ការមើលប្រធានបទធំៗនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ៖ កណ្ឌគម្ពីរយ៉ូស្វេ និងកណ្ឌគម្ពីរពួកចៅហ្វាយ

ប្រសិនបើយើងចង់យល់ផ្នែកណាមួយនៃព្រះគម្ពីរ នោះយើងត្រូវតែយល់អំពីរបៀបស៊ីគ្នានៃប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការប្រោសលោះ។

១៦ មិថុនា ២០២៤អានរយៈពេល ១១ នាទី

មើល១៣០ដង

ការមើលប្រធានបទធំៗនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ៖ កណ្ឌគម្ពីរយ៉ូស្វេ និងកណ្ឌគម្ពីរពួកចៅហ្វាយ

លោក យ៉ូស្វេ បាននាំពួករាស្ត្រចូលទឹកដីសន្យា ប៉ុន្តែពួកចៅហ្វាយបានបង្ហាញថា ក្នុងឆ្នាំបន្តបន្ទាប់ មានអំពើបាបដដែលៗបានកើតឡើងម្ដងហើយម្ដងទៀត ដែលនាំឲ្យពួករាស្ត្រធ្លាក់ចុះ។ ហើយនៅពេលដែលពួករាស្ត្រឈានដល់ចំណុចអស់សង្ឃឹមល្មមដោយពួកអ្នកតាមតំបន់បានជិះជាន់លើពួកគាត់ នោះព្រះជាម្ចាស់ក៏លើកចៅហ្វាយម្នាក់ [ឲ្យមកជួយ] ហើយពួករាស្ត្រក៏ទទួលបានការរំដោះម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែ ពីរបីជំនាន់បន្ទាប់មកទៀត នោះពួកគាត់ក៏បានធ្លាក់ចូលក្នុងការថ្វាយបង្គំរូបព្រះក្លែងក្លាយ និងអំពើអសីលធម៌ដូចជំនាន់មុនៗវិញជាថ្មីម្ដងទៀត ដោយមានការអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង៖ «នៅគ្រានោះឯង គ្មានស្ដេចនៅស្រុកអ៊‌ីស្រាអែលទេ គឺមនុស្សទាំងឡាយតែងប្រព្រឹត្តការអ្វី តាមដែលគេយល់ឃើញថាត្រឹមត្រូវគ្រប់គ្នា» (ពួកចៅហ្វាយ ២១:២៥)។ ដូច្នេះ យើងក៏ទំនងជាចាប់ផ្ដើមគិតថា «អ្វីដែលពួកគាត់ត្រូវការនោះគឺការមានស្ដេចមួយអង្គដែលយុត្តិធម៌ ស្មោះត្រង់ និងពិត»។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាក្នុងអំឡុងពេលនៃពួកចៅហ្វាយ នោះយើងក៏មានរឿងផ្សេងៗទៀតដូចជារឿងរបស់នាងរស់ និងរឿងខ្លីៗផ្សេងទៀតជាដើម។

សាំយូអែល, ពង្សាវតារក្សត្រ និងរបាក្សត្រ

ហើយអ្វីដែលយើងមាននៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ (១សាំយូអែល, ២សាំយូអែល, ១ពង្សាវតារក្សត្រ និង២ពង្សាវតារក្សត្រ) ដែលបន្ទាប់មកបានលើកឡើងជាថ្មីម្ដងទៀតនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ (១ពង្សាវតារក្សត្រ និង២ពង្សាវតារក្សត្រ) គឺជាចលនាឈានចេញពីអំឡុងពេលនៃពួកចៅហ្វាយ—ចៅហ្វាយចុងក្រោយដែលល្អគឺលោក សាំយូអែល—ហើយបានឈានចូលយល់ការគ្រងរាជ្យដោយស្ដេចវិញ។

ស្ដេច សូល ដែលបានបរាជ័យ

ហើយស្ដេចដំបូង ដែលយើងហៅថា ការចាប់ផ្ដើមសម័យកាលនៃការគ្រងរាជ្យដោយមានការរួបរួមគ្នា—គឺកុលសម្ព័ន្ធទាំងអស់—គឺស្ដេច សូល។ ទ្រង់បានចាប់ផ្ដើមយ៉ាងល្អ ប៉ុន្តែពួករាស្ត្រចង់បានទ្រង់ដោយមានមូលហេតុមិនត្រឹមត្រូវ។ ពួករាស្ត្រចង់មានស្ដេចដែលមានលក្ខណៈបែបដូចជាពួកថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយនៅជុំវិញខ្លួន ហើយស្ដេច សូល ផ្ទាល់ (មិនថាទ្រង់ខ្ពស់ មានភាពក្លាហាន និងមានភាពទន់ភ្លន់ពីដើមក៏ដោយ) ក៏នៅចុងបញ្ចប់បានក្លាយជាអង្គដែលមិនមានសន្តិភាព មិនចេះទប់កំហឹង និងខឹងអស់អ្នកដែលគំរាមកំហែងឋានៈរបស់ទ្រង់។ មិនយូរមិនឆាប់ ទ្រង់ក៏ចាប់ផ្ដើមមានភាពឃោរឃៅ ដោយគ្មានសេចក្ដីមេត្តាករុណា ហើយការមិនមានសន្តិភាពរបស់ទ្រង់ក៏បានបណ្ដាលឲ្យទ្រង់បះបោរទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ ទ្រង់ក៏ចង់យកតួនាទីជាសង្ឃ និងជាស្ដេចក្នុងពេលតែមួយផងដែរ។ ហើយទ្រង់ក៏បានសម្លាប់គេ ហើយបុត្រារបស់ទ្រង់ក៏បានធ្វើដូច្នោះដែរ។ ហើយជាលទ្ធផលក៏មិនមានរាជវង្សស្ដេច សូល បន្តទៅមុខទៀត។

រាជវង្សស្ដេច ដាវីឌ

ព្រះគម្ពីរបានប្រាប់យើងថា ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានតាំងមនុស្សម្នាក់ទៀត ដែលត្រូវនឹងព្រះហឫទ័យទ្រង់ ដែលនេះជាការចាប់ផ្ដើមរាជវង្សរបស់ស្ដេច ដាវីឌ ដែលកណ្ឌគម្ពីរ(២ពង្សាវតារក្សត្រ)បានរៀបរាប់។ តាមពិតទៅ យើងត្រូវអាន កណ្ឌគម្ពីរ(២ពង្សាវតារក្សត្រ ៦-៧) ជាមួយគ្នា ពីព្រោះនៅពេលដែលស្ដេច ដាវីឌ បានក្លាយជាស្ដេច ដំបូងឡើយទ្រង់បានក្លាយជាស្ដេចលើពូជអំបូរតែពីរប៉ុណ្ណោះនៅទិសខាងត្បូង ហើយពូជអំបូរនៅទិសខាងជើងដប់ទៀតបន្តគ្រងរាជ្យដោយខ្លួនឯង។ រាជធានីរបស់ស្ដេច ដាវីឌ គឺក្រុងហេប្រុន។ ប៉ុន្តែ ៧ឆ្នាំក្រោយមក ទ្រង់ក៏បានវាយយកក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយក៏បានក្លាយជាស្ដេចលើពូជអំបូរទាំង១២ ហើយជាបន្ទាប់ក៏បានសោយរាជ្យ៣៣ឆ្នាំទៀតនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។

លោកអ្នកនឹងឃើញថា នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ (២ពង្សារវតារក្សត្រ ៦-៧) មានប្រធានបទខុសៗគ្នាមួយចំនួនដែលបានលាយឡំជាមួយគ្នាឲ្យក្លាយទៅជាប្រធានបទតែមួយ។ ឥឡូវនេះ យើងឃើញថា ទីក្រុងយេរូសាឡឹមបានក្លាយជារាជធានី ហើយនេះក៏រៀបរៀងផ្នែកទាំងមូលដែលជាចុងក្រោយនឹងក្លាយជាទីក្រុងយេរូសាឡឹមថ្មី។ នេះគឺជាទីក្រុងរបស់ស្ដេចដ៏អស្ចារ្យ គឺរាជវង្សស្ដេច ដាវីឌ។ ហើយឥឡូវនេះ ទីក្រុងនោះនឹងក្លាយជាព្រះវិហារ។ ពួកគាត់បានរើរោងឧបោសថចូលទៅក្នុងទីក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយវាក៏នៅទីនោះជារៀងរហូត។ មុននោះ ជាជាងនៅឯទីក្រុងស៊ីឡូរ ឬក៏កន្លែងណាផ្សេងទៀត នោះពួកគាត់ក៏បានរើរោងឧបោសថពីរបីដងទៀតដែរនៅក្នុងចំណោមពួកពូជអំបូរ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះមាននៅក្នុងទីក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលនឹងក្លាយជាព្រះវិហារ ហើយរាជវង្សស្ដេច ដាវីឌ ទាំងពីរគឺកំពុងតែនៅក្នុងកន្លែងតែមួយ។ ការនេះក៏រៀបរៀងផ្នែកទាំងអស់ដែលមានសល់ក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ហើយក៏មានការបំពេញក្នុងទម្រង់ខុសៗគ្នាតាមរយៈ និងក្នុងព្រះយេស៊ូវផងដែរ។

ដូច្នេះ កណ្ឌគម្ពីរ (២សាំយូអែល ជំពូក៦) បានរៀបរាប់អំពីការរើទីលំនៅរបស់រោងឧបោសថទៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ជំពូក៧ បានរៀបរាប់អំពីរាជវង្សរបស់ស្ដេច ដាវីឌ នៃទីក្រុងយេរូសាឡឹមថា ជាអ្វីដែលអាចរើចុះឡើងបាន។ ហើយក៏មានការសន្យា គឺការចាប់ផ្ដើមប្រមូលសម្ភារៈ និងលុយកាក់ដែលត្រូវការ ដើម្បីសាងសង់ព្រះវិហារនៅក្នុងទីក្រុងយេរូសាឡឹម មិនយូរមិនឆាប់ស្ដេច សាឡូម៉ូន ក៏បន្តការងារនោះនៅក្នុងជំនាន់បន្ទាប់ទៀត។ កណ្ឌគម្ពីរទំនុកតម្កើងបានសរសេរអំពីសម្ភារៈមួយចំនួនទាំងនោះ។ល។ កណ្ឌគម្ពីរ (ទំនុកតម្កើង ជំពូក២) គឺជាការសញ្ជឹងគិតអំពីការតាំងរាជវង្សនៃស្ដេច ដាវីឌ ដោយសម្លឹងមើលទៅមុខ ដែលមានការរង់ចាំស្ដេច ដូចស្ដេចដាវីឌ មួយអង្គទៀត ដែលស្មោះត្រង់ និងពេញដោយអំណាចព្រះចេស្ដា។ យើងអាចមើលព័ត៌មានបន្ថែមទៀតអំពីការនេះបាន ជាពិសេសទាក់ទងនឹងដំណើរការនៃរាជវង្សស្ដេច ដាវីឌ នៅពេលក្រោយ។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះយើងត្រូវតែផ្ដោតលើដំណើររឿងនៃសាច់រឿងផ្ទាល់តែម្ដងសិន។

ស្ដេច សាឡូម៉ូន និងស្ដេចនានា

ស្ដេចបន្ទាប់ពីស្ដេច ដាវីឌ គឺស្ដេច សាឡូម៉ូន ហើយបន្ទាប់ពីស្ដេច សាឡូម៉ូន សុគត គឺស្ដេច រេហូបោម ដែលជាបុត្រារបស់ទ្រង់ ក៏ចង់ធ្វើជាស្ដេចដ៏ខ្លាំងមួយអង្គ ប៉ុន្តែជោគជ័យតែនៅក្នុងការបំបែកនគរទៅជាពូជអំបូរខាងជើង (អ៊‌ីស្រាអែល) និងពូជអំបូរខាងត្បូងដែលមានទីតាំងនៅទីក្រុងយេរូសាឡឹម។ ដូច្នេះ អង្គដែលគ្រងរាជ្យនៅទីក្រុងយេរូសាឡឹមគឺ ស្ដេច រេហូបោម ប៉ុន្តែគ្រងរាជ្យលើតែពីរពូជអំបូរប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពូជអំបូរខាងជើងបានបង្កើតការសោយរាជ្យរបស់ស្ដេចគេផ្ទាល់ ស្ដេចដំបូងគឺ យេរ៉ូបោម ដែលជាកូនរបស់លោក នេបាត ដែលជាប់ងារថា «យេរ៉ូបោម ជាកូននេបាត ដែលបានបណ្តាលឲ្យពួកអ៊‌ីស្រាអែលធ្វើបាបនោះដែរ» (១ពង្សាវតារក្សត្រ ២២:៥២)។ ហើយដើម្បីឃាត់ឃាំងប្រជាជនកុំឲ្យឡើងទៅថ្វាយបង្គំឲ្យបានជាប់លាប់នៅឯទីក្រុងយេរូសាឡឹម (ហើយក៏ដោយសារទំនងមកពីមានការបែកបាក់គ្នាផ្នែកនយោបាយ) នោះទ្រង់ក៏បានសាងសង់ព្រះវិហារពីរ មួយនៅព្រំប្រទល់ខាងជើងរហូតដល់ពូជអំបូរដាន់ ហើយមួយទៀតនៅតំបន់ដែលមិនយូរមិនឆាប់គេក៏ចាប់ផ្ដើមហៅថាស្រុកសាម៉ារី ដែលនៅទិសខាងជើងពីទីក្រុងយេរូសាឡឹម ប៉ុន្តែសម្រាប់តែពួកពូជអំបូរទាំងដប់តែប៉ុណ្ណោះ។ ជាលទ្ធផល ក៏បង្កើតឲ្យមានការថ្វាយបង្គំរូបព្រះក្លែងក្លាយ និងព្រះជាច្រើននានាទៀត ខណៈពេលដែលប្រជាជនមិនសូវមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងព្រះយេហូវ៉ា សូម្បីតែខណៈពេលដែលពួកគាត់កំពុងតែបង្កើតព្រះនានាគ្រប់កន្លែងនៅជុំវិញខ្លួនក៏ដោយ។

ហើយនៅទិសខាងជើង រឿងរ៉ាវដែលកណ្ឌគម្ពីរ (១ពង្សាវតារក្សត្រ, ២ពង្សាវតារក្សត្រ, ១របាក្សត្រ និង២របាក្សត្រ) បានរៀបរាប់ គឺពិតជារឿងដែលគួរឲ្យអាណិតអាសូរណាស់។ រាជវង្សនីមួយៗមានតែមួយទៅបីតំណ ហើយបន្ទាប់មកក៏មានអ្នកផ្សេងមកបន្តតំណែង ហើយក៏មានការធ្វើឃាតកម្មដ៏សាហាវជាច្រើនដែរ ហើយពួកគេក៏សម្លាប់កូនៗទាំងអស់ ពីព្រោះមានការភ័យខ្លាចថានឹងមានអ្នកណាម្នាក់ពីរាជវង្សចាស់ដែលនឹងឡើងសោយរាជ្យវិញ។ល។ ហើយមិនយូរមិនឆាប់ ក្រោមសម្ពាធនៃការថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយដ៏អាក្រក់ នោះព្រះជាម្ចាស់ក៏ចាត់ទ័ពអាសស៊ើរ ហើយពួកគេក៏ចាប់យកអ្នកដឹកនាំ ហើយបាននាំទៅចុងបំផុតនៃផែនដីនៅឯទីក្រុងអាសស៊ើរ នៅទីខាងជើងដ៏ឆ្ងាយ ក្នុងឆ្នាំ៧២១មុនគ.ស.។

ទោះបើមានការវាយលុកលើទីក្រុងយេរូសាឡឹមពីខាងក្រៅក៏ដោយក៏នៅមានការថែរក្សាខ្លះដែរ។ ហើយមិនយូរមិនឆាប់ នៅពេលនោះអំពើបាបរបស់អ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមក៏កាន់តែកើនច្រើនទៅៗ ហើយមកដល់ពេលនោះអ្នកកាន់អំណាចធំក្នុងតំបន់នោះគឺមិនមែនពួកអាសស៊ើរទៀតទេ ប៉ុន្តែពួកបាប៊ីឡូនវិញ។ ដូច្នេះ ពួកបាប៊ីឡូនក៏បានមកឡោមព័ទ្ធទីក្រុងយេរូសាឡឹមនៅឆ្នាំ៥៨៦មុនគ.ស. ហើយក៏បានបំផ្លាញព្រះវិហារចោល។ ក្រោមការដឹកនាំរបស់ស្ដេច នេប៊ូក្នេសា ពួកគេក៏យកអ្នកដឹកនាំរបស់អ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមបញ្ជូនទៅទីក្រុងបាប៊ីឡូននៅឆ្នាំ៥៨៦មុនគ.ស.។

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ D.A. Carson
បកប្រែដោយ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ទេព រ៉ូ, លោក ខែម បូឡុង, លោក ឯក សត្យា, លោក ឯក ធីម៉ូថេ, លោក សឹម រក្សា និងលោកស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី www.desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។ Plovpit.com

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

១ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

៤១៩៣

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៩ មេសា ២០២៥

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រោសព្រះគ្រីស្ទឲ្យបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ នោះដំណឹងល្អរបស់យើងគឺជាការឥតអំពើ ជំនឿរបស់យើងគឺជាការឥតអំពើ ដែលនេះមានន័យថា យើងកំពុងតែប្រកាសដំណឹងក្លែងក្លាយ។ បើដូច្នោះមែន នោះយើងគួរតែស៊ីផឹក ហើយអរសប្បាយចុះ ដ្បិតថ្ងៃស្អែកយើងនឹងស្លាប់។

អានបន្ថែម