ប្រសិនបើខ្ញុំស្ដាប់ការអធិប្បាយ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវអានព្រះគម្ពីរទៀត?

គោលបំណងនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺ ដើម្បីធ្វើឲ្យយើងស្កប់ចិត្ត ធ្វើឲ្យយើងកាន់តែស្រេកឃ្លាន—ហើយការអធិប្បាយនៅថ្ងៃអាទិត្យគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេក្នុងការធ្វើឲ្យយើងស្កប់ចិត្ត។

៣០ មិថុនា ២០២៤អានរយៈពេល ១០ នាទី

មើល១៤៨ដង

ប្រសិនបើខ្ញុំស្ដាប់ការអធិប្បាយ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវអានព្រះគម្ពីរទៀត?

យើងមានសំណួរមួយដែលអ្នកអានរបស់យើងបានសួរ «សួស្ដីលោកគ្រូ! ខ្ញុំពឹងផ្អែកលើគ្រូគង្វាលរបស់ខ្ញុំក្នុងការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ហើយប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ចង់មានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំតាមរយ:ព្រះគម្ពីរនោះឯង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំមិនចាំបាច់អានព្រះគម្ពីរទៀតទេ ពីព្រោះខ្ញុំបានស្ដាប់សេចក្ដីអធិប្បាយរបស់គាត់រៀងរាល់សប្ដាហ៍ហើយ»។ តើលោកគ្រូគិតដូចម្ដេចដែរចំពោះបុគ្គលដែលគិតថា សេចក្ដីអធិប្បាយនៅថ្ងៃអាទិត្យ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ចំណេះដឹងព្រះគម្ពីរពេញមួយសប្ដាហ៍របស់គាត់?

ខ្ញុំគឺជាគ្រូគង្វាល ហើយខ្ញុំចូលចិត្តណាស់នៅពេលមានអ្នកស្ដាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចូលចិត្តណាស់នៅពេលអ្នកដទៃទុកចិត្តលើគ្រូគង្វាលរបស់ខ្លួន ហើយពួកគាត់រីករាយក្នុងការស្ដាប់គ្រូគង្វាលពន្យល់អំពីព្រះគម្ពីររៀងរាល់សប្ដាហ៍។ អាម៉ែន! នោះគឺជាការដ៏ល្អប្រសើរមួយ។

តើលោកអ្នកស្រេកឃ្លានទេ?

ប៉ុន្តែ មានអ្វីមួយដែលមិនប្រក្រតីនៅទីនេះ។ ខ្ញុំចង់មានន័យថា វាធ្ងន់ធ្ងរមែន។ មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីនៅទីនេះ ពីព្រោះប្រសិនបើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចូលមកដោយមានពេញដោយអំណាចព្រះចេស្ដារៀងរាល់សប្ដាហ៍ នោះព្រះបន្ទូលមិនគ្រាន់តែបំពេញភាពស្កប់ស្កល់នៃការស្រេកឃ្លាននោះទេ ប៉ុន្តែព្រះបន្ទូលនោះបង្កើតឲ្យមានភាពស្រេកឃ្លានផងដែរ។ ខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំជាអ្នកបរាជ័យទាំងស្រុងតែម្ដង ប្រសិនបើពួកជំនុំរបស់ខ្ញុំនិយាយថា «ដោយសារសេចក្ដីអធិប្បាយរបស់លោកគ្រូ ពួកយើងមិនចាំបាច់អានព្រះគម្ពីរទៀតនោះទេ»។ នោះខ្ញុំនឹងគិតថា «តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វី? ខ្ញុំបានផ្ដល់អាហារដល់លោកអ្នកដែលមិនគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ ឬគួរឲ្យធុញទ្រាន់ ឬក៏មិនមានសញ្ញាណាមួយ ឬជាសេចក្ដីសង្ឃឹមដែលលោកអ្នកមិនមាន សូម្បីតែចាប់យកក្នុងអំឡុងពេលមួយសប្ដាហ៍ផង»។

ដូច្នេះ ខ្ញុំពិតជាឆ្ងល់ណាស់អំពីអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់បុគ្គលម្នាក់នេះក្នុងការនិយាយថា «ខ្ញុំត្រូវការតែសេចក្ដីអធិប្បាយប៉ុណ្ណោះ»។ ហើយសំណួររបស់ខ្ញុំគឺដូចនេះ «តើលោកអ្នកចង់បានតែប៉ុណ្ណោះមែនឬ? ហេតុអ្វីបានជាអាហារនៅថ្ងៃអាទិត្យមិនធ្វើឲ្យរសជាតិរបស់លោកអ្នកកាន់តែឆ្ងាញ់នៅថ្ងៃចន្ទ? ហេតុអ្វីមិនដូច្នោះ?» សម្រាប់ខ្ញុំ មើលទៅហាក់បីដូចជាមានបញ្ហាពីរនៅត្រង់ចំណុចនេះ។ ទី១គឺថា តើយើងត្រូវការព្រះគម្ពីរដល់កម្រិតណា? ហើយមួយទៀតគឺថា តើយើងចង់បានព្រះគម្ពីរខ្លាំងដល់កម្រិតណា?

តើយើងចង់បានដល់កម្រិតណា?

ដូច្នេះ ចូរពិនិត្យមើលលើសំណួរដែលថា ចង់បានដល់កម្រិតណា។ ហេតុអ្វីបានជាលោកអ្នកចង់បានសេចក្ដីអធិប្បាយតែមួយដងចេញពីព្រះគម្ពីរក្នុងមួយសប្ដាហ៍? ហេតុអ្វីបានជាលោកអ្នកចង់បានសេចក្ដីអធិប្បាយតែមួយហ្នឹងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ តាមរយៈអ្នកផ្សេង? ចំពោះខ្ញុំ នោះប្រៀបដូចជាការនិយាយថា «ខ្ញុំមានស្នេហាហើយ។ សង្សាររបស់ខ្ញុំសរសេរសំបុត្រមកខ្ញុំជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយខ្ញុំនឹងអានសំបុត្ររបស់គាត់តែមួយប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ហើយខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំនឹងឲ្យអ្នកណាម្នាក់ផ្សេងទៀតអានឲ្យខ្ញុំស្ដាប់ ហើយប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលគាត់ចង់និយាយ»។ អ្នកកំពុងនិយាយលេងទេឬអី? មានពេលមួយ ខ្ញុំមានស្នេហា គឺនៅរដូវក្ដៅក្នុងឆ្នាំ១៩៦៧ ដែលកាលនោះខ្ញុំគឺជាគ្រូបង្វឹកហែលទឹកម្នាក់ (និងអ្នកការពារនៅកន្លែងលេងទឹក)។ ខ្ញុំហិតស្រោមសំបុត្រនោះ៥នាទីមុនពេលខ្ញុំបើកវា។ ខ្ញុំក៏នឹងមិនឲ្យទៅនរណាផ្សេងទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំពិតជាមានចិត្តចង់ចេញទៅក្រៅជារៀងរាល់ថ្ងៃជាមួយនឹងស្រោមសំបុត្រដែលមានជាប់ក្លិនផ្កាកុលាប និងក្លិនដៃរបស់អនាគតប្រពន្ធខ្ញុំណាស់។

ការចង់អានសំបុត្រស្នេហាតែមួយដងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ នៅពេលដែលនាងសរសេរវាជារៀងរាល់ថ្ងៃគឺជាសញ្ញាបង្ហាញថា មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីហើយ។ ការនោះប្លែកណាស់។ មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីនៅក្នុងទំនាក់ទំនងរបស់បុគ្គលម្នាក់នេះជាមួយព្រះជាម្ចាស់ជាមិនខាន។

ប៉ុន្តែ សាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងថាគាត់រស់នៅសម្រាប់ព្រះយេស៊ូវដែលទ្រង់ស្រឡាញ់គាត់ ហើយបានប្រគល់ព្រះអង្គទ្រង់ជំនួសគាត់ (កាឡាទី ២:២០)។ នោះគឺជាការពិត។ ព្រះយេស៊ូវស្រឡាញ់យើងដល់ម៉្លេះ បានជាទ្រង់ប្រគល់ព្រះជន្មរបស់ទ្រង់ជំនួសយើងរាល់គ្នា។ ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់យើងដល់ម៉្លេះ បានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់សម្រាប់យើង។ ហើយព្រះគម្ពីរគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវនេះឯងដែលព្រះអង្គបានស្រឡាញ់យើង ហើយព្រះវរបិតាដែលស្រឡាញ់យើង—ទាក់ទងជាមួយរបៀបដែលព្រះអង្គមានទំនាក់ទំនងជាមួយយើង និងអំពីអ្វីដែលព្រះអង្គកំពុងធ្វើលើផែនដីនេះ។ ព្រះគម្ពីរទាំងមូលគឺជាសំបុត្រនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅកាន់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ ដូច្នេះហើយបានជាអ្នកនិពន្ធកណ្ឌគម្ពីរទំនុកតម្កើងបានចែងថា «ព្រះបន្ទូលនៃទ្រង់ផ្អែមនៅអណ្ដាតទូលបង្គំណាស់ហ្ន៎ អើ ក៏ផ្អែមជាងទឹកឃ្មុំដល់មាត់ទូលបង្គំទៅទៀត» (ទំនុកតម្កើង ១១៩:១០៣)។ វាមិនសមហេតុផលនោះទេសម្រាប់អ្នកនិពន្ធកណ្ឌគម្ពីរទំនុកតម្កើងក្នុងការលើកឡើងថា «ទូលបង្គំទទួលបានទឹកឃ្មុំមួយស្លាបព្រាយ៉ាងពេញ ហើយវាលើសលប់ណាស់ហើយ ទូលបង្គំមិនចង់បានសម្រាប់ថ្ងៃចន្ទ អង្គារ ពុធ ព្រហស្បតិ៍ សុក្រ ឬថ្ងៃសៅរ៍ទៀតនោះទេ»។ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយទៅវិញគាត់បានលើកឡើងថា៖

«ទូលបង្គំត្រេកអរតែនឹងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះយេហូវ៉ាវិញ ក៏រំពឹងគិតក្នុងក្រឹត្យវិន័យទ្រង់ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃដែរ» (សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទំនុកតម្កើង ១:២)។
«សេចក្ដីទាំងនោះគួរចង់បានលើសជាងមាស» (ទំនុកតម្កើង ១៩:១០)។
«បើឯងខំរកដូចជារកប្រាក់ ហើយស្វែងរកដូចជារកកំណប់ទ្រព្យ នោះឯងនឹងបានយល់សេចក្ដីកោតខ្លាចដល់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយប៉ះប្រទះនឹងសេចក្ដីស្គាល់ដល់ព្រះអង្គ» (សុភាសិត ២:៤-៥)។

ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមសួរដល់អ្នកអាន និងអ្នកស្ដាប់របស់យើង—សូមព្រះបានប្រទានពរដល់ដួងចិត្តរបស់គាត់—ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចង់ឃើញភាពស្រស់ស្អាតត្រឹមមួយសប្ដាហ៍ ឬក៏ភ្លក់ទឹកឃ្មុំតែមួយដងក្នុងមួយអាទិត្យ ឬការដាក់ប្រាក់តែមួយដងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ក្នុងកុងធនាគាររបស់លោកអ្នក ឬក៏ទទួលសំបុត្រតែមួយក្នុងមួយសប្ដាហ៍ពីមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នក? តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? សូមភ្ញាក់ឡើង! ក្រោកឡើង ចូរភ្ញាក់មកឯភាពពិតជាក់ស្ដែងចុះ។

តើយើងត្រូវការខ្លាំងដល់កម្រិតណា?

បន្ទាប់មក ខ្ញុំចង់ប្ដូរសំណួរសួរថា តើលោកអ្នកត្រូវការអ្វី? តើលោកអ្នកត្រូវការអាហារតែមួយពេលទេឬអីក្នុងមួយសប្ដាហ៍? មិនមែនគ្រាន់តែថា តើលោកអ្នកចង់បានអ្វី ប៉ុន្តែតើលោកអ្នកត្រូវការអ្វី? ព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលថា «មនុស្សមិនមែនរស់ ដោយសារតែនំបុ័ងប៉ុណ្ណោះទេ គឺរស់ដោយសារគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូល ដែលចេញពីព្រះឱស្ឋព្រះមកដែរ» (ម៉ាថាយ ៤:៤)—គឺគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូល។ នេះគឺជារបៀបដែលលោកអ្នករស់នៅ។ លោកអ្នកត្រូវការទទួលទានអាហារ។

ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំអាចនិយាយចេញពីបទពិសោធន៍ ចេញពីប្រវត្តិសាស្ត្រ និងចេញពីព្រះគម្ពីរផ្ទាល់៖ គ្រប់គ្រីស្ទបរិស័ទទាំងអស់គួរតែចំណាយពេលលើព្រះគម្ពីរច្រើនជាងនេះ ចំណាយពេលលើអាហារខាងឯព្រលឹងវិញ្ញាណច្រើនជាងមួយដងក្នុងមួយសប្ដាហ៍—ដែលមិនធ្វើការខាងឯរាងកាយ ឬព្រលឹងវិញ្ញាណនោះទេ។ ការល្បួងមានឥតឈប់ឈរ។ មន្ទិលសង្ស័យមានជាញឹកញាប់។ សាតាំងសកម្មយ៉ាងខ្លាំង។ មានទុក្ខព្រួយយ៉ាងធ្ងន់ក្រៃ។ ជម្លោះមានច្រើនអនេក។ អារម្មណ៍ប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ ភាពច្របូកច្របល់ពិបាកខ្លាំងពេក។ សេចក្ដីជំនឿ សេចក្ដីសង្ឃឹម និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ត្រូវបានទទួលកាគម្រាមកំហែងយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការគិតថា ខ្ញុំអាចដោះស្រាយជាមួយការទាំងនេះពេញមួយសប្ដាហ៍បានចេញពីព្រះបន្ទូលដែលខ្ញុំទទួលបាននៅថ្ងៃអាទិត្យ។ ខ្ញុំផ្ទាល់មិនអាចធ្វើបានទេ។ ហើយខ្ញុំក៏គិតថា មិនមាននរណាម្នាក់អាចធ្វើបានដែរ។

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ John Piper
បកប្រែដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឈាង បូរ៉ា និងលោកស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី www.desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។ Plovpit.com

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

៤៥៦

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ កក្កដា ២០២៦

តើខ្ញុំអាចនៅតែមានសេចក្ដីអំណរក្នុងគ្រាដែលមានពេញដោយសេចក្ដីសង្ស័យបានដែរឬទេ?

សូមស្វាគមន៍មកកាន់ថ្ងៃច័ន្ទនេះ ជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃខែកក្កដា។ កាលពីថ្ងៃព្រហស្បតិ៍មុន យើងបានរៀនអំពីសេចក្ដីអំណររបស់ព្រះជាម្ចាស់…

អានបន្ថែម

តើខ្ញុំអាចជឿលើព្រះគម្ពីរទាំងមូល ហើយព្រះអង្គនៅមិនបានជ្រើសរើសខ្ញុំដែរឬទេ?

៤១១១

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៧ មេសា ២០២៥

តើខ្ញុំអាចជឿលើព្រះគម្ពីរទាំងមូល ហើយព្រះអង្គនៅមិនបានជ្រើសរើសខ្ញុំដែរឬទេ?

«ជម្រាបសួរលោកគ្រូ តើអាចទេដែលយើងជឿលើព្រះគម្ពីរទាំងមូលនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់យើង និងជឿលើគ្រប់ចំណុចនៃសេចក្ដីពិតខាងឯជំនឿគ្រីស្ទបរិស័…

អានបន្ថែម

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

៤១៩៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៩ មេសា ២០២៥

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រោសព្រះគ្រីស្ទឲ្យបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ នោះដំណឹងល្អរបស់យើងគឺជាការឥតអំពើ ជំនឿរបស់យើងគឺជាការឥតអំពើ ដែលនេះមានន័យថា យើងកំពុងតែប្រកាសដំណឹងក្លែងក្លាយ។ បើដូច្នោះមែន នោះយើងគួរតែស៊ីផឹក ហើយអរសប្បាយចុះ ដ្បិតថ្ងៃស្អែកយើងនឹងស្លាប់។

អានបន្ថែម