កូនអើយ ចូរប្រគល់ចិត្តឯងមកអញចុះ៖ សេចក្ដីប្រាថ្នាដំបូងនៃការចិញ្ចឹមកូនឲ្យមានលទ្ធផលល្អ

សុភាសិតពីបុរាណមួយនេះបង្រៀនយើងថា យើងត្រូវតែចង់បានលើសពីការដែលចង់តែឲ្យកូនៗយើងស្ដាប់បង្គាប់។ លើសពីអ្វីៗទាំងអស់ គឺយើងចង់បានដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់។

១ ធ្នូ ២០២៤អានរយៈពេល ១៣ នាទី

មើល៨៣ដង

កូនអើយ ចូរប្រគល់ចិត្តឯងមកអញចុះ

ហើយឲ្យភ្នែកឯងពេញចិត្តនឹងអស់ទាំងផ្លូវរបស់អញដែរ (សុភាសិត ២៣:២៦)។

សុភាសិតមួយនេះមាននៅក្នុងចំណោមការដាស់តឿន និងការព្រមានអំពីគ្រោះថ្នាក់ពីស្រីពេស្យា និងការស្រវឹងប៉ោឡែ។ ភាពសាមញ្ញនៃសុភាសិតមួយនេះមានពេញទៅដោយអត្ថន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ក្នុង ២២ពាក្យ សុភាសិតនេះនិយាយចំណុចស្នូលនៃការចិញ្ចឹមបីបាច់កូន ហើយប្រសិនបើទទួលយកឲ្យអស់ពីចិត្ត នោះពាក្យពេចន៍ទាំងនេះនឹងណែនាំមកកាន់យើងលើគ្រប់ចំណុចដែលយើងធ្វើ ទាក់ទងទៅនឹងការចិញ្ចឹមកូន។

ការដាស់តឿនទាំងពីរបង្ហាញអំពីចំណុចសម្គាល់នៃការផ្លាស់ប្រែដែលយើងចង់ទទួលបានក្នុងនាមជាឪពុកម្ដាយ។ ខណៈពេលដែលកូនៗយើងធំធាត់ឡើងនៅក្នុងផ្ទះ នោះយើងចង់ទទួលបានអ្វីមួយពីពួកគាត់ ហើយយើងក៏ចង់ឲ្យពួកគាត់ទទួលបានអ្វីមួយពីយើងដែរ។ យើងចង់បានចិត្តរបស់ពួកគាត់ ហើយយើងចង់ឲ្យពួកគាត់ត្រាប់តាមគំរូរបស់យើង។

ចំណុចស្នូលនៃការចិញ្ចឹមកូន

ព្រះគម្ពីរបានបង្គាប់ឲ្យឪពុកម្ដាយចិញ្ចឹមកូនតាមដំបូន្មាន នឹងសេចក្ដីដាស់តឿនរបស់ព្រះអម្ចាស់ (អេភេសូរ ៦:៤ «ចូរបង្រៀនវាទៅតាមដំបូន្មាន នឹងសេចក្ដីដាស់តឿនរបស់ព្រះអម្ចាស់វិញ»)។ ក្នុងការបង្គាប់នេះមានទិដ្ឋភាពច្រើនណាស់។ យើងបង្រៀនផង ហើយព្រមានផង។ យើងបង្កើតច្បាប់ ហើយអនុវត្តតាមច្បាប់នោះ។ យើងផ្ដល់ជូននូវការណែនាំ និងការកែតម្រង់។ យើងស្តីបន្ទោស បង្ហាត់បង្រៀន និងផ្គត់ផ្គង់កូនៗយើងសម្រាប់ពេញមួយជីវិត។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងព្យាយាមចិញ្ចឹមពួកគាត់នៅក្នុង «ព្រះអម្ចាស់» នោះយើងត្រូវតែសម្លឹងមើលទៅឯព្រះអង្គ។ យើងកំពុងតែដេញតាមចិត្តរបស់ពួកគាត់។

វាជារឿងងាយស្រួលណាស់ដែលយើងបាត់បង់ទស្សនៈនេះ។ វាជារឿងងាយស្រួលណាស់ក្នុងការដែលយើងផ្ដល់នូវការណែនាំ និងការដាក់ពិន័យ ដោយសារយើងចង់ឲ្យកូនៗយើងស្ដាប់បង្គាប់ ឬក៏ដោយសារយើងចង់មានភាពស្ងៀមស្ងាត់ ឬក៏ដោយសារយើងមានការងារសំខាន់ដែលត្រូវធ្វើ ហើយជម្លោះ ការរអ៊ូរទាំ ការទាស់ទែងគ្នា និងការខឹងគ្នាដែលកំពុងតែកើតឡើងនៅក្នុងផ្ទះបាយកំពុងតែរំខានដល់លោកអ្នក។

ពិតណាស់ ការកែតម្រង់គឺជារឿងសំខាន់។ ជម្លោះ ការរអ៊ូរទាំ ការទាស់ទែងគ្នា និងការខឹងគ្នាគឺជាអំពើបាបដែលយើងត្រូវតែលើកឡើងមកនិយាយ។ យើងចង់ឲ្យកូនៗស្ដាប់បង្គាប់ ហើយយើងត្រូវឆ្លើយតបទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ទាក់ទងនឹងចំណុចដែលយើងត្រូវណែនាំដល់ពួកគាត់ និងការដាក់ពិន័យលើពួកគាត់។ ផ្ទះដែលមានភាពស្ងៀមស្ងាត់គឺជាព្រះពរដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះនោះ។ ប៉ុន្តែ វាគឺជារឿងងាយស្រួលណាស់ក្នុងការដែលយើងលើកឡើងអំពីអំពើបាបមកនិយាយ ហើយបាត់បង់ទស្សនៈដ៏សំខាន់បំផុត។ យើងទំនងជាអាចបាត់បង់ទស្សនៈនៃចំណុចដែលថាយើងបានការស្ដាប់បង្គាប់ចេញពីចិត្ត និងភាពស្ងៀមស្ងាត់ចេញពីចិត្ត។ ចិត្តរបស់កូនៗគឺជាអ្វីដែលយើងចង់បាន។

នេះមានន័យថាការណែនាំ ការក្រើនរម្លឹក ការព្រមាន ការកែតម្រង់ ការដាស់តឿន និងការដាក់ពិន័យរបស់យើងដាច់ខាតត្រូវតែកើតចេញពីការប្រាថ្នារបស់យើងក្នុងការទទួលបានដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់។ ចូរសួរខ្លួនឯង៖ នៅពេលដែលលោកអ្នកកំពុងតែដាក់ច្បាប់ តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ? នៅពេលដែលលោកអ្នកបង្រៀនពួកគាត់អំពីក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ? ពេលលោកអ្នកអនុវត្តច្បាប់ មិនថាច្បាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬក៏ច្បាប់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ? នៅពេលដែលលោកអ្នកឆ្លើយថា «បាទ» ឬក៏ «ចាស» ចំពោះសំណើរបស់ពួកគាត់ តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ? នៅពេលដែលលោកអ្នកឆ្លើយថា «ទេ» ចំពោះអ្វីដែលពួកគាត់កំពុងតែសូម តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ?

ក្នុងគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នកធ្វើក្នុងនាមជាឪពុកម្ដាយ តើសុភាសិតរបស់ស្ដេច សាឡូម៉ូន មាននៅក្នុងពាក្យពេចន៍ ឥរិយាបថ និងទង្វើរបស់លោកអ្នកដែរឬទេ? តើចំណុចស្នូលនៃការចិញ្ចឹមកូនមានដូចនេះដែរឬទេ៖ «កូនអើយ ចូរប្រគល់ចិត្តឯងមកអញចុះ»?

ការដើរតាមគន្លងផ្លូវយើង

តាមពិតទៅ ការសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់គឺគ្រាន់តែជារូបមន្តម្ខាងទេ។ ម្ខាងទៀតគឺជាអ្វីដែលយើងសង្ឃឹមថា យើងអាចផ្ដល់ដល់ពួកគាត់បាន៖ «ឲ្យភ្នែកឯងពេញចិត្តនឹងអស់ទាំងផ្លូវរបស់អញដែរ»។ យើងអាចឃើញភាសាដូចនេះនៅក្នុងខគម្ពីរផ្សេងៗទៀត ដែលមានដូចខាងក្រោមនេះ៖

«គឺព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យតែនឹងអស់អ្នកដែលកោតខ្លាចទ្រង់ ហើយនឹងអស់អ្នកដែលសង្ឃឹមដល់សេចក្ដីសប្បុរសរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ» (ទំនុកតម្កើង ១៤៧:១១)។

ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យនឹងរាស្ត្រទ្រង់ ទ្រង់តាក់តែងមនុស្សរាបសាដោយសេចក្ដីសង្គ្រោះ» (ទំនុកតម្កើង ១៤៩:៤)។

«ដ្បិតអ្នកណាដែលព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ស្រឡាញ់ នោះទ្រង់ក៏ស្តីប្រដៅផង គឺដូចជាឪពុកធ្វើចំពោះកូន ដែលជាទីគាប់ចិត្តដល់ខ្លួនដែរ» (សុភាសិត ៣:១២)។

«កាលណាផ្លូវប្រព្រឹត្តរបស់មនុស្សណាជាទីគាប់ដល់ព្រះហឫទ័យនៃព្រះយេហូវ៉ា នោះទ្រង់ក៏បណ្ដាលឲ្យទាំងពួកខ្មាំងសត្រូវបានជាមេត្រីនឹងអ្នកនោះដែរ» (សុភាសិត ១៦:៧)។

ផ្នត់គំនិតនៃការដាស់តឿនគឺដូចតទៅ៖ «កូនអើយ ចូរអរសប្បាយនឹងរបៀបដែលយើងកំពុងតែធ្វើ។ ចូរទទួលយកផ្លូវនៃជីវិតរបស់យើងដោយមានអំណរចុះ»។ បើនិយាយម្យ៉ាងវិញទៀត ការបង្គាប់គឺមិនមែនគ្រាន់តែកូនមើលរបៀបដែលឪពុកម្ដាយប្រព្រឹត្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីឲ្យពួកគាត់ចង់ត្រាប់តាម ចង់ធ្វើតាម និងចង់យករបៀបរបស់ឪពុកម្ដាយមកធ្វើជារបៀបប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួនផងដែរ។

របៀបឆ្លើយតបរបស់យើងសំដៅទៅលើទម្លាប់ដែលយើងធ្វើអ្វីមួយ លំនាំនៃផ្នត់គំនិត ពាក្យពេចន៍ អាកប្បកិរិយា និងទង្វើរបស់យើងដែលផ្តល់អត្ថន័យដល់យើង។ និយាយម្យ៉ាងវិញទៀត នេះគឺជារបៀបជាក់ស្ដែងដែលយើងដើរនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ។ ជាចម្បង នេះមិនមែនសំដៅទៅលើអ្វីដែលយើងអះអាងប្រកាសនោះទេ ប៉ុន្តែទៅលើអ្វីដែលយើងប្រព្រឹត្ត។ សូមគិតអំពីរបៀបនេះថាជាស្តង់ដារនៃការធ្វើអ្វីមួយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលយើងគួរលើកទឹកចិត្តឲ្យកូនៗយើងមើលឃើញ ទទួលយក និងធ្វើតាមដោយមានអំណរ។

ក្នុងករណីនេះ អាកប្បកិរិយានៃពាក្យសម្ដីរបស់យើងក៏សំខាន់ដូចគ្នាទៅនឹងអ្វីដែលយើងនិយាយផងដែរ។ នេះមិនគ្រាន់តែសំដៅទៅលើអ្វីដែលយើងនិយាយ និងធ្វើទេ ប៉ុន្តែទៅលើរបៀបដែលយើងខ្លួនឯងក៏និយាយ និងប្រព្រឹត្តផ្ទាល់ផងដែរ។ ដូច្នេះ សូមគិតអំពីអាកប្បកិរិយា អត្តចរិត សូរសម្លេងរបស់យើង ហើយសួរសំណួរចាក់ចុចលើខ្លួនឯងចុះ។

តើលោកអ្នកផ្ដល់ការណែនាំដោយក្ដៅក្រហាយ ឬក៏ពេញដោយអំណរ? តើលោកអ្នកកែតម្រង់ដោយមានការអត់ធ្មត់ ឬក៏ការសាំចិត្ត? ប្រសិនបើមានអ្នកផ្សេងនៅក្នុងបន្ទប់នៅពេលដែលលោកអ្នកដាស់តឿន ឬក៏ដាក់ពិន័យកូនៗ តើពួកគាត់និងពណ៌នាថា សូរសម្លេងរបស់លោកអ្នកឃោរឃៅ ឬក៏ម៉ឺងម៉ាត់? គំរោះគំរើយ ឬក៏ពេញដោយចិត្តមេត្តា? ខឹង ឬក៏ស្លូតបូត? តើលោកអ្នកកំពុងតែដាស់តឿនឲ្យពួកគាត់ «ត្រាប់តាម» របៀបមួយដោយមានអំណរ? របៀបដែលឆ្លើយតបយ៉ាងព្រហើន ដែលធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងខ្លាំង ឬក៏របៀបនៃការឆ្លើយតបដែលមានពេញដោយប្រាជ្ញា និងម៉ឺងម៉ាត់ដែលមានស្ថេរភាព?

ការប្រគល់ចិត្តរបស់ពួកគេទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់

ការដាស់តឿនទាំងពីរនេះមានជំហរជាមួយគ្នា។ ពួកគាត់នឹងកាន់តែចូលចិត្តរបៀបប្រព្រឹត្តរបស់យើង ប្រសិនបើយើងពិតជាមានអំណរក្នុងការសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់។ មូលដ្ឋានគ្រឹះមួយនៃការត្រាស់ហៅរបស់យើង គឺធ្វើជាស្នាមញញឹមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដល់កូនៗយើង។ នេះគឺជាចំណុចស្នូលនៃរបៀបនៃការចិញ្ចឹមកូនរបស់យើង។ ហើយក្នុងការបង្ហាញស្នាមញញឹមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ យើងក៏កំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ និងការត្រាស់ហៅឲ្យសង្កេតមើល ទទួលយក និងឱបក្រសោបរបៀបប្រព្រឹត្តរបស់យើងដែរ។

ប៉ុន្តែ មិនមែនគ្រាន់តែរបៀបរបស់យើងនោះទេ។ នៅចុងបំផុត យើងចង់ឲ្យកូនរបស់យើងថ្វាយដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់។ ការដែលពួកគាត់ប្រគល់ដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់មកកាន់យើង គឺជាការត្រៀមនៃការថ្វាយដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគាត់ប្រគល់ដួងចិត្តរបស់ខ្លួនទៅកាន់ឪពុកម្ដាយលើផែនដី ដើម្បីឲ្យពួកគាត់អាចរៀនថ្វាយដួងចិត្តរបស់ខ្លួនទៅកាន់ព្រះវរបិតានៅស្ថានសួគ៌។ ការសង្កេតមើល និងការត្រាប់តាមយើងដោយមានអំណរគឺជាជំហានដំបូងនៃការសង្កេតមើល និងការត្រាប់តាមការប្រព្រឹត្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

តែ ទំនងយើងក៏អាចកាន់តែលើកឡើងបន្ថែមទៀតក៏បាន។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់យើងថា មានរបៀបនៃការទទួលក្មេងៗក្នុងព្រះនាមទ្រង់ថា ជារបៀបនៃការទទួលយកទ្រង់ផ្ទាល់តែម្ដង។ អ្នកណាដែលទទួលកូនតូច១ ដូចជាកូននេះ ដោយនូវឈ្មោះខ្ញុំ នោះក៏ឈ្មោះថាទទួលខ្ញុំ ហើយអ្នកណាដែលទទួលខ្ញុំ នោះមិនមែនទទួលខ្ញុំទេ គឺឈ្មោះថាទទួលព្រះដែលបានចាត់ឲ្យខ្ញុំមកវិញ (ម៉ាកុស ៩:៣៧)។ ទង្វើនៃការទទួលយកទាំងពីរនេះ—ការទទួលក្មេងៗ និងការទទួលព្រះយេស៊ូវ—ក្លាយជាការទទួលតែមួយ ដោយសារការទទួលដំបូងបានកើតឡើងនៅក្នុងព្រះនាមទ្រង់។ នៅពេលដែលលោកអ្នកទទួលក្មេងៗនៅក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ តើនៅចុងបញ្ចប់លោកអ្នកនឹងមានអ្វី? គឺលោកអ្នកមានទាំងក្មេងៗ និងព្រះយេស៊ូវផ្ទាល់។

ដូចគ្នាផងដែរ ក៏មានរបៀបដែលកូនៗរបស់លោកអ្នកអាចប្រគល់ដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ ដែលមិនយូរមិនឆាប់ តាមរយៈព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នឹងក្លាយជាការថ្វាយដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ពួកគាត់ប្រគល់ដួងចិត្តទៅកាន់លោកអ្នក គឺពួកគាត់ប្រគល់ដួងចិត្តរបស់ខ្លួនក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ។ ហើយនៅពេលដែលពួកគាត់ធ្វើបែបនោះ នៅចុងបញ្ចប់តើអ្នកណានឹងមានដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់? គឺទាំងលោកអ្នក និងព្រះជាម្ចាស់ដែលនឹងមានដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់។

និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ Joe Rigney បកប្រែដោយ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា កែសម្រួលដោយ៖ លោក ទេព រ៉ូ, លោក ខែម បូឡុង, លោកស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ និងលោក សឹម រក្សា ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី www.desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។ Plovpit.com

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

៣១៨៨

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៩ មេសា ២០២៥

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រោសព្រះគ្រីស្ទឲ្យបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ នោះដំណឹងល្អរបស់យើងគឺជាការឥតអំពើ ជំនឿរបស់យើងគឺជាការឥតអំពើ ដែលនេះមានន័យថា យើងកំពុងតែប្រកាសដំណឹងក្លែងក្លាយ។ បើដូច្នោះមែន នោះយើងគួរតែស៊ីផឹក ហើយអរសប្បាយចុះ ដ្បិតថ្ងៃស្អែកយើងនឹងស្លាប់។

អានបន្ថែម

អត្ថបទលេខ១៥–តើស្ត្រីអាចធ្វើជាគ្រូគង្វាលបានទេ ប្រសិនបើពួកគេទទួលបានការអប់រំដូចពេលបច្ចុប្បន្ននេះ?

២១០៤

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៨ មករា ២០២៥

អត្ថបទលេខ១៥–តើស្ត្រីអាចធ្វើជាគ្រូគង្វាលបានទេ ប្រសិនបើពួកគេទទួលបានការអប់រំដូចពេលបច្ចុប្បន្ននេះ?

មូលហេតុ គឺមិនមែនជាការខ្វះការអប់រំនោះទេ ប៉ុន្តែជាសេចក្ដីបង្គាប់នៃការបង្កើតរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

អានបន្ថែម

ខ្ញុំអស់កម្លាំង ហើយរវល់ តើរកពេលឯណាអានព្រះគម្ពីរ?

១២០

ពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២១ មករា ២០២៥

អត្ថបទលេខ១៤–តើមានសាវ័កជាស្ត្រីឈ្មោះ យូនាស ដែលបានលើកឡើងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ១៦ ដែរឬទេ?

តើនាង យូនា(ស) ជាសាវ័កម្នាក់មែនទេ?

អានបន្ថែម

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

៥១៨៤

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៣ កុម្ភៈ ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

Why was Jesus baptized?

អានបន្ថែម

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៥២៨៧

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

៨២៤៤

ក្តៅៗ

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៣០ ធ្នូ ២០២៥

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

សាវ័ក ប៉ុល និងអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផ្សេងទៀតបានប្រើប្រាស់ពាក្យថា «អ្នកត្រួតត្រា» ជំនួសគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងពាក្យ «ពួកចាស់ទុំ»។ ឧទាហរណ៍៖ សូមពិចារណានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទីតុស ១:៥-៧។

អានបន្ថែម

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

៨២២០

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៣ ធ្នូ ២០២៥

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន

អានបន្ថែម

មតិយោបល់

មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0

មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។

សរសេរមតិយោបល់

មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។

កូនអើយ ចូរប្រគល់ចិត្តឯងមកអញចុះ៖ សេចក្ដីប្រាថ្នាដំបូងនៃការចិញ្ចឹមកូនឲ្យមានលទ្ធផលល្អ

១ ធ្នូ ២០២៤អានរយៈពេល ១៣ នាទី

មើល៨៣ដង

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

អត្ថបទពាក់ព័ន្ធ

តើ​អ្វី​ទៅ​ធ្វើ​ឲ្យ​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​ពិសេស​ម៉្លេះ?

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់​ហេតុ​បណ្ដាញ

ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក?

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

តើ​គ្រូគង្វាល​ និង​ពួក​ចាស់ទុំមាន​ភាព​ខុសគ្នា​​​ឬ​?(១ធីម៉ូថេ ៣)

តើ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដោយ​ផ្អែកលើ​ការ​ប្រព្រឹត្តិ​មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

មតិយោបល់

សរសេរមតិយោបល់

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

អត្ថបទពាក់ព័ន្ធ

តើ​អ្វី​ទៅ​ធ្វើ​ឲ្យ​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​ពិសេស​ម៉្លេះ?

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់​ហេតុ​បណ្ដាញ

ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក?

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

តើ​គ្រូគង្វាល​ និង​ពួក​ចាស់ទុំមាន​ភាព​ខុសគ្នា​​​ឬ​?(១ធីម៉ូថេ ៣)

តើ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដោយ​ផ្អែកលើ​ការ​ប្រព្រឹត្តិ​មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

មតិយោបល់

សរសេរមតិយោបល់

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

តើអ្វីទៅធ្វើឲ្យថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិសេសម៉្លេះ?

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)