តើព្រះគម្ពីរមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេចនៅក្នុងឃ្លា «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ»? (ភាគ២)

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ ដើម្បីមិនឲ្យមានគេថ្កោលអ្នកវិញ» (ម៉ាថាយ ៧:១)។ មនុស្សជាច្រើនប្រើប្រាស់ខគម្ពីរនេះ ដើម្បីព្យាយាមបំបិទមាត់អ្នករិះគន់ខ្លួន ដោយកាត់ស្រាយអត្ថន័យនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវឲ្យទៅជាថា «អ្នកគ្មានសិទ្ធិក្នុងការប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំខុសទេ!»។ ភាគច្រើន ពួកគាត់លើកខនេះតែឯង «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ» ហើយហាក់បីដូចជាកាត់ស្រាយការបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវថា សុទ្ធតែមានការរិះគន់អវិជ្ជមាន។ តាមពិតទៅ ឃ្លានោះមានអត្ថន័យលើសហ្នឹងទៅទៀត ពេលមើលក្នុងបរិបទទាំងមូល។

១៣ មិថុនា ២០២៤អានរយៈពេល ១១ នាទី

មើល៤៨២ដង

ការបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ ទំនងជាឃ្លាដែលគេលើកឡើងមកនិយាយច្រើនជាងគេក្នុងចំណោមអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលព្រះអង្គបានបង្រៀន ទោះបើភាគច្រើនតាមពិតទៅការលើកឡើងនោះ គឺជាការលើកឡើងខុសពីបរិបទទាំងស្រុង។ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ ដើម្បីមិនឲ្យមានគេថ្កោលអ្នកវិញ» (ម៉ាថាយ ៧:១)។ មនុស្សជាច្រើនប្រើប្រាស់ខគម្ពីរនេះ ដើម្បីព្យាយាមបំបិទមាត់អ្នករិះគន់ខ្លួន ដោយកាត់ស្រាយអត្ថន័យនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវឲ្យទៅជាថា «អ្នកគ្មានសិទ្ធិក្នុងការប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំខុសទេ!»។ ភាគច្រើន ពួកគាត់លើកខនេះតែឯង «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ» ហើយហាក់បីដូចជាកាត់ស្រាយការបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវថា សុទ្ធតែមានការរិះគន់អវិជ្ជមាន។ តាមពិតទៅ ឃ្លានោះមានអត្ថន័យលើសហ្នឹងទៅទៀត ពេលមើលក្នុងបរិបទទាំងមូល។

នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរបង្គាប់យើងកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ នោះមិនមែនមានន័យថា យើងអាចបង្ហាញការខ្វះពិចារណារវាងខុសត្រូវនោះទេ។ បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ» ភ្លាមនោះព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលផងដែរថា «កុំឲ្យរបស់បរិសុទ្ធដល់ឆ្កែ ឬបោះកែវមុក្ដារបស់ខ្លួន នៅមុខជ្រូកឡើយ ក្រែងវាជាន់ឈ្លី រួចត្រឡប់ស្ទុះមកខ្វេះអ្នកវិញ» (ម៉ាថាយ ៧:៦)។ បន្តិចក្រោយមកទៀត នៅក្នុងការអធិប្បាយដូចគ្នានេះ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលដែរថា «ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកគ្រូក្លែងក្លាយ...អ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់គេបាន ដោយសារផលគេបង្កើត» (៧:១៥-១៦)។ តើឲ្យយើងត្រូវតែវែកញែករវាង «ឆ្កែ» «ជ្រូក» និង «គ្រូក្លែងក្លាយ» បានដោយរបៀបណា លុះត្រាតែយើងមានសមត្ថភាពកាត់ស្រាយលើគោលលទ្ធិ និងការប្រព្រឹត្ត? ព្រះយេស៊ូវកំពុងតែផ្ដល់សិទ្ធិដល់យើងក្នុងការវែកញែករឿងត្រូវចេញពីរឿងខុស។

លើសពីនេះទៅទៀត នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរបង្គាប់យើងកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ នោះមិនមែនមានន័យថា គ្រប់ទង្វើទាំងអស់សុទ្ធតែមានភាពស្មើគ្នាផ្នែកសីលធម៌ ឬក៏ថាសេចក្ដីពិតមិនមានបង្អែកលើមូលដ្ឋានពិតជាក់ស្ដែងណានោះទេ [ឬក៏បើនិយាយម្យ៉ាងវិញទៀត ការបង្គាប់នោះមិនមែនមានន័យថា យើងអាចកាត់ស្រាយសេចក្ដីពិតតាមតែចិត្តយើងបាននោះឡើយ]។ ព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនយ៉ាងច្បាស់លាស់ថា សេចក្ដីពិតពឹងផ្អែកលើការពិត មានតាំងពីអស់កល្បជានិច្ច ហើយក៏មិនអាចបំបែកគ្នាបានចេញពីព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់បានដែរ។ សេចក្ដីបង្រៀនដែលផ្ទុយគ្នាពីការពិតគឺជាការកុហក—ពិតណាស់ ការថាអ្វីមួយគឺជាការកុហក នោះគឺជាការថ្កោលទោស។
ដូចគ្នាផងដែរ អំពើសហាយស្មន់ ការកាប់សម្លាប់គេក៏ជាការថ្កោលទោសដែរ—ប៉ុន្តែ ការថាបែបនេះក៏ជាការឯកភាពគ្នាជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថាកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ ព្រះអង្គមិនមែនកំពុងមានន័យថា យើងមិនគួរហៅអំពើបាបថា មិនមែនជាអំពើបាបនោះទេ អាស្រ័យលើអត្ថន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់លើពាក្យថា «បាប»។

ហើយនៅពេលដែលព្រះគម្ពីរបង្គាប់យើងកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ នោះមិនមែនមានន័យថា មិនមានរបៀបវាស់វែងលើអំពើបាបទេ។ ព្រះគម្ពីរមានកណ្ឌមួយដែលមានចំណងជើងថាកណ្ឌគម្ពីរពួកចៅហ្វាយ [ហើយតួនាទីរបស់ពួកគាត់គឺជាអ្នកកាត់ទោស]។ ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់គឺជាអង្គដែលបានត្រាស់ហៅពួកចៅហ្វាយទាំងនោះ
(ពួកចៅហ្វាយ ២:១៨)។ សព្វថ្ងៃនេះ ការដែលប្រព័ន្ធតុលាការមានចៅក្រមដែលជាអ្នកកាត់ក្ដីគឺជាផ្នែកមួយដែលសំខាន់នៅក្នុងសង្គមយើង។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ»
នោះព្រះអង្គមិនមែនមានន័យថា ឲ្យយើងធ្វើអ្វីតាមតែអំពើចិត្តយើងនោះក៏បានដែរ។

នៅក្នុងខគម្ពីរមួយផ្សេងទៀត ព្រះយេស៊ូវផ្ទាល់បានបង្គាប់ឲ្យយើងថ្កោលទោស «កុំឲ្យជំនុំជម្រះតាមភាពដែលមើលឃើញតែខាងក្រៅឡើយ ត្រូវជំនុំជម្រះតាមសេចក្តីសុចរិតវិញ»។ តាមរយៈខគម្ពីរមួយនេះ យើងឃើញតម្រុយនៃប្រភេទនៃការថ្កោលទោសដ៏ត្រឹមត្រូវ និងការថ្កោលទោសមិនត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើយើងយកខគម្ពីរមួយនេះ និងខគម្ពីរផ្សេងៗទៀតមកផ្ដុំគ្នា នោះយើងនឹងឃើញការពណ៌នាអំពីប្រភេទនៃការថ្កោលទោសដែលជាអំពើបាប ឬក៏ជាការថ្កោលទោសបែបមិនត្រឹមត្រូវ៖

ការថ្កោលទោសដែលពុំស៊ីជម្រៅ គឺជាការថ្កោលទោសមិនត្រឹមត្រូវ។ ការថ្កោលទោសលើបុគ្គលណាម្នាក់ដោយអាស្រ័យតែទៅលើសម្បកក្រៅគឺជាអំពើបាប (យ៉ូហាន ៧:២៤)។ វាគឺជារឿងល្ងីល្ងើហើយ ប្រសិនបើយើងធ្វើការសន្និដ្ឋានមុនយើងបានស្រាវជ្រាវហេតុការណ៍ (សុភាសិត ១៨:១៣)។ លោក ស៊ីម៉ូន ដែលជាពួកផារិស៊ីម្នាក់ បានថ្កោលទោសលើស្ត្រីម្នាក់ដោយអាស្រ័យទៅលើសម្បកក្រៅ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់នាង ប៉ុន្តែលោក ស៊ីម៉ូន មិនបានឃើញថា ស្ត្រីម្នាក់នោះបានទទួលការអត់ទោសរួចស្រេចទៅហើយ។ ជាលទ្ធផលលោក ស៊ីម៉ូន ក៏បានយល់ឃើញថា ការស្ដីបន្ទោសរបស់ព្រះយេស៊ូវលើគាត់បានបង្ហាញថា គាត់បានធ្វើការថ្កោលទោសដែលមិនត្រឹមត្រូវ (លូកា ៧:៣៦-៥០)។

ការថ្កោលទោសបែបលាក់ពុតគឺជាការមិនត្រឹមត្រូវទេ។ មុនព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់កុំឲ្យថ្កោលទោសអ្នកដទៃនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ម៉ាថាយ ៧:១ ព្រះអង្គក៏បានលើកឡើងអំពីការប្រៀបធៀបទៅកាន់មនុស្សមានពុតដែរ
(ម៉ាថាយ ៦:២, ៥, ១៦) ហើយការបង្រៀនបន្ទាប់របស់ព្រះអង្គក៏បានព្រមានអំពីការធ្វើជាមនុស្សមានពុតដែរ (ម៉ាថាយ ៧:៣-៥)។ នៅពេលដែលយើងចង្អុលបង្ហាញអំពីអំពើបាបរបស់អ្នកដទៃ ខណៈពេលដែលយើងផ្ទាល់កំពុងតែប្រព្រឹត្តអំពើបាបដូចគ្នា នោះមានន័យថា យើងក៏កំពុងតែកាត់ទោសខ្លួនឯងហើយ (រ៉ូម ២:១)។

ការថ្កោលទោសបែបឃោរឃៅ ហើយមិនមានការអត់ទោសក៏ជាការមិនត្រឹមត្រូវដែរ។ យើង «ត្រូវមានចិត្តស្លូតបូត ទាំងសម្ដែងសេចក្តីសុភាពគ្រប់យ៉ាង ដល់មនុស្សទាំងអស់ផង» (ទីតុស ៣:២)។ គឺអ្នកដែលមានចិត្តមេត្តាករុណានោះឯងដែលនឹងបានសេចក្ដីមេត្តាករុណាវិញ (ម៉ាថាយ ៥:៧) ហើយដូចដែលព្រះយេស៊ូវបានព្រមាន «ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាថ្កោលទោសគេយ៉ាងណា នោះគេនឹងថ្កោលអ្នកវិញយ៉ាងនោះដែរ ហើយគេនឹងវាល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា តាមរង្វាល់ដែលអ្នកវាល់ឲ្យគេផង» (ម៉ាថាយ ៧:២)។

ការថ្កោលទោសដោយចាត់ទុកខ្លួនឯងថាសុចរិតក៏ជាការមិនត្រឹមត្រូវដែរ។ ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅឲ្យយើងចេះបន្ទាបខ្លួន ហើយ «ព្រះទ្រង់ទាស់ទទឹងនឹងពួកមានឫកធំ» (យ៉ាកុប ៤:៦)។ នៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចរបស់ព្រះយេស៊ូវអំពីពួកផារិស៊ី និងអ្នកយកពន្ធ គឺអ្នកផារិស៊ីម្នាក់នោះមានទំនុកចិត្តលើសេចក្ដីសុចរិតរបស់ខ្លួនឯង
ហើយចេញពីឋានៈនៃអំនួតនោះ គាត់ក៏បានថ្កោលទោសអ្នកយកពន្ធ។ ព្រះជាម្ចាស់បានទតឃើញដួងចិត្ត
ហើយក៏បានបដិសេធមិនអត់ទោសអំពើបាបឲ្យអ្នកផារិស៊ីម្នាក់នោះ (លូកា ១៨:៩-១៤)។

ការថ្កោលទោសដែលមិនមានសេចក្ដីពិតជាសម្អាងក៏ជាការមិនត្រឹមត្រូវ។ ព្រះគម្ពីរបានហាមយ៉ាងច្បាស់លាស់មិនឲ្យធ្វើជាសាក្សីភូតភរ (សុភាសិត ១៩:៥)។ «មិនត្រូវនិយាយអាក្រក់ពីអ្នកណា ឬឈ្លោះប្រកែកឡើយ» (ទីតុស ៣:២)។

ជាទូទៅ នៅពេលដែលគ្រីស្ទបរិស័ទនិយាយជំទាស់នឹងអំពើបាប គេតែងតែចោទប្រកាន់គ្រីស្ទបរិស័ទនោះថា «កំពុងថ្កោលទោសៗ» ឬក៏មិនព្រមឲ្យគេធ្វើតាមតែអំពើចិត្តគេហើយ។ ប៉ុន្តែ ការជំទាស់នឹងអំពើបាបគឺមិនមែនជារឿងខុសឆ្គងទេ។ វាជារឿងធម្មតាទេដែលការឲ្យតម្លៃខ្ពស់ទៅលើស្តង់ដារនៃសេចក្ដីសុចរិតនឹងនាំមិនឲ្យមានសេចក្ដីសុចរិត ហើយបណ្ដាលឲ្យមានការគប់ដុំថ្ម និងការបាញ់ព្រួញទៅកាន់អ្នកដែលជ្រើសរើសប្រព្រឹត្តអំពើបាប ជាជាងកោតខ្លាចព្រះ។ លោក យ៉ូហាន-បាទីស្ទ បានជួបប្រទះជាមួយនឹងកំហឹងរបស់នាង ហេរ៉ូឌាស នៅពេលដែលគាត់និយាយជំទាស់នឹងអំពើកំផិតជាមួយនឹងលោក ហេរ៉ូឌ (ម៉ាកុស ៦:១៨-១៩)។ នៅទីបញ្ចប់ នាងក៏បានបំបិទមាត់លោក យ៉ូហាន-បាទីស្ទ ប៉ុន្តែមិនអាចបំបាំងសេចក្ដីពិតបានទេ (អេសាយ ៤០:៨)។

ព្រះគម្ពីរបានព្រមានអ្នកជឿទាក់ទងទៅនឹងការថ្កោលទោសអ្នកដទៃក្នុងរបៀបដែលអយុត្តិធម៌ និងមិនសុចរិត ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវបានលើកទឹកចិត្តឲ្យ «ជំនុំជម្រះតាមសេចក្តីសុចរិត» (យ៉ូហាន ៧:២៤)។ យើងត្រូវតែចេះមានការពិចារណា (កូឡុស ១:៩; ១ថែស្សាឡូនីច ៥:២១)។ យើងត្រូវតែប្រកាស «ពីគ្រប់ទាំងគំនិតរបស់ព្រះ» ដែលនេះមានរួមទាំងការបង្រៀនពីព្រះគម្ពីរលើប្រធានបទនៃអំពើបាប (កិច្ចការ ២០:២៧; ២ធីម៉ូថេ ៤:២)។ យើងត្រូវតែប្រឆាំងជាមួយនឹងបងប្អូនប្រុសស្រីដែលកំពុងតែធ្លាក់ក្នុងសេចក្ដីបង្រៀនខុសឆ្គង ដោយមានចិត្តស្រទន់ (កាឡាទី ៦:១)។ យើងត្រូវតែអនុវត្តការដាក់វិន័យក្នុងក្រុមជំនុំ (ម៉ាថាយ ១៨:១៥-១៧)។
យើងត្រូវតែនិយាយសេចក្ដីពិតដែលពេញដោយចិត្តស្រឡាញ់ (អេភេសូរ ៤:១៥)។ (អានភាគ ១)

និពន្ធដោយ៖ Got Questions
បកប្រែដោយ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា,
លោក ហុង សម្ភស, លោក ឡង់ គីមឡុង និងលោកស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

តើយើងមានអស្ថេរភាពខាងហិរញ្ញវត្ថុនៅក្នុងការរៀបការមែនទេ?

១១១២

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៩ មករា ២០២៥

តើយើងមានអស្ថេរភាពខាងហិរញ្ញវត្ថុនៅក្នុងការរៀបការមែនទេ?

អាពាហ៍ពិពាហ៍តំណាងឲ្យឱកាសមួយនៅក្នុងការតយុទ្ធ ដើម្បីសេចក្ដីជំនឿជាមួយគ្នា រួមទាំងគ្រាលំបាកខាងហិរញ្ញវត្ថុទាំងឡាយផង...

អានបន្ថែម

កុំបោះបង់ចោលការអធិស្ឋានសម្រាប់កូនៗរបស់ខ្លួន

១១៣០

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៩ ធ្នូ ២០២៤

កុំបោះបង់ចោលការអធិស្ឋានសម្រាប់កូនៗរបស់ខ្លួន

សូមកុំបាក់ទឹកចិត្តក្នុងការបន្តអធិស្ឋានសម្រាប់កូនៗរបស់លោកអ្នក។ ព្រះយេស៊ូវបានសន្យាថានឹងមានការល្អកើតឡើងចំពោះអស់អ្នកដែលអធិស្ឋាន ទោះបើការល្អនោះមិនកើតឡើងអត់រយៈពេល៤០ឆ្នាំក្រោយដោយ។

អានបន្ថែម

ព្រះជាម្ចាស់ប្រើប្រាស់គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់៖ មូលហេតុដែលការរងទុក្ខរបស់យើងមិនមែនជាការខាតបង់

២១២៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២២ តុលា ២០២៤

ព្រះជាម្ចាស់ប្រើប្រាស់គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់៖ មូលហេតុដែលការរងទុក្ខរបស់យើងមិនមែនជាការខាតបង់

ថ្មីៗនេះខ្ញុំទទួលបានការឈឺចាប់ពីមិត្តភក្កិម្នាក់ ដែលបាននិយាយដោយប្រើប្រាស់ពាក្យសម្ដី ដោយពុំខ្វាយខ្វល់អំពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ...

អានបន្ថែម

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

៤

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៨ កញ្ញា ២០២៦

ការតយុទ្ធនឹងសេចក្តីច្រណែនឈ្នានីស

ប្អូនស្រី ដាលីស បានសរសេរមកយើង ដើម្បីសួរថា«លោកគ្រូ តើនាង ខ្ញុំត្រូវដោះស្រាយយ៉ាងណាចំពោះការច្រណែនឈ្នានីស និងការប្រច័ណ្ឌ ដែលកំពុងលេបត្របាក់នាងខ្ញុំទៅហើយនោះ…

អានបន្ថែម