ស្លាក
«ផ្លូវនៃឈើឆ្កាង គឺជាផ្លូវនៃការរងទុក្ខ។ ព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅគ្រីស្ទបរិស័ទឲ្យមកស្លាប់ មិនមែនមកសម្លាប់នោះទេ នេះដើម្បីបង្ហាញឲ្យលោកីយ៍ឃើញថា ព្រះគ្រីស្ទស្រឡាញ់ពួកគេ។» (John Piper)
«ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ គឺជាតួអង្គចម្បងក្នុងការពិឃាតព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ អញ្ចឹងហើយបានជាសំណួរចម្បងគឺមិនមែនសួរថា «តើជាតិសាសន៍មួយណាជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យព្រះយេស៊ូវសុគតនោះ?» ប៉ុន្តែគួរសួរបែបយ៉ាងដូច្នេះវិញថា «តើការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវបានផ្ដល់អ្វីខ្លះដល់មនុស្សលោក?»»(John Piper)
«ព្រះយេស៊ូវបានបញ្ចប់ព័ន្ធកិច្ចដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យទ្រង់ធ្វើ ហើយការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញគឺជាភស្តុតាងដែលបង្ហាញថា ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងព័ន្ធកិច្ចនោះ។» (John Piper)
(ការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញថា ទ្រង់មានលក្ខណៈជាព្រះផង និងជាមនុស្សផង ហើយទ្រង់បានបង្កើតឲ្យមានជីវិតដ៏មិនចេះសាបសូន្យឡើង។»
សំណួរដ៏សំខាន់ដែលគេអាចនឹងសួរនោះគឺ៖ ហេតុអ្វីបានជាគេឆ្កាងព្រះយេស៊ូវ?
«បើព្រះគម្ពីរមិនដែលប៉ះពាល់អារម្មណ៍របស់លោកអ្នក នោះមកពីលោកអ្នកមានជំនឿតិចលើអ្វីដែលព្រះគម្ពីរបានចែងទុក។» (John Piper)
«ទង្វើល្អមិនមែនជាហេតុដែលនាំឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទទួលយើងនោះទេ ប៉ុន្តែហេតុដែលយើងធ្វើទង្វើល្អគឺដោយសារព្រះជាម្ចាស់បានទទួលយើង ដូច្នេះយើងអាចប្រព្រឹត្តទង្វើល្អបាន។»
យើងអាចឃើញរង្វាស់នៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះយើងតាមរយៈការពីរយ៉ាង។ ទីមួយ គឺកម្រិតនៃការបូជារបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះយើងពីទណ្ឌកម្មនៃអំពើបាបរបស់យើង។ ទីពីរ គឺកម្រិតនៃភាពមិនស័ក្តិសមនឹងឲ្យទ្រង់សង្គ្រោះយើង។
ការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទមិនមែនគ្រាន់តែកើតឡើងមុនការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណឹងទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាតម្លៃដែលត្រូវទទួលការរស់ឡើងវិញនោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាកណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ១៣:២១ ចែងថា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសទ្រង់ឲ្យមានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ «ដោយសារព្រះលោហិតនៃសញ្ញាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច
កណ្ឌគម្ពីរដដែលនៅក្នុងព្រះគម្ពីរចែងថា ព្រះគ្រីស្ទ «រៀនស្ដាប់បង្គាប់» ដោយសារការរងទុក្ខ ហើយថា ទ្រង់ «បានគ្រប់លក្ខណ៍» ដោយសារការរងទុក្ខ ក៏បានចែងផងដែរថា ទ្រង់
ព្រះយេស៊ូវមិនបានតយុទ្ធនឹងសេចក្ដីខ្ញាល់របស់ព្រះវរបិតានៃទ្រង់នៅទីលាននគរស្ថានសួគ៌នោះទេ ហើយទ្រង់ក៏មិនបានដកយកខ្សែតីចេញពីព្រះហស្ដរបស់ព្រះវរបិតាដែរ។ ទ្រង់ក៏មិនបានបង្ខំព្រះវរបិតាឲ្យមេត្តាដល់មនុស្សដែរ។
ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនមានភាពយុត្តិធម៌ទេ នោះក៏មិនមានការទាមទារឲ្យព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ត្រូវរងទុក្ខ ហើយសុគតនោះដែរ។