តើការចិញ្ចឹមកូនគឺជារឿងស្មុគស្មាញ ឬក៏ជារឿងសាមញ្ញ?

តោះ! ចូរយើងចាប់ផ្ដើមដោយមើលរូបភាពធំ៖ ការចិញ្ចឹមកូនគឺជារឿងពិបាក ហើយក៏តម្រូវឲ្យមានការទាមទារពេលវេលាជាច្រើន—ខ្ញុំគិតថា…

១៧ កញ្ញា ២០២៣អានរយៈពេល ៨ នាទី

មើល៣២៥ដង

តើការចិញ្ចឹមកូនគឺជារឿងស្មុគស្មាញ ឬក៏ជារឿងសាមញ្ញ?

តោះ! ចូរយើងចាប់ផ្ដើមដោយមើលរូបភាពធំ៖ ការចិញ្ចឹមកូនគឺជារឿងពិបាក ហើយក៏តម្រូវឲ្យមានការទាមទារពេលវេលាជាច្រើន—ខ្ញុំគិតថា ឪពុកម្ដាយគ្រប់ៗរូបនឹងឯកភាពលើចំណុចនេះ។ ប៉ុន្តែ តើគោលដៅ និងគោលបំណងនៃការចិញ្ចឹមបីចាច់ថែរក្សាកូនៗពិតជារឿងដែលស្មុគស្មាញមែនឬ? បើសួរម្យ៉ាងវិញទៀតទៅ៖ តើឪពុកម្ដាយដែលជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ហាក់បីដូចជាបានធ្វើឲ្យវាសាមញ្ញពេក ទាក់ទងនឹងការចិញ្ចឹមកូន ឬក៏ធ្វើឲ្យវាស្មុគស្មាញពេក។

ខ្ញុំឯកភាពថា ការចិញ្ចឹមកូនគឺជារឿងដែលពិបាក ដែលទាមទារពេលវេលា ការផ្ដោតលើជាច្រើន និងការធ្វើដោយចេតនា ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាវាមិនចាំបាច់មានការស្មុគស្មាញខ្លាំងពេកនោះទេ។ បញ្ហាមួយដែលយើងមាន ក្នុងសម័យទំនើបនេះ គឺថាមនុស្សយើងចង់មានកូន ប៉ុន្តែពួកគាត់មិនចង់ធ្វើជាឪពុកម្ដាយទេ។ ហាក់បីដូចជាថា យើងមានទស្សនៈថាកូនយើងគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង «ខ្ញុំមានកូន ពួកគាត់ស្អាតដែរឬទេ?» ជាពិសេសនៅពេលដែលពួកគាត់នៅក្មេង ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាសរសើរកូនយើង។ ប៉ុន្តែ ការត្រាស់ហៅឲ្យធ្វើជាឪពុកម្ដាយគឺជាការផ្ដោតទៅលើពេលវេលាទាំងអស់។ ដាច់ខាត! វាត្រូវតែជាចំណុចចម្បងមួយ ដែលលោកអ្នកត្រូវតែមានចំណែក ក្នុងការចិញ្ចឹមកូន។

ការមើលថែ មិនមែនគ្រាន់តែជាការគ្រប់គ្រងទេ

ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតថាការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ និងត្រាប់តាមគំរូរបស់ទ្រង់សម្រាប់កូនៗយើង គឺជារូបភាពធំដ៏ពិត—ត្រង់ថា ខ្ញុំគឺជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ខ្ញុំស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ និងខ្ញុំចង់នាំឲ្យកូនៗរបស់ខ្ញុំចូលមកក្នុងពិភពនៃវិញ្ញាណទាំងមូលនៃព្រះដ៏អស្ចារ្យ ដើម្បីឲ្យពួកគាត់ស្រឡាញ់ទ្រង់និងមានអំណរក្នុងទ្រង់។ ហើយបន្ទាប់មកជួយឲ្យពួកគាត់ឃើញ និងឱបក្រសោបសេចក្ដីល្អនៃផ្លូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ពិតនៃសេចក្ដីពិតរបស់ទ្រង់។ នេះគឺជាទិសដៅដែលខ្ញុំចង់ទៅដល់ ជាមួយនឹងកូនៗរបស់ខ្ញុំ ក្នុងគ្រប់ពេលវេលា។

ក្នុងពាក្យពេចន៍ដ៏សាមញ្ញបំផុត នេះគឺជាទស្សនៈត្រួសៗ ដែលខ្ញុំចង់ឲ្យឪពុកម្ដាយទាំងអស់ទទួលបាន៖ គោលដៅរបស់យើងគឺមិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីគ្រប់គ្រងលើអាកប្បកិរិយាប៉ុណ្ណោះនោះទេ។ គោលដៅដ៏ពិតនោះគឺ ការថែរក្សាដួងចិត្តរបស់កូនៗយើងទេ។ ការអប់រំគឺជាគោលដៅត្រង់ថា ទំនួលខុសត្រូវរបស់យើងក្នុងនាមជាឪពុកម្ដាយគឺមិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីត្រួតពិនិត្យ ឃាត់ឃាំង ដាក់កំហិតលើជម្រើស ឬក៏ដើម្បីគ្រប់គ្រងលើកូន ដើម្បីឲ្យគាត់អាចបត់បែនតាមច្បាប់របស់យើង ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលយើងចង់ឲ្យគាត់ធ្វើតាមនោះទេ។ ខ្ញុំគិតថា ឪពុកម្ដាយជាច្រើនមិនបានធ្វើអ្វីលើសពីការផ្ដោតបែបនេះ សូម្បីតែឪពុកម្ដាយដែលជាគ្រីស្ទបរិស័ទដែរ។

ប៉ុន្តែ អ្វីដែលយើងចង់ធ្វើនោះគឺ ថែរក្សាដួងចិត្តរបស់គាត់។ យើងចង់ឲ្យពួកគាត់យល់ថា ដួងចិត្តពួកគាត់គឺជារន្ធអណ្ដូងនៃជីវិត៖ «ចូររក្សាចិត្ត ដោយអស់ពីព្យាយាម ដ្បិតអស់ទាំងផលនៃជីវិត សុទ្ធតែចេញពីក្នុងចិត្តមក» (សុភាសិត ៤:២៣)។ ហើយជាលទ្ធផល គ្រប់ជម្រើស សេចក្ដីប្រាថ្នា និងគោលបំណងរបស់បុគ្គលណាម្នាក់គឺមានចងភ្ជាប់នៅក្នុងចិត្ត ហេតុដូច្នេះហើយបានជាយើងធ្វើការសម្រេចចិត្ត និងការជ្រើសរើស ដោយមានមូលដ្ឋានលើអ្វីដែលជាចំណាប់អារម្មណ៍យើង និងសំខាន់ដល់យើង។

ការនិយាយទៅកាន់ដួងចិត្តរបស់កូនយើង

នេះគឺជាអ្វីដែលយើងចង់ធ្វើក្នុងគ្រប់ដំណាក់កាលនៃការចិញ្ចឹមកូន។ ហើយរបៀបដែលយើងធ្វើនឹងមានលក្ខណៈខុសៗគ្នាពីរបៀបដែលយើងធ្វើជាមួយនឹងកូនដែលមានអាយុពីរឆ្នាំ និងជាមួយកូនដែលមានវ័យជំទង់។ កូនដែលមានអាយុពីរឆ្នាំនឹងមិនមានការយល់ដឹងខ្លួនឯងអំពីការជំរុញ។ យើងមិនអាចសួរគាត់អំពីដួងចិត្តរបស់គាត់បានឡើយ។ ដ្បិតគាត់មិនទាំងយល់បានផង។ គាត់មិនស្គាល់ពាក្យដើម្បីនិយាយ មិនមានការយល់ដឹងជ្រៅជ្រះ មិនទាន់មានចំណេះដឹង ហើយគាត់ក៏ថែមទាំងមិនទាន់មានខួរក្បាល ដើម្បីធ្វើអន្តរអំពើលើសំណួរនេះផង។ ដូច្នេះ យើងចាប់ផ្ដើមនិយាយជាមួយកូនៗរបស់យើងអំពីដួងចិត្ត នៅពេលដែលយើងប្រដៅគាត់។ ឧទាហរណ៍៖ កូនពៅយើងរុញប្អូនស្រីរបស់គាត់ ហើយដណ្ដើមយករបស់លេងគាត់ ពិតណាស់យើងចង់កែតម្រង់អាកប្បកិរិយានោះ៖ «អត់ទេកូន! អត់ទេ! កូនមិនអាចធ្វើដូចនេះបានទេ។ ប្អូនស្រីកូនកំពុងតែលេងរបស់នោះ។ យើងត្រូវតែឲ្យគាត់លេងវិញ»។

នៅពេលដែលយើងកែតម្រង់កូនៗ យើងត្រូវតែប្រើភាសាបេះដូងក្នុងការពណ៌នា៖ «កូន! កូនឯងកំពុងតែមិនមានចិត្តល្អដាក់ប្អូនស្រី។ កូនកំពុងតែស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ហើយមិនស្រឡាញ់ប្អូនទេ។ កូនកំពុងតែបម្រើខ្លួនឯង មិនមែនបម្រើប្អូន។ កូនត្រូវតែឲ្យរបស់លេងនោះទៅកាន់ប្អូនវិញ។ ប្អូនកំពុងតែលេងជាមួយនឹងរបស់នោះ។ នេះគឺជារបៀបដែលកូនអាចបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះប្អូន»។

ដូច្នេះ សូម្បីតែនៅពេលដែលយើងកំពុងតែកែតម្រង់កូនរបស់យើងដែលមានអាយុពីរឆ្នាំ យើងត្រូវតែនិយាយឲ្យលើសពីការគ្រាន់តែ «ឲ្យរបស់នោះទៅប្អូនវិញភ្លាម។ នេះមិនល្អទេ។ កុំធ្វើជាមនុស្សអាក្រក់។ ត្រូវធ្វើល្អដាក់ប្អូន»។ ការប្រើប្រាស់ពាក្យពេចន៍ដូចនោះមិនមានអត្ថន័យទេ។ ចំពោះគាត់ វាមិនមានន័យអ្វីឡើយ។ ដូច្នេះ យើងត្រូវផ្ដល់អត្ថន័យលើពាក្យទាំងនោះ ដោយនិយាយសំដៅទៅកាន់ដួងចិត្តវិញ។ ហើយចំពោះកូនៗដែលមានវ័យជំទង់ ពិតណាស់យើងអាចនិយាយអំពីបញ្ហាដួងចិត្តបានជ្រៅជ្រះជាងនោះ ហើយក៏ថែមទាំងអាចបង្រៀនគាត់អំពីអាកប្បកិរិយានៃដួងចិត្ត និងអំពីរបៀបដែលអាកប្បកិរិយានោះទទួលការរុញច្រានពីអ្វីៗដែលកំពុងតែកើតឡើងនៅជុំវិញពួកគាត់។

សរុបសេចក្ដីទៅ តាមរយៈព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តាមពិតទៅគោលបំណងនៃការចិញ្ចឹមកូន គឺដើម្បីឲ្យពួកគាត់ក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទដែលពេញដោយជំនឿ។

ពិតណាស់ យើងក៏ចង់ឲ្យកូនយើងយល់អំពីធាតុពិតនៃពិភពលោកដែលនៅជុំវិញពួកគាត់ផងដែរ។ ត្រង់ថា មានព្រះដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌។ ព្រះអង្គពេញទៅដោយសិរីល្អ។ ព្រះអង្គពេញទៅដោយសេចក្ដីសប្បុរស។ ហើយយើងក៏ចង់ឲ្យពួកគាត់ឃើញសេចក្ដីសប្បុរសរបស់ទ្រង់ផងដែរ។

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ Tedd Tripp
បកប្រែដោយ៖ លោកគ្រូ ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ទេព រ៉ូ, លោក ខែម បូឡុង, លោក ឯក សត្យា និងលោក ឯក ធីម៉ូថេ
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី www.desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។ Plovpit.com

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៨៣៧៧

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

តើ៧០អាទិត្យ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែលជាអ្វី? (ដានីយ៉ែល ៩)

៤១១៩

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៥ វិច្ឆិកា ២០២៥

តើ៧០អាទិត្យ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែលជាអ្វី? (ដានីយ៉ែល ៩)

អត្ថន័យសំខាន់នៃការកាត់ស្រាយកណ្ឌគម្ពីរ ដានីយ៉ែល ៩:២៦-២៧ គឺជាការសង្កេតរបស់សាវ័កម៉ាថាយ ត្រង់ដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងមានបន្ទូលអំពីការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលត្រូវនឹងមកក្រុងយេរូសាឡឹម និងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ (ម៉ាថាយ ២៤:១៥)។

អានបន្ថែម

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

១១៣៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៨ វិច្ឆិកា ២០២៥

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

ព្រះយេស៊ូវ ពួកសាវ័ក និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ពួកគេទាំងអស់បានសួរបណ្តាជននូវសំណួរជាក់លាក់។ ឥឡូវនេះ ប្រហែលជាពួកយើងគួរពិចារណាប្រើសំណួរដូចគ្នាទាំងនេះ សម្រាប់ក្រុមតូចរបស់យើងទាំងអស់។

អានបន្ថែម