិត​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ
«ពី​សិរី​ល្អ​ទៅ​ដល់​សិរី​ល្អ» (សូម​មើល ២កូរិនថូស ៣:១៨; រ៉ូម ៨:២៩; ១កូរិនថូស ១៥:៤៩; កូឡូស ៣:៩-១០)។

ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​តែ​ជា​កន្លែង ដែល​ប្រជា​ជាតិ​នានា​អាច​ចូល​ទៅ​ស្វែង​រក​អស់​អ្នក​ជា​រូប​អង្គ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​ដោយ​ពិត​ប្រាកដ និង​ស្មោះ​ត្រង់។ នៅ​ពេល​ដែល​លោកីយ៍​មើល​ឃើញ​ពី​ភាព​បរិសុទ្ធ សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ និង​ការ​រួប​រួម​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ នោះ​ពួក​គេ​នឹង​យល់​កាន់​តែ​ច្បាស់​អំពី​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​លើក​តម្កើង​ទ្រង់ (សូម​មើល ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៦; យ៉ូហាន ១៣:៣៤-៣៥; ១ពេត្រុស ២:១២)។ ដូច្នេះ ការ​ដាក់​វិន័យ​របស់​ក្រុម​ជំនុំ
គឺ​ជា​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ក្រុម​ជំនុំ​នៅ​ពេល​ដែល​មាន​សមាជិក​ណា​ម្នាក់​បាន​បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ជា​តំណាង​ឲ្យ​ភាព​បរិសុទ្ធ ដោយ​មិន​ស្ដាប់​បង្គាប់​ព្រះ គ្មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ និង​មិន​មាន​ការ​រួប​រួម​ជា​មួយ​ទ្រង់។ នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ជា​រូប​កាយ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ វា​នឹង​ក្លាយ​ជា​ការ​ព្យាយាម​កែ​ទ្រង់​ទ្រាយ​នៃ​រូប​អង្គ​មិន​ពិត ដែល​វា​ស្ទើរ​តែ​ដូច​ជា​ការ​ដុស​សម្អាត​ធូលី​ចេញពី​កញ្ចក់។

បទ​គម្ពីរ​ជាក់​លាក់

កណ្ឌ​គម្ពីរ ម៉ាថាយ ១៦:១៦-១៩ និង ១៨:១៥-២០ បាន​លើក​ឡើង​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រទាន​សិទ្ធិ​អំណាច​ដល់​ក្រុម​ជំនុំ ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ដាក់​វិន័យ​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ។ អំណាច​នៃ​កូន​សោ​ដែល​ចង​ទុក​អ្វីៗ​លើ​ផែនដី ដែល​បាន​រៀប​រាប់​ជា​លើក​ដំបូង​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ទៅ​ឲ្យ​ក្រុម​ជំនុំ (ម៉ាថាយ ១៦:១៨; ១៨:១៥-២០) ដែល​យើង​នឹង​ពិចារណា​ដោយ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បន្ថែម​ទៀត​នៅ​ខាង​ក្រោម​នេះ។

សាវ័ក ប៉ុល បាន​រៀប​រាប់​ពី​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ ដែល​មាន​ខ​គម្ពីរ​មួយ​ចំនួន​រួម​មាន
១កូរិនថូស ៥, ២កូរិនថូស ២:៦, កាឡាទី ៦:១, អេភេសូរ ៥:១១, ១ថែស្សាឡូនីច ៥:១៤,
២ថែស្សាឡូនីច ៣:៦-១៥, ១ធីម៉ូថេ ៥:១៩-២០, ២ធីម៉ូថេ ៣:៥, និង​ទីតុស ៣:៩-១១។

សាវ័ក យ៉ូហាន បាន​សំដៅ​ទៅ​លើ​ការ​ដាក់​វិន័យ​មួយ​ប្រភេទ​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ២យ៉ូហាន ខ​ទី១០។ លោក យូដាស ហាក់​ដូច​ជា​មាន​គំនិត​ទាក់​ទង​ទៅ​នឹង​ការ​ដាក់​វិន័យ​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ យូដាស ខ​ទី២២ និង​ខ​ទី២៣។ យើង​ក៏​មាន​ឧទាហរណ៍​ជា​ច្រើន​ទៀត​ពី​ព្រះ​គម្ពីរ។ តាម​ពិត ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ និង​អ្នក​និពន្ធ​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ឡើង​នៅ​រាល់​ពេល​ដែល​ទ្រង់ និង​អ្នក​និពន្ធ​ព្រះ​គម្ពីរ​ចង់​ប្រាប់​អ្នក​ស្តាប់​ឲ្យ​កែ​តម្រូវ​អំពើ​បាប​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ។

តើ​​ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​ពេល​ណា?

តើ​​ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​ពេល​ណា? ចម្លើយ​ដ៏​ខ្លី​របស់​ខ្ញុំ​គឺ​នៅ​ពេល​មាន​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ប្រព្រឹត្ត​បាប។ ប៉ុន្តែ ចម្លើយ​នេះ​អាច​មាន​ភាព​ខុស​គ្នា​អាស្រ័យ​លើ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្រៅ​ផ្លូវ​ការ ឬ​ផ្លូវ​ការ​ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​ប្រើ​ភាព​ខុស​គ្នា​របស់ លោក ជេ អាដាម (Jay Adams) ដែល​បែង​ចែក​រវាង​ការ​ជួប​ប្រទះ​ជា​លក្ខណៈ​ឯក​ជន
និង​ការ​ជួប​ប្រទះ​ផ្ទាល់​របស់​ក្រុម​ជំនុំ​ទូទៅ។

វា​អាច​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ការ​បន្ទោស​ផ្ទាល់​រវាង​បង​ប្អូន​ប្រុស​ស្រី​ពីរ​នាក់​ក្នុង​ជំនឿ ទោះ​ជា​អំពើ​បាប​បែប​ណា មិន​ថា​អំពើ​បាប​នោះ​មាន​លក្ខណៈ​ធ្ងន់ធ្ងរ ឬ​ស្រាល​ក្ដី។ មិន​មែន​មាន​ន័យ​ថា យើង​គួរតែ​ស្តី​បន្ទោស​រាល់​អំពើ​បាប​ដែល​សមាជិក​​ក្រុម​ជំនុំ​ណា​ម្នាក់​ទៀត​ចូល​រួម​ធ្វើ​នោះ​ទេ។ យើង​ត្រូវ​តែ​និយាយ​យ៉ាង​សាមញ្ញ​បែប​នេះ​ថា រាល់​អំពើ​បាប មិនថា​តូច​ប៉ុនណា​នោះ​ទេ វា​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អ្វី​ដែល​គ្រីស្ទបរិស័ទ​ពីរ​នាក់​អាច​និយាយ​ជាមួយ​គ្នា​បាន ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នៅ​កន្លែង​ផ្ទាល់​ខ្លួន និង​ដោយ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។

យើង​ត្រូវ​តាម​ដាន​ដោយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន នៅ​ពេល​ដែល​យើង​បង្វែរ​ទៅ​រក​សំណួរ​ដើម្បី​សួរ​ថា តើ​អំពើ​បាប​ណា​មួយ​ត្រូវ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ជា​ផ្លូវ​ការ ឬ​ក៏​ត្រូវ​ការ​ទម្រង់​ការ​ដាក់​វិន័យ​ពី​ក្រុម​ជំនុំ​ទូទៅ។

បញ្ជី​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​តាម​ព្រះ​គម្ពីរ

ទេវវិទ្យា​ចាស់ៗ​មួយ​ចំនួន​បាន​បង្ហាញ​បញ្ជី​ឈ្មោះ​នៃ​ពេល​វេលា​ដែល​សម​ស្រប​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ណែ​នាំ​ពី​ការ​ដាក់​វិន័យ​ជា​ផ្លូវ​ការ​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ។ ជា​ឧទាហរណ៍ អ្នក​បម្រើ​ក្រុម​ជំនុំ​ម្នាក់​ឈ្មោះ លោក ចន អេនជេល ជេមស៍ (John Angell James) បាន​និយាយ​ថា អំពើ​បាប​ប្រាំ​ប្រភេទ​គួរ​ទទួល​ការ​ដាក់​វិន័យ៖ (១) អំពើ​ទុច្ចរិត និង​អំពើ​អសីលធម៌​ទាំង​អស់ (សូម​មើល ១កូរិនថូស ៥:១១-១៣); (២) ការ​បដិសេធ​ចំពោះ​គោល​លទ្ធិ​របស់​គ្រីស្ទបរិស័ទ (សូម​មើល កាឡាទី ១:៨; ២ធីម៉ូថេ ២:១៧-២១; ១ធីម៉ូថេ ៦:៣៥; ២យ៉ូហាន ខទី១០); (៣) ការ​បំផុស​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់ (ទីតុស ៣:១០); (៤) ការ​មិន​ផ្គត់​ផ្គង់​ឲ្យ​ពួក​ញាតិ​សន្តាន​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​ពួក​គេ​នៅ​ពេល​ពួក​គេ​មាន​សេចក្ដី​ត្រូវ​ការ​នៃ​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់ (១ធីម៉ូថេ ៥:៨); (៥) ការ​វាត​ចិត្ត​ដែល​មិន​ទទួល​ការ​ផ្សះផ្សា (ម៉ាថាយ ១៨:៧)[១]។

ប្រភេទ​បញ្ជី​ការ​ដាក់​វិន័យ​តាម​ព្រះ​គម្ពីរ​ទាំង​នេះ អាច​មាន​ប្រយោជន៍​ទៅ​ដល់​ក្រុម​ជំនុំ។ សូម​កត់​សម្គាល់​ថា អំពើ​បាប​នីមួយៗ​ដែល​បាន​ពណ៌នា​ខាង​លើ​គឺ​មាន​លក្ខណៈ​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ច្បាស់​តាមរយៈ​ឫកពា​ខាង​ក្រៅ។ អំពើ​បាប​ទាំង​នេះ​អាច​មើល​ឃើញ​ដោយ​ភ្នែក ឬ​អាច​ឮ​ដោយ​ត្រចៀក វា​មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា​អំពើបាប​ខាង​ក្នុង​ចិត្ត​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​នោះ​ទេ។ ហើយ​ការ​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់​នៃ​ឫកពា​ខាង​ក្រៅ​នោះ ពួក​គេ​បាន​បំភាន់​ទាំង​លោកីយ៍ និង​ចៀម​ផ្សេង​ទៀត​ឲ្យ​វង្វេង​ពី​ជំនឿ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ។

ប៉ុន្តែ អ្វី​ដែល​បញ្ជី​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​នេះ​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន​គឺ​កំណត់​អំពី​អំពើ​បាប​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​មិន​ដែល​និយាយ (ចុះ​ការ​ពន្លូត​កូន?)។ លើស​ពី​នេះ អត្ថបទ​ព្រះ​គម្ពីរ​ស្តី​ពី​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​គឺ​ គ្រាន់​តែ​និយាយ​ពី​អំពើ​បាប​ជាក់​លាក់​មួយ​ចំនួន​ប៉ុណ្ណោះ ដូច​ជា​ការ​ពិភាក្សា​ពី​អំពើ​បាប​នៃ​ការ​ដេក​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​របស់​ឪពុក​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១កូរិនថូស ៥។ ប៉ុន្តែ ប្រាកដ​ណាស់ សាវ័ក ប៉ុល មិន​បាន​មាន​ន័យ​ថា គ្រាន់​តែ​ដាក់​វិន័យ​អំពើបាប​នោះ​ទេ។ តើ​ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​បន្ថែម​គំរូ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​បែប​នេះ​ទៅ​នឹង​អំពើ​បាប​ផ្សេង​ទៀត​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច?

ឫកពា​ខាង​ក្រៅ ភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​ការ​មិន​ប្រែ​ចិត្ត

កត្តា​ទីមួយ៖ ដើម្បី​សង្ខេប​ទិន្នន័យ​ព្រះ​គម្ពីរ​គឺ ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្រុម​ជំនុំ​ជា​ផ្លូវ​ការ​ទាម​ទារ​នៅ​ក្នុង​ករណី​នៃ​អំពើ​បាប​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​តាមរយៈ​ឫកពា​ខាង​ក្រៅ ភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​ការ​មិន​ប្រែ​ចិត្ត។ អំពើ​បាប​ត្រូវ​តែ​មាន​ការ​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​តាមរយៈ​ឫកពា​ខាង​ក្រៅ។ វា​ត្រូវតែ​ជា​អ្វីមួយ​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​ដោយ​ភ្នែក ឬ​អាច​ឮ​ដោយ​ត្រចៀក។ ក្រុម​ជំនុំ​មិន​គួរ​ឆាប់​បោះ​ចោល​ការ​ព្រមាន​ណា​មួយ​ឡើយ រាល់​ពេល​ដែល​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ណា​ម្នាក់​ត្រូវ​បាន​សង្ស័យ​ថា មាន​សេចក្តី​លោភលន់ ឬ​មាន​អំនួត​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​នោះ។ វា​មិន​មែន​មាន​ន័យ​ថា អំពើ​បាប​ក្នុង​ចិត្ត​មិន​ធ្ងន់ធ្ងរ​នោះ​ទេ។ ព្រះ​អម្ចាស់​ជ្រាប​ថា យើង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​បាន​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​នៅ​ទី​បំផុត បញ្ហា​ក្នុង​ចិត្ត​ពិត​ប្រាកដ​នឹង​លេច​ចេញ​មក​ជា​រូប​រាង (១សាំយូអែល ១៦:៧; ម៉ាថាយ ៧:១៧; ម៉ាកុស ៧:២១)។

កត្តា​ទីពីរ៖ យើង​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​អំពើ​បាប​នោះ​ថា​វា​ជា​រឿង​ធ្ងន់ធ្ងរ។ ជា​ឧទាហរណ៍ ខ្ញុំ​បាន​សង្កេត​ឃើញ​បង​ប្រុស​ម្នាក់​និយាយ​បំផ្លើស​ព័ត៌មាន​លម្អិត​អំពី​រឿង​មួយ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ជួប​នឹង​គាត់​ជា​លក្ខណៈ​ឯកជន ដើម្បី​ពិភាក្សា​អំពី​រឿង​នេះ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​មិន​នាំ​គាត់​ទៅ​មុខ​ក្រុម​ជំនុំ​នោះ​ទេ ទោះ​បី​គាត់​បដិសេធ​មិន​ទទួល​កំហុស​ក៏ដោយ។ ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​ដូច្នេះ? មូល​ហេតុ​ទីមួយ៖ អ្វីមួយ​ដែល​ដូច​ជា​អំពើ​បាប នៃ​ការ​ពង្រីក​រឿងរ៉ាវ​មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​កន្លែង​សំខាន់​ជាង​នេះ និង​អំពើ​បាប​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ​ដូចជា​ការ​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ព្រះ និង​សុចរិត​ផ្ទាល់​ខ្លួន​និយម។ ទាំង​នោះ​ហើយ​គឺ ជា​អំពើបាប​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ចំណាយ​ពេល​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​ដើម្បី​ពិភាក្សា​ជាមួយ​គាត់។ មូល​ហេតុ​ទីពីរ​៖ ការ​បន្ត​ស្វែងរក​រាល់​អំពើបាប​បន្តិច​បន្តួច​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ ប្រហែល​ជា​នឹង​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ភាព​ច្របូក​ច្របល់ ហើយ​ជំរុញ​ក្រុម​ជំនុំ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ដោះ​ស្រាយ​ខាង​ផ្លូវ​ច្បាប់។ មូល​ហេតុ​ទីបី​៖ ត្រូវ​មាន​កន្លែង​សម្រាប់​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ ឲ្យ​អស់ពី​ចិត្ត​ដើម្បី «គ្រប​បាំង​អំពើ​បាប​ជា​អនេក​អនន្ត» ក្នុង​ជីវិត​របស់​ក្រុម​ជំនុំ (១ពេត្រុស ៤:៨)។ មិន​មែន​រាល់​អំពើ​បាប ត្រូវ​តែ​មាន​ការ​ដេញ​ដោល​រហូត​ដល់​ទី​ផុត​នោះ​ឡើយ។
ពិត​ជា​អរគុណ​ដល់​ព្រះ ដែល​ទ្រង់​មិន​បាន​ធ្វើ​ដូច្នេះ ជា​មួយ​យើង​រាល់​គ្នា។

កត្តា​ចុង​ក្រោយ៖ ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​ជា​ផ្លូវ​ការ គឺ​ជា​សកម្ម​ភាព​ដ៏​សម​ស្រប​មួយ​នៅ​ពេល​ដែល​អំពើ​បាប​ មិន​មាន​ការ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត។ ដោយ​យោង​តាម​ព្រះ​គម្ពីរ ក្រុម​ជំនុំ​ដែល​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​អំពើ​បាប​ធ្ងន់ធ្ងរ ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​បទ​បញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ​ដោយ​ផ្ទាល់ ប្រសិន​បើ​គាត់​មិន​ព្រម​លះ​បង់​ចោល​អំពើ​បាប​នោះ​ទេ។ តាម​រយៈ​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​មក បុគ្គល​នោះ​ផ្តល់​តម្លៃ​ដល់​អំពើ​បាប​ច្រើន​ជាង​ផ្តល់​តម្លៃ​ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវ។ វា​អាច​មាន​ការ​លើក​លែង​មួយ​ចំពោះ​បញ្ហា​នេះ​ដែល​យើង​នឹង​ពិចារណា​ខាង​ក្រោម។

កត្តា​ទាំង​បី គឺ​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​បទ​ពិសោធន៍​លើក​ដំបូង​របស់​ខ្ញុំ​ជាមួយ​នឹង​ការ​កែ​តម្រូវ​ការ​ដាក់​វិន័យ​របស់​ក្រុម​ជំនុំ។ អ្នក​ដែល​ត្រូវ​ចោទ​សួរ​បាន​ក្លាយ​ជា​មិត្ត​ល្អ និង​ជា​ដៃ​គូរ​របស់​ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ ទាំង​ខ្ញុំ និង​ក្រុម​ជំនុំ​បាន​ភ្លេច​ខ្លួន​ចំពោះ​ការ​ពិត​ដែល​ថា គាត់​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​របៀប​រស់ នៅ​នៃ​អំពើ​បាប​ខាង​ផ្លូវ​ភេទ គឺ​រហូត​ដល់​គាត់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​នៅ​ថ្ងៃ​មួយ ពេល​ពួក​យើង​កំពុង​បរិភោគ​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ជា​មួយ​គ្នា។ ភ្លាមៗ​នោះ ខ្ញុំ​បាន​សួរ​គាត់​ ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​ដឹង​ពី​អ្វី​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​និយាយ​អំពី​សកម្ម​ភាព​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​និយាយ​ថា គាត់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​គាត់​មាន​មេ​ត្រី​ភាពជា​មួយ​នឹង​ព្រះ​វិញ។ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ការ​ជំរុញ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​គាត់​ប្រែ​ចិត្ត។ នៅ​ទី​បំផុត អ្នក​ផ្សេង​ទៀត​ក៏​ធ្វើ​ដូច​គ្នា​នេះ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ​គាត់​បាន​និយាយ​ដូច​គ្នា​នឹង​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​ថា៖ «ព្រះ​មិន​ខ្វល់​នឹង​រឿង​នេះ​ទេ»។
បន្ទាប់​ពី​ការ​សន្ទនា​ជា​មួយ​គាត់​ជា​ច្រើន​ខែ​កន្លង​មក ក្រុម​ជំនុំ​បាន​ប្រកាស​ជា​ផ្លូវ​ការ​ដោយ​ធ្វើ​ការ​ដក​គាត់​ចេញពី​ក្រុម​ជំនុំ។ អំពើ​បាប​របស់​គាត់​គឺ​ធ្ងន់ធ្ងរ ការ​មិន​ប្រែ​ចិត្ត​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់​តាម​រយៈ​ជីវិត​ខាង​ក្រៅ​របស់​គាត់។ វា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​យល់​ខុស​អំពី​អត្ថន័យ​នៃ​ការ​ធ្វើ​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ។ ក្រុម​ជំនុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​ជា​ច្រើន​ខែ​ដើម្បី​បន្ត​តាមដាន​សកម្មភាព​របស់​គាត់។ ពួក​យើង​ស្រឡាញ់​គាត់។ ពួក​យើង​ចង់​ឲ្យ​គាត់​បែរ​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​របស់​គាត់ ហើយ​ចង់​ឲ្យ​គាត់​ដឹង​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​តម្លៃ​ជាង​អ្វី​ដែល​លោកីយ៍​ផ្ដល់​ឲ្យ​គាត់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ច្បាស់​ណាស់​ថា គាត់​មិន​មាន​ចេតនា​ចង់​បែរ​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​របស់​គាត់​ភ្លាមៗ​នោះ​ទេ។ គាត់​មាន​ការ​តាំង​ចិត្ត​មុត​មាំ​រួច​ជា​ស្រេច។ គាត់​មាន​ជម្រើស​ក្នុង​ការ​ជ្រើស​រើស​រវាង​អំពើ​បាប​របស់​គាត់ និង​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ
គាត់​បាន​ជ្រើស​រើស​អំពើ​បាប។ ដូច្នេះ ក្រុម​ជំនុំ​បាន​ធ្វើ​ការ​ប្រកាស​ជា​ផ្លូវ​ការ​ក្នុង​ការ​ដក​គាត់​ចេញពី​ក្រុម​ជំនុំ។

តើ​ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច?

តើ​ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច? ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ផ្តល់​គំរូ​ជា​មូលដ្ឋាន​នៅ​ក្នុង កណ្ឌ​គម្ពីរ ម៉ាថាយ ១៨:១៥-១៧។ ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ជា​ពាក្យ​ទូន្មាន​ដូច​ត​ទៅ៖

បើ​បង​ឬ​ប្អូន​ធ្វើបាប​នឹង​អ្នក នោះ​ឲ្យ​ទៅ​បន្ទោស​គាត់ ក្នុង​កាលដែល​មានតែ​អ្នក ហើយ​និង​គាត់។ បើ​គាត់​ស្តាប់​អ្នក នោះ​អ្នក​នឹង​បាន​បង​ឬ​ប្អូន​នោះ​មកវិញ។ តែបើ​គាត់​មិន​ព្រម​ស្តាប់​ទេ នោះ​ត្រូវ​យក​មនុស្ស​ម្នាក់ឬ២នាក់​ទៅជា​មួយ ដើម្បី​នឹង​បញ្ជាក់​គ្រប់​ទាំង​ពាក្យ ដោយសារ​ស្មរ​បន្ទាល់២ ឬ៣​នាក់។ បើ​គាត់​មិន​ព្រម​ស្តាប់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ទេ នោះ​ត្រូវតែ​ប្រាប់​ដល់​ពួក​ជំនុំ។ ហើយ​បើ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​ពួក​ជំនុំ​ទៀត នោះ​ត្រូវតែ​រាប់​គាត់​ទុកជា​អ្នក​ក្រៅ​សាសន៍ ឬ​ជា​អ្នក​យក​ពន្ធ​វិញ។

សូម​កត់​សម្គាល់​នៅ​ទី​នេះ​ថា ការ​បន្ទោស​ចាប់​ផ្ដើម​រវាង​បង​ប្អូន​ពីរ​នាក់ ហើយ​ការ​ឆ្លើយ​តប​មិន​គួរ​ឲ្យ​លើស​ពី​អ្វី​ដែល​ចាំ​បាច់ ដើម្បី​បង្កើត​ការ​ផ្សះផ្សា​នោះ​ទេ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ពណ៌នា​អំពី​ដំណើរ​ការ​នេះ​ជា​បួន​វិធាន​ការ។

វិធាន​ការ​ជា​មូលដ្ឋាន​ចំនួន​បួន

១. បើ​បញ្ហា​អំពើ​បាប​អាច​ត្រូវ​បាន​ដោះ​ស្រាយ​ដោយ​មនុស្ស​ពីរ​នាក់ បញ្ហា​នេះ​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់។

២. បើ​មិន​អាច​ដោះ​ស្រាយ​បាន​ទេ នោះ​ត្រូវ​យក​មនុស្ស​ម្នាក់​ឬ​២​នាក់​ទៅ​ជា​មួយ «ដើម្បី​នឹង​បញ្ជាក់​គ្រប់​ទាំង​ពាក្យ ដោយសារ​ស្មរ​បន្ទាល់២ឬ៣នាក់»  (ម៉ាថាយ ១៨:១៦)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ដក​ស្រង់​ឃ្លា​នេះ ដែល​ក្នុង​បរិបទ​នេះ​មាន​ន័យ​ថា ការ​ពារ​មនុស្ស​ពី​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​មិន​ពិត​ពី​កណ្ឌ​គម្ពីរ ចោទិយកថា ១៩។ ជាក់​ស្ដែង កណ្ឌ​គម្ពីរ ចោទិយកថា ទាមទារ​ឲ្យ​មាន «ការ​ពិនិត្យ​សួរ​ដោយ​ហ្មត់ចត់» នៅ​ពេល​ណា​ដែល​មាន​ការ​សង្ស័យ​អំពី​ការ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ណា​មួយ (ចោទិយកថា ១៩:១៨)។ ខ្ញុំ​យល់​ឃើញ​ថា សម្រាប់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​ចង់​មាន​បន្ទូល​ដែល​មាន​ន័យ​ដូច​គ្នា​នេះ​ដែរ ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ចង់​ឲ្យ​ពួកគេ​ខ្វល់ខ្វាយ​ជា​មួយ​នឹង​សេចក្តី​ពិត និង​សេចក្តី​យុត្តិ​ធម៌ ដែល​អាច​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ដើម្បី​ទទួល​បាន​វា។ ពិត​ណាស់ មាន​ការ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​បង្ហាញ​ដោយ​ឫកពា​ខាង​ក្រៅ​ជាក់​ជា​មិន​ខាន ដូច្នេះ យើង​ត្រូវ​ការ​ស្មរ​បន្ទាល់​២​ឬ​៣​នាក់ ដើម្បី​នឹង​បញ្ជាក់​គ្រប់​ទាំង​ពាក្យ ដោយ​ព្រោះ​ថា អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​ល្មើស​នោះ​មិន​បាន​ប្រែ​ចិត្ត។ ខ្ញុំ​សង្ឃឹមថា ការ​ចូល​រួម​ពី​ស្មរ​បន្ទាល់ (សាក្សី) នឹង​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​មាន​ស្មារតី​ល្អ​ឡើង​វិញ ឬ​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​យល់​ឃើញ​ថា គាត់​មិន​គួរ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាំង​នោះ​ទេ។ ទោះបី​ភាគី​ណា​មួយ​គិត​ថា ត្រូវ​មាន​ភាព​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ខ្ពស់​ក៏​ដោយ ប៉ុន្តែ​ទាំង​វិធាន​ការ​នេះ និង​វិធាន​ការ​មុនៗ អាច​កើត​ឡើង​បាន​ដោយ​ប្រើ​ពេល និង​ការ​ជួប​ពិភាក្សា​ជា​ច្រើន​ដើម្បី​ស្វែង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ។

ប្រសិនបើ​ការ​អន្តរាគមន៍​ដោយ​សារ​ស្មរ​បន្ទាល់២ឬ៣នាក់​មិន​ទទួល​បាន​លទ្ធផល នោះ​ភាគី​ដែល​មិន​ព្រម ត្រូវ​ប្រាប់​រឿង​នេះ​ដល់​ក្រុម​ជំនុំ (ម៉ាថាយ ១៨:១៧ក)។ ជា​ធម្មតា នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​ខ្ញុំ រឿង​បែប​នេះ​ត្រូវ​មាន​ការ​ជួយ​ស្រាយ ដោយ​ពួក​ចាស់ទុំ ដោយ​សារ​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​សិទ្ធិ​ដល់​ពួក​ចាស់ទុំ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ ដើម្បី​ផ្តល់​ការ​ត្រួត​ពិនិត្យ​លើ​កិច្ច​ការ​ទាំង​អស់​របស់​ក្រុម​ជំនុំ (១ធីម៉ូថេ ៥:១៧; ហេព្រើរ ១៣:១៧; ១ពេត្រុស ៥:២)។ ពួក​ចាស់ទុំ​នឹង​ប្រកាស​ភាគី ដែល​ត្រូវ​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​ពី​អំពើ​បាប​ដោយ​ឫកពា​ខាង​ក្រៅ អំពើ​បាប​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​អំពើ​បាប​នៃ​ការ​មិន​ប្រែ​ចិត្ត។ ពួក​ចាស់ទុំ នឹង​រៀប​រាប់​សង្ខេប​ពី​អំពើ​បាប ជា​ការ​រៀប​រាប់​ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​ថា មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ដទៃ​ផ្សេង​ទៀត​ជំពប់​ដួល ឬ​នាំមក​នូវ​ភាព​អាម៉ាស់​ហួស​ហេតុ​ដល់​សមាជិក​គ្រួ​សារ​ណា​ម្នាក់​របស់​ពួកគេ​ឡើយ។ ហើយ​ជា​ធម្មតា ពួក​ចាស់​ទុំ​នឹង​ផ្តល់​ពេល​ពីរ​ខែ​ដល់​ក្រុម​ជំនុំ ដើម្បី​ស្វែង​រក​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ហើយ​បន្ទាប់​មក ហៅ​គាត់​ឲ្យ​មក​ជួប​ពួក​គាត់ ដើម្បី​ជួយ​ស្វែង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ​ឲ្យ​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​អំពើបាប​នោះ មាន​ការ​ប្រែ​ចិត្ត។

វិធាន​ការ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ គឺ​ការ​បដិសេធ​មិន​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ចូល​រួម​ការ​ប្រកប​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ ឬ​បដិសេធ​មិន​ទទួល​ស្គាល់​គាត់ ជា​សមាជិក​ភាព​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ​ដែល​មាន​ន័យ​ថា អ្នក​នោះ​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញ​ពី​តុ​របស់​ព្រះអម្ចាស់៖ «ហើយ​បើ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​ពួក​ជំនុំ​ទៀត នោះ​ត្រូវតែ​រាប់​គាត់​ទុក​ជា​អ្នក​ក្រៅ​សាសន៍ ឬ​ជា​អ្នក​យក​ពន្ធ​វិញ» (ម៉ាថាយ ១៨:១៧ខ)។ អ្នក​នោះ​ត្រូវ​រាប់​ទុក​ថា ជា​អ្នក​ក្រៅ​ដោយឡែក​ពី​រាស្ដ្រ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​ព្រះ ដែល​ជា​អ្នក​ដែល​មិន​គួរ​បរិភោគ​អាហារ​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ (ទោះ​បី​ជា​ក្រុម​ជំនុំ​ប្រហែល​ជា​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​គាត់​បន្ត​ចូល​រួម​ការ​ប្រជុំ ប៉ុន្តែ​សូម​មើល​ការ​ពិភាក្សា​ខាង​ក្រោម)។ រយៈ​ពេល​ពីរ​ខែ​បាន​ផុត​កំណត់ ក្រុម​ជំនុំ​របស់​យើង​ផ្ទាល់​នឹង​ចាត់​វិធាន​ការ​យ៉ាង​តឹង​រឹង​នេះ បើសិន​អ្នក​នោះ​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​លះ​បង់​ចោល​អំពើ​បាប​របស់​ខ្លួន។ ពីរ​ខែ​គឺ​ជា​ចំនួន​ខែ​ដែល​គ្រាន់​តែ​ដាក់​ឲ្យ​មាន​សិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ តាម​ពិត​វា​គ្រាន់តែ​បង្ហាញ​ពី​ការ​កំណត់​ពេល​វេលា​ជា​មូលដ្ឋាន​ច្បាស់​លាស់ ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​ការ​ជួប​ជុំ​របស់​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ ដែល​ធ្វើ​ឡើង​យ៉ាង​ទៀង​ទាត់​កំណត់​ដោយ​ក្រុម​ជំនុំ​យើង​ប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុង​ស្ថានភាព​ណាមួយ​ដែល​ក្រុម​ជំនុំ​របស់​យើង​ជួប​ប្រទះ​ផ្ទាល់ យើង​អាច​ពិចារណា​ទៅលើ​ស្ថានភាព​ចាំបាច់​ ដើម្បី​បង្កើន​ពេល​វេលា ឬ​បន្ថយ​ពេល​វេលា​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ដោះ​ស្រាយ​អំពើ​បាប​នោះ។

ហេតុ​អ្វី​បន្ថយ ឬ​បង្កើន​ល្បឿន​ដំណើរ​ការ​នោះ?

ពេល​ខ្លះ ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​គួរ​តែ​ដំណើរ​ការ​ឲ្យ​បាន​យឺត​បន្តិច។ ឧទាហរណ៍ ក្នុង​ដំណើរ​ការ​នេះ ពេល​មនុស្ស​ប្រព្រឹត្ត​បាប គាត់​បាន​បង្ហាញ​អារម្មណ៍​តិច​តួច​ក្នុង​ការ​ប្រឆាំង​ទាស់​នឹង​បាប​របស់​ខ្លួន។ វា​គឺ​ជា​និស្ស័យ​ធម្ម​ជាតិ​នៃ​អំពើ​បាប​ក្នុង​ខ្លួន​របស់​អ្នក​នោះ ដែល​វា​មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​និស្ស័យ​ធម្មជាតិ​នៃ​អំពើ​បាប​ដែល​ត្រូវ​ពិចារណា​នោះ​ទេ។ មនុស្ស​មាន​បាប​ផ្សេងៗ​គ្នា ដូច្នេះ​ដើម្បី​ការ​ដាក់​វិន័យ​ឲ្យ​ចំ​គោល​ដៅ ទាម​ទារ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​យុទ្ធ​សាស្ត្រ​ផ្សេងៗ​គ្នា។ សាវ័ក ប៉ុល បាន​ទូន្មាន «ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​គ្មាន​សណ្ដាប់​ធ្នាប់ ហើយ​ជួយ​កម្សាន្ត​ដល់​អ្នក​ណា​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ក្រៀមក្រំ​ក្នុង​ចិត្ត ទាំង​គាំ​ពារ​ពួក​អ្នក​ដែល​ខ្សោយ និង​អត់​ឱន​ចំពោះ​មនុស្ស​ទាំង​អស់» (១ថែស្សាឡូនីច ៥:១៤)។ ពេល​ខ្លះ វា​មិន​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ឃើញ​ច្បាស់​ភ្លាមៗ ពី​មនុស្ស​ដែល​គ្មាន​សណ្ដាប់​ធ្នាប់ ឬ​ពី​ភាព​ព្រងើយ​កន្តើយ​ចំពោះ​អំពើបាប ឬ​ក្នុង​ករណី​ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​ខ្សោយ​ពិត​ប្រាកដ។

ខ្ញុំ​ចងចាំ​បាន​ថា កាល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​បង​ប្រុស​ម្នាក់ ដែល​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ការ​ញៀន​មួយ​ប្រភេទ ហើយ​ឆ្លង​កាត់​ពេល​មួយ​រយៈ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មិន​ច្បាស់​ថា គាត់​គ្រាន់​តែ​រក​លេស​ចំពោះ​ការ​ធ្វេស​ប្រហែស​ខាង​សីលធម៌​របស់​គាត់ ឬ​ក៏​វិញ្ញាណ​របស់​គាត់​ពិត​ជា​ទន់​ខ្សោយ និង​បាន​ខូច​សណ្ឋាន​ដោយ​សារ​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។ វា​ពិត​ជា​ពិបាក​សម្រាប់​គាត់ ក្នុង​ការ​បញ្ឈប់​អំពើបាប​របស់​គាត់។ វា​នឹង​អាច​ប៉ះ​ពាល់​ទៅលើ​ភាព​ឆាប់​រហ័ស​នៃ​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ដែល​ត្រូវ​ដំណើរ​ការ​លឿន​ប៉ុណ្ណា ក្នុង​ការ​ផ្តល់​ចម្លើយ​ចំពោះ​សំណួរ​ប្រភេទ​នេះ។

ពេលខ្លះ ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ត្រូវ​បង្កើន​ល្បឿន​ឲ្យ​បាន​លឿន​អាច​មាន​ន័យ​ថា យើង​ត្រូវ​រំលង​មួយ ឬ​ពីរ​ជំហាន​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​នៅ​ក្នុង ម៉ាថាយ ១៨។ ដោយ​យោង​តាម​ព្រះ​គម្ពីរ​មាន​ការ​អះអាង​ចំនួន​ពីរ​ដែល​បង្ហាញ​យ៉ាង​ច្បាស់​សម្រាប់​ការ​ពន្លឿន​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ប្រដៅ​គឺ (១) ការ​បែង​ចែក​បក្ស​ពួក​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ និង (២) រឿង​អាស្រូវ​សាធារណៈ (ឧទាហរណ៍៖ អំពើ​បាប​នៃ​ការ​បំភាន់ ព្រះ​នាម​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​ក្រៅពី​ក្រុម​ជំនុំ)។ ទាក់​ទង​នឹង​ការ​ធានា​ទី​មួយ សាវ័ក ប៉ុល មាន​ប្រសាសន៍​ថា «ឯ​មនុស្ស​ណា​ដែល​បង្កើត​បក្ស​ពួក នោះ​ត្រូវ​កាត់​គេ​ចោល​ចេញ​ក្នុង​ពេល​ក្រោយ​ដែល​ការ​ដាក់​វិន័យ​គេ​ម្តង​ពីរ​ហើយ» (ទីតុស ៣:១០)។ វា​មិន​ច្បាស់​ទាំង​ស្រុង​ទេ​ថា តើ​សាវ័ក ប៉ុល មាន​ដំណើរ​ការ​ណា​មួយ​ក្នុង​ចិត្ត​គាត់ នៅ​ត្រង់​ចំណុច​នេះ។ ប៉ុន្តែ ពាក្យ​សម្ដី​របស់​គាត់​បាន​ផ្ដល់​យោបល់​ថា ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​តែ​ឆ្លើយ​តប​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស និង​សម្រេច​ចិត្ត​ចំពោះ​អ្នក​បង្កើត​បក្ស​ពួក​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​រូប​កាយ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។

ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១កូរិនថូស ជំពូក៥ សាវ័ក ប៉ុល បាន​បង្ហាញ​នូវ​ដំណើរ​ការ​មួយ​កាន់​តែ​លឿន​បំផុត។ គាត់​បាន​អំពាវនាវ​ឲ្យ​ក្រុម​ជំនុំ​បណ្ដេញ​សមាជិក​ម្នាក់​នោះ​ចេញ​ពី​ក្រុម​ជំនុំ​ភ្លាមៗ បន្ទាប់​ពី​អ្នក​នោះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹង​ថា គាត់​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​អំពើ​បាប​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​អាម៉ាស់​ជា​សាធារណៈ។ នោះ​ហើយ​គឺ​ជា​អំពើ​បាប​មួយ សូម្បី​តែ​សហគមន៍​មិន​មែន​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ក៏​មិន​អាច​ទទួល​យក​បាន​ដែរ។ ជាក់​ស្ដែង​សាវ័ក ប៉ុល មិន​បាន​ព្រមាន​ទាំង​ស្រុង ដែល​គាត់​តម្រូវ​ឲ្យ​ក្រុម​ជំនុំ​ធ្វើ​ការ​ព្រមាន​ក្នុង​ករណី​ដែល​អ្នក​នោះ អាច​នឹង​ទទួល​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ចិត្ត​វិញ​នោះ​ទេ។ សាវ័ក ប៉ុល គ្រាន់តែ​ប្រាប់​ដល់​ក្រុម​ជំនុំ​ឲ្យ «បញ្ជូន​មនុស្ស​យ៉ាង​នោះ​ទៅ​អារក្ស​សាតាំង» (១កូរិនថូស ៥:៥ក)។

ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​យើង​ត្រូវ​រំលង​សំណួរ​អំពី​ការ​ប្រែ​ចិត្ត ហើយ​មិន​ផ្តល់​ឱកាស​ជា​លើក​ទី​ពីរ​ដល់​អ្នក​នោះ? ក្នុង​ន័យ​នេះ វា​មិន​មែន​មាន​ន័យ​ថា សាវ័ក ប៉ុល មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ការ​ប្រែ​ចិត្ត ឬ​ការ​ផ្តល់​ឱកាស​ជា​លើក​ទីពីរ​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​ប្រាប់​ក្រុម​ជំនុំ​ឲ្យ​បណ្ដេញ​អ្នក​នោះ​ចេញពី​ក្រុម​ជំនុំ ដើម្បី​ឲ្យ «ព្រលឹង​វិញ្ញាណ​បាន​សង្គ្រោះ
ក្នុង​ថ្ងៃ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ​វិញ» (១កូរិនថូស ៥: ៥ខ)។ ប្រាកដ​ណាស់ សាវ័ក ប៉ុល បើក​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ទទួល​ស្វាគមន៍​អ្នក​នោះ​មក​កាន់​ក្រុម​ជំនុំ​វិញ បើ​គាត់​បាន​បង្ហាញ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត​ពិត​ប្រាកដ (សូម​មើល ២កូរិនថូស ២:៥-៨)។ ប៉ុន្តែ ចំណុច​សំខាន់​នៅ​ត្រង់​នេះ​គឺ អំពើ​បាប​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​ដឹង​ជា​សាធារណៈ និង​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​ពី​ព្រះ​នាម​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ដូច្នេះ ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​ឆ្លើយ​តប​បែប​ដូច​គ្នា​ទៅ​នឹង​ការ​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោកីយ៍​ថា «យើង​មិន​អាច​ទទួល​យក​បាន​ទេ! គ្រីស្ទបរិស័ទ​មិន​ធ្វើ​បែប​នេះ​ទេ!»

ដូច​បាន​រៀបរាប់​ខាងលើ វា​ពិតជា​មាន​តម្លៃ​ណាស់​ក្នុង​សង្កេត​មើល​នៅ​ក្នុង កណ្ឌ​គម្ពីរ ១កូរិនថូស ៥ ថា​មិន​មាន​សំណួរ​ដែល​ថា តើ​បុគ្គល​នោះ​បាន​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​អំពើ​បាប ឬ​ក៏​អត់? វា​ជា​ការ​ពិត​មួយ​ដែល​មិន​អាច​ប្រកែក​បាន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ប្រសិន​បើ​មាន​គេ​សួរ​ថា តើ​អំពើ​បាប​បាន​កើត​ឡើង ឬ​ក៏​អត់? ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​តែ​ផ្អាក​ឲ្យ​បាន​យូរ​ល្មម ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ស៊ើប​អង្កេត​ឲ្យ​បាន​ហ្មត់​ចត់ បើ​ទោះ​បី​វា​ជា​អំពើ​បាប​ដែល​គួរ​ឲ្យ​អាម៉ាស់​ក៏ដោយ ត្រូវ​ធ្វើ​តាម​ការ​បង្រៀន​ដែល ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​តម្រូវ​នៅ​ក្នុង កណ្ឌ​គម្ពីរ ម៉ាថាយ ១៨។ ឧទាហរណ៍ ក្រុម​ជំនុំ​មិន​ចង់​ធ្វើ​ការ​ដាក់​វិន័យ​នរណា​ម្នាក់​ពី​បទ​កេង​បន្លំ​លួច​យក​ប្រាក់​អ្នក​ដទៃ​នោះ​ទេ (វា​ជា​អំពើ​បាប​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​អាម៉ាស់​ជា​សាធារណៈ​រួច​ស្រេច​ទៅ​ហើយ) មាន​តែ​ទុក​ភារកិច្ច​នេះ​ឲ្យ​តុលា​ការ​ខាង​លោកីយ៍។ ប៉ុន្តែ បី​ខែ​ក្រោយមក ពួក​គេ​បាន​ទម្លាក់​ចោល​សំណុំ​រឿង​នេះ ដោយសារតែ​គ្មាន​ភស្តុតាង​គ្រប់​គ្រាន់ ព្រោះ​វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​និយាយ​តៗ​គ្នា។

តើ​អ្វី​ទៅ​ជា​ការ​ពិចារណា​ពីរ​យ៉ាង ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រុម​ជំនុំ​ពន្លឿន​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​បាន? ក្រុម​ជំនុំ អាច​គិតថា វា​ជា​ភាព​ឆ្លាត​វៃ​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់ទី​ឲ្យ​កាន់​តែ​លឿន នៅពេល​ដែល (១) មាន​ការ​គំរាម​កំហែង​ភ្លាមៗ​ដល់​ការ​រួបរួម​នៃ​រូបកាយ​ក្រុម​ជំនុំ ឬ (២) មាន​អំពើបាប​ដែល​អាច​នាំមក​នូវ​ផល​ដ៏​អាក្រក់​ដល់ ព្រះ​នាម​របស់ ព្រះ​គ្រីស្ទ នៅ​ក្នុង​សហគមន៍។ វា​មិន​មាន​រូប​មន្ត​ច្បាស់​លាស់ សម្រាប់​ធ្វើ​ការ​កំណត់ នៅពេល​ដែល​បន្ទាត់​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​បន្ទាត់​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​ឆ្លង​កាត់​នោះ​ទេ ហើយ​ក្រុម​ជំនុំ​មួយ​ធ្វើ​បាន​ល្អ​ក្នុង​ការ​តែងតាំង ពួក​ចាស់ទុំ​ដែល​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះ​ជា​ច្រើន​នាក់ ដើម្បី​ត្រួត​ពិនិត្យ​លើ​បញ្ហា​លំបាក​បែប​នេះ។

ការ​ចូល​រួម និង​ការ​ស្តា​ឡើង​វិញ

ជា​រឿយៗ សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ តែង​ឆ្ងល់​ថា តើ​សមាជិក​ម្នាក់​ដែល​ត្រូវ​បាន​ដក​ចេញពី​សមាជិក​ភាព​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ និង​តុ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ អាច​បន្ត​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​ជួប​ប្រជុំ​ប្រចាំ​សប្ដាហ៍​របស់​ក្រុម​ជំនុំ ហើយ​និង​របៀប​ដែល​ពួកគេ​គួរ​ប្រាស្រ័យ​ទាក់ទង​ជា​មួយ​អ្នក​នោះ​ពេញ​មួយ​សប្ដាហ៍។ ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី បាន​និយាយ​ពន្យល់​អំពី​បញ្ហា​នេះ នៅ​ក្នុង ខ​គម្ពីរ​មួយ​ចំនួន (១កូរិនថូស ៥:៩, ១១; ២ថែស្សាឡូនីច ៣:៦, ១៤-១៥; ២ធីម៉ូថេ ៣:៥; ទីតុស ៣:១០; ២យ៉ូហាន ខ១០) និង​ការ​ទាមទារ​ក្នុង​ការ​ឆ្លើយតប​ខុសៗ​គ្នា ទៅតាម​ស្ថានភាព​ផ្សេង​គ្នា​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ ជា​ទូទៅ​ការ​ណែនាំ​ដែល​ផ្តល់​ដោយ ពួក​ចាស់ទុំ​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​របស់​ខ្ញុំ​គឺ​មាន​ពីរ ចំណុច៖

  • ក្នុង​ស្ថានភាព​ដែល​ភាគី​មិន​ប្រែ​ចិត្ត​មាន​វត្ត​មាននៅ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ វា​គឺជា​ការ​គំរាម​កំហែង​ខាង​ផ្លូវ​កាយ​ដល់​ក្រុម​ជំនុំ នោះ​ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​ស្វាគមន៍​អ្នក​នោះ ឲ្យ​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ​ប្រចាំ​សប្តាហ៍។ គ្មាន​កន្លែងណា​ល្អ​សម្រាប់ អ្នក​នោះ ជាជាង​ការ​អង្គុយ​ស្តាប់​ការ​អធិប្បាយ​ព្រះបន្ទូល​ព្រះ ពី​សំណាក់​គ្រូ​អធិប្បាយ​នោះ​ឡើយ។
  • ទោះជា​យ៉ាង​ណា សមាជិក​គ្រួសារ​របស់​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ការ​ដាក់​វិន័យ​ផ្ទាល់​ដោយ​ក្រុម​ជំនុំ គួរតែ​បន្ត​បំពេញ​កាតព្វកិច្ច​របស់​ជីវិត​គ្រួសារ​ដោយ​ស្រប​តាម​ព្រះ​គម្ពីរ (សូម​មើល អេភេសូរ ៦:១-៣; ១ធីម៉ូថេ ៥:៨; ១ពេត្រុស ៣:១-២) ទំនាក់​ទំនង​របស់​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ផ្សេង​ទៀត ជាមួយ​នឹង​សមាជិក​ដែល​ទទួល​ការ​ដាក់​វិន័យ គួរតែ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ដែល​អាច​ធ្វើ​ការ​កត់​សម្គាល់​បាន។ ទំនាក់​ទំនង មិន​គួរ​ត្រូវ​បាន​កំណត់ ដោយ​លក្ខណៈ​ធម្មតា ឬ​តាម​ភាព​រួសរាយ​រាក់ទាក់​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ ដោយ​ការ​សន្ទនា​ដោយ​ចេតនា​អំពី​ការ​ប្រែ​ចិត្ត។

ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ចូល​រួម​ឡើង​វិញ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​គ្នា​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​ដែល​មាន​សញ្ញា​នៃ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត​ពិត​ប្រាកដ។ តើ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត​ពិត​ប្រាកដ​មាន​លក្ខណៈ​ខុសៗ​គ្នា ដោយ​ផ្អែក​លើ​ធម្មជាតិ​នៃ​អំពើ​បាប? ពេល​ខ្លះ ការ​ប្រែ​ចិត្ត​គឺ ជា​ធាតុ​សំខាន់​ដែល​តែង​តែ​មាន​ពណ៌​ស ឬ​ក៏​ពណ៌​ខ្មៅ វា​ប្រៀប​ដូចជា បុរស​ម្នាក់​ដែល​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ប្រពន្ធ​របស់​គាត់​អញ្ចឹង​ដែរ។ សម្រាប់​គាត់ ការ​ប្រែ​ចិត្ត​គឺ​វា​សាមញ្ញ និង​ងាយ​ស្រួល គាត់​គ្រាន់​តែ​ត្រឡប់​មក​រក​ប្រពន្ធ​របស់​គាត់​វិញ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ពេល​ខ្លះ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត​មិន​មាន​ន័យ​ដូច​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​បាន​ជាប់​ក្នុង​ចរន្ត​វិលវល់​នៃ​ការ​ញៀន ឬ​ក៏​ដូច​ការ​បង្ហាញ​ពី​ការ​យក​ឈ្នះ​លើ​អំពើ​បាប​ទាំង​ស្រុង ដោយ​ការ​ខិតខំ​ព្យាយាម​ជា​ថ្មី​ក្នុង​ការ​ធ្វើសង្គ្រាម​ប្រឆាំង​ទាស់​នឹង​អំពើ​បាប​នោះ​ទេ។

ច្បាស់​ណាស់​ថា សំណួរ​នៃ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត​ពិត​ប្រាកដ​គឺ​ជា​សំណួរ​ដ៏​ពិបាក​មួយ​ដែល​ទាមទារ​ប្រាជ្ញា​យ៉ាង​ច្រើន ក្នុង​ការ​សួរ។ ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ត្រូវតែ​មាន​តុល្យភាព​ជា​មួយ​នឹង​សេចក្តី​មេត្តា​ករុណា។ ពេល​ខ្លះ ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​ការ​ប្រែ​ចិត្ត​ជាមុន ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​ផល​ផ្លែ​របស់​វា ប៉ុន្តែ​មិន​ត្រូវ​ការ​ពេល​យូរ​ពេក​នោះ​ទេ (សូម​មើល ២កូរិនថូស ២:៥-៨)។ នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុម​ជំនុំ​មួយ​សម្រេច​ចិត្ត ដើម្បី​ស្តា​សមាជិក​ម្នាក់​ដែល​ប្រែ​ចិត្ត​ឡើង​វិញ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​របស់​ខ្លួន និង​តុ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ នោះ​មិន​គួរ​មាន​ការ​និយាយ​អំពី​រយៈ​ពេល​សាកល្បង ឬ​ភាព​ជា​សមាជិក​នៅ​ចំណាត់​ថ្នាក់​ទីពីរ​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅវិញ ក្រុម​ជំនុំ​គួរតែ​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​នូវ​ការ​អត់​ទោស ចំពោះ​អ្នក​នោះ (យ៉ូហាន ២០:២៣)។ ក្រុម​ជំនុំ​ត្រូវ​បញ្ជាក់​ពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ខ្លួន​ចំពោះ​បុគ្គល​ដែល​បាន​ប្រែ​ចិត្ត​នោះ (២កូរិនថូស ២:៨) ហើយ​ចូល​រួម​អបអរ​សាទរ​ជា​មួយ​នឹង​គាត់ (លូកា ១៥:២៤)។

ហេតុ​អ្វី​ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ?

នៅ​ពេល​ក្រុម​ជំនុំ​មួយ​បាន​តម្រង់​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ការ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​របស់​ខ្លួន ជា​រឿយៗ​ក្រុម​ជំនុំ​នោះ នឹង​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ភាព​ស្មុគ​ស្មាញ​ជាមួយ​ស្ថានភាព​ជីវិត​ពិត ហើយក៏​មិន​មាន “ការ​សិក្សា​វិភាគ​ស៊ី​ជម្រៅ” ពិត​ប្រាកដ​នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ដើម្បី​ជួយ​ក្រុម​ជំនុំ​នោះ ឲ្យ​ឆ្លង​កាត់​កម្រិត​នៃ​ស្ថាន​ភាព​ផ្សេងៗ​នោះ​បាន​ដែរ។ ជា​ទូទៅ វា​មិន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ច្បាស់​ថា តើ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​នោះ​ជា​ការ​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​ផ្លូវ​ការ ឬ​ក៏​ត្រូវ​មាន​រយៈ​ពេល​ដំណើរ​ការ​យូរ​ប៉ុណ្ណា ឬ​ក៏​ភាគី​ដែល​បាន​ធ្វើ​ខុស​នោះ​ពិត​ជា​បាន​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​មែន​ឬ​ក៏​អត់។ល។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ក្រុម​ជំនុំ និង​អ្នក​ដឹក​នាំ​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ​នោះ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ដ៏​ស្មុគ​ស្មាញ​ទាំង​នេះ គឺ​ពួក​គាត់​ត្រូវ​តែ​ចង​ចាំ​ថា ក្រុម​ជំនុំ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​មក ដើម្បី​ទទួល​ភារកិច្ច​ដ៏​សំខាន់ លើស​ពី​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ​គឺ ដើម្បី​ការ​ពារ​ព្រះ​នាម និង​សិរី​ល្អ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ជា​មូលដ្ឋាន ការ​ដាក់​វិន័យ​របស់​ក្រុម​ជំនុំ​គឺ និយាយ​អំពី​កិត្តិនាម​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ក្រុម​ជំនុំ​អាច​បន្ត​បញ្ជាក់​ដោយ​ត្រឹម​ត្រូវ​ពី​ពាក្យ​សម្ដី​របស់​បុគ្គល​ណា​ម្នាក់ ដែល​ជីវិត​របស់​គាត់​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទៅ​នឹង​លក្ខណសម្បត្តិ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ អំពើ​បាប និង​ស្ថាន​ភាព​នៃ​អំពើ​បាប នឹង​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល​យ៉ាង​ខ្លាំង ប៉ុន្តែ​សំណួរ​មួយ​នេះ​តែងតែ​មាននៅ​ក្នុង​គំនិត​របស់​ក្រុម​ជំនុំ​របស់​យើង​ជានិច្ច​៖ “តើ​អំពើ​បាប​របស់​មនុស្ស​មាន​បាប និង​ការ​ឆ្លើយតប​របស់​យើង​ចំពោះ​អំពើបាប​នោះ បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ដ៏​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដោយ​របៀប​ណា?”

លើស​ពី​នេះ​ទៅ​ទៀត ការ​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​ចំពោះ កិត្តិនាម​របស់ ព្រះ​គ្រីស្ទ​គឺ​ជា​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​អំពី​ភាព​ល្អ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​មែន​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ។ នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុម​ជំនុំ​បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​អនុវត្តន៍​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ ពួក​គេ​ចាប់​ផ្ដើម​មាន​ស​ភាព​ដូច​ទៅ​នឹង​លោកីយ៍។ ពួក​គេ​ប្រៀប​ដូចជា​អំបិល​ដែល​បាត់​ជាតិ​ប្រៃ ដែល​ល្អ​សម្រាប់​តែ​គេ​ជាន់​ឈ្លី​តែ​ប៉ុណ្ណោះ (ម៉ាថាយ ៥:១៣)។ ពួក​គេ​មិន​បាន​ធ្វើ​ជា​ស្មរបន្ទាល់​ពី​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ទៅ​ដល់​លោកីយ៍​ដែល​កំពុង​បាត់បង់​នៅ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត​សោះ​នោះ​ឡើយ។

ម្យ៉ាង​ទៀត ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​កិត្តិ​នាម​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​គឺ​ជា​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​សមាជិក​ដទៃ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ។ គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​គួរ​តែ​មាន​ជីវិត​មួយ​ដែល​មើល​ទៅ​ដូច​ជា ព្រះ​យេស៊ូវ ព្រោះ​តាម​រយៈ​ការ​នោះ​វា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​ដាក់​វិន័យ​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ​ជួយ​រក្សា​រូប​ភាព​ដ៏​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់ ឲ្យ​នៅ​មាន​សភាព​ច្បាស់​ល្អ។ សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ត្រូវ​បាន​ក្រើន​រម្លឹក​ឲ្យ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ នៅ​ពេល​ណា​ដែល​មាន​ការ​ដាក់​វិន័យ​ជា​ផ្លូវ​ការ​ណា​មួយ​ដល់​ពួក​គេ។ លោក ជេមស៍ (James) ដែល​ជា​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ម្នាក់​បាន​សង្ខេប​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​យ៉ាង​ល្អ​ថា៖ «គុណ​សម្បត្តិ​នៃ​ការ​ដាក់​វិន័យ​គឺ​ច្បាស់​លាស់​ណាស់។ វា​ហៅ​អ្នក​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​សេចក្ដី​ជំនឿ​មក​វិញ រក​ឃើញ​មនុស្ស​លាក់​ពុត បង្ហាញ​ការ​គោរព​កោត​ស្ញប់​ស្ញែង​តាម​រយៈ​ក្រុម​ជំនុំ បន្ថែម​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដល់​ការ​ចាំយាម និង​ការ​អធិស្ឋាន បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​លើស​ពី​ការ​សង្ស័យ​អំពី​ការ​ពិត និង​ផល​វិបាក​នៃ​ភាព​ទន់​ខ្សោយ​របស់​មនុស្ស ហើយ​លើស​ពី​នេះ​ទៅ​ទៀត ការ​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​ប្រឆាំង​ទាស់​នឹង​សេចក្ដី​ទុច្ចរិត»។[២]

ជា​ចុង​ក្រោយ ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ពី​កិត្តិនាម​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ គឺ​ជា​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដល់​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ​ដែល​ជាប់​គាំង​ក្នុង​អំពើ​បាប។ កណ្ឌ​គម្ពីរ ១កូរិនថូស ជំពូក៥ សាវ័ក ប៉ុល បាន​យល់​ឃើញ​ថា ការ​ដក​សមាជិក​ម្នាក់​ចេញ​ពី​ក្រុម​ជំនុំ គឺ​ជា​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ដ៏​មាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​បំផុត «ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ព្រលឹង​វិញ្ញាណ​បាន​សង្គ្រោះ ក្នុង​ថ្ងៃ​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ​វិញ» ( ១កូរិនថូស ៥:៥)។

ហេតុ​អ្វី​ក្រុម​ជំនុំ​គួរ​អនុវត្ត​ការ​ដាក់​វិន័យ? សម្រាប់​ជា​សេចក្តី​ល្អ​របស់​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ សម្រាប់​សេចក្តី​ល្អ​ទៅ​ដល់​អស់អ្នក​ដែល​មិន​មែន​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ សម្រាប់​សេចក្តី​ល្អ​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ និង​សម្រាប់​សិរី​ល្អ​នៃ​ព្រះ​គ្រីស្ទ។[៣]  ការ​ដែល​យើង​រក្សា​គោលដៅ​ជា​មូលដ្ឋាន​ទាំង​នេះ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​យើង នោះ​នឹង​ជួយ​ក្រុម​ជំនុំ និង​ពួក​ចាស់​ទុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ពី​រឿង​រ៉ាវ​ដ៏​ពិបាក​មួយ​ទៅ​កាន់​រឿងរ៉ាវ​ដែល​ពិបាក​មួយ​ផ្សេង​ទៀត។ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា ប្រាជ្ញា និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​នឹង​យក​ឈ្នះ​គ្រប់​រឿងរ៉ាវ​លំបាក​នានា​ដែល​ក្រុម​ជំនុំ​អាច​នឹង​ជួប​ប្រទះ ទោះ​បី​ជា​យើង​នៅ​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​ក៏ដោយ។

[១] លោក ចន អេនជេល ជេមស៍ (John Angell James) ការ​ប្រកប​គ្នា​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ ឬ​ការ​ណែនាំ​របស់​សមាជិក​ក្រុម​ជំនុំ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​ភាគ​ទី១១ នៃ​ការ​បោះ​ពុម្ព​លើក​ទី១០​នៃ​ស្នាដៃ​របស់​លោក ចន អេនជេល ជេមស៍ ទំព័រ៥៣។

[២] លោក ជេមស៍ (James ) ការ​ប្រកប​គ្នា​ក្នុង​ក្រុម​ជំនុំ ទំព័រ៥៣។

[៣] សូម​មើល ម៉ាក ឌឺវើ (Mark Dever), សញ្ញា​សម្គាល់​ទាំង​ប្រាំ​បួន​នៃ​ក្រុម​ជំនុំ​ដែល​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ (Crossway, ២០០៤), ទំព័រ១៧៤-៧៨។

និពន្ធ​ដោយ៖ លោក Jonathan Leeman
បក​ប្រែ​ដោយ៖ លោក ង៉ែត វិទូ
កែ​សម្រួល​ដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង, លោក ស៊ូ ទិត្យ, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា, លោក ហុង សម្ភស, លោក ស្រូយ ស្រន់ និង​លោក ឈាង បូរ៉ា
ដក​ស្រង់​ខ្លះៗ និង​កែ​សម្រួល​ចេញ​ពី 9marks.org ដោយ​មាន​ការ​អនុញ្ញាត។ Plovpit.com

តើអ្នកចូលចិត្តអត្ថបទនេះទេ?

មតិយោបល់

ឆ្លើយ​តប

អាសយដ្ឋាន​អ៊ីមែល​របស់​អ្នក​នឹង​មិន​ត្រូវ​ផ្សាយ​ទេ។ វាល​ដែល​ត្រូវ​ការ​ត្រូវ​បាន​គូស *

Loading…

0

ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះ​ជាម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​យ៉ាង​ច្បាស់? ភាព​ច្បាស់​លាស់​នៃ​ព្រះ​បន្ទូល ផ្នែក​ទី២

តើ​ការ​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ​ត្រូវ​បញ្ចប់​ដោយ​មាន​ការ​អនុវត្ត​គ្រប់​ពេល​?