យោងទៅតាមព្រះគម្ពីរ ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅគ្រីស្ទបរិស័ទមកឲ្យយកចិត្តទុកដាក់ ទូលអង្វរ និងផ្លាស់ប្ដូរផ្នត់គំនិតអ្នកមិនជឿ (២កូរិនថូស ៥:១១)។…
យោងទៅតាមព្រះគម្ពីរ ព្រះជាម្ចាស់ត្រាស់ហៅគ្រីស្ទបរិស័ទមកឲ្យយកចិត្តទុកដាក់ ទូលអង្វរ និងផ្លាស់ប្ដូរផ្នត់គំនិតអ្នកមិនជឿ (២កូរិនថូស ៥:១១)។ ហើយយើងត្រូវធ្វើដូច្នោះដោយ «សម្តែងសេចក្ដីពិត» ដែលមានន័យថា «លះចោលអស់ទាំងការលាក់កំបាំងដែលគួរខ្មាស» (២កូរិនថូស ៤:២)។
និយាយឲ្យស្រួលស្តាប់ទៅ ការផ្សាយដំណឹងល្អមិនមែនជាការធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តយើង ដើម្បីធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់សម្រេចចិត្តទទួលជឿព្រះគ្រីស្ទនោះទេ ហើយក៏មិនមែនជាការដាក់បញ្ចូលនូវការយល់ឃើញរបស់យើងបន្ថែមលើដំណឹងល្អនោះដែរ។ មិនមានបុគ្គលណាម្នាក់អាចបង្កើតឲ្យមានកំណើតខាងឯវិញ្ញាណដោយខ្លួនឯងបានទេ បើទោះជាលោក អេសេគាល ព្យាយាមដាក់ភ្ជាប់ឆ្អឹងសពដ៏ស្ងួតហែងឲ្យជាប់គ្នាដោយខ្លួនគាត់ ដើម្បីឲ្យឆ្អឹងនោះក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ក៏មិនអាចដែរ (អេសេគាល ៣៧) ឬដូចជាលោក នីកូដេម បើគាត់ព្យាយាមកើតជាថ្មីខាងឯវិញ្ញាណដោយខ្លួនឯងនោះក៏មិនអាចទៅរួចដែរ (យ៉ូហាន ៣)។
លើសពីនេះទៅទៀត ការផ្សាយដំណឹងល្អ វាមិនដូចគ្នាទៅនឹងការចែកចាយទីបន្ទាល់ផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ។ ការផ្សាយដំណឹងល្អមិនដូចគ្នានឹងការបង្ហាញពីការការពារជំនឿដោយសមហេតុសមផលនោះដែរ។ វាក៏មិនមែនជាការធ្វើកិច្ចការមនុស្សធម៌នោះដែរ។ កិច្ចការទាំងបីនេះអាចដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយនឹងការផ្សាយដំណឹងល្អបាន ប៉ុន្តែកិច្ចការទាំងបីនេះមិនមែនជាការផ្សាយដំណឹងល្អនោះទេ។ យើងក៏មិនគួរយល់ច្រឡំពីការផ្សាយដំណឹងល្អជាមួយនឹងលទ្ធផលនៃការផ្សាយដំណឹងល្អឡើយ។ បើដូច្នោះមែននោះ យើងនឹងមានគំនិតខុសឆ្គងថា យើងបានផ្សាយដំណឹងល្អយ៉ាងជោគជ័យ តែនៅពេលដែលនរណាម្នាក់ក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។
ការផ្សាយដំណឹងល្អ គឺជាការនិយាយចេញជាពាក្យសម្ដី ហើយជាការចែកចាយដំណឹង។ មួយវិញទៀត ការផ្សាយដំណឹងល្អ គឺជាការស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ដោយចែកចាយពីអ្វីដែលយើងបានពិភាក្សានៅក្នុងជំពូក៨ថា ព្រះគ្រីស្ទបានរៀបចំផ្លូវមួយសម្រាប់ព្រះដ៏បរិសុទ្ធ និងមនុស្សមានបាប ឲ្យបានជាមេត្រីនឹងគ្នាតាមរយៈការសុគត និងការរស់ពីសុគតឡើងវិញរបស់ទ្រង់។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យមនុស្សក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទដ៏ពិតប្រាកដ នៅពេលដែលយើងចែកចាយដំណឹងល្អនេះ (សូមមើលយ៉ូហាន ១:១៣; កិច្ចការ ១៨:៩-១០)។ សរុបមក ការផ្សាយដំណឹងល្អជាការចែកចាយដំណឹងល្អដោយសេរី ហើយជាការទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់ឲ្យទ្រង់បំផ្លាស់បំប្រែមនុស្សឲ្យក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទ (សូមមើល កិច្ចការ ១៦:១៤)។ «ឯសេចក្ដីសង្គ្រោះ នោះកើតមកតែពីព្រះយេហូវ៉ាទេ» (យ៉ូណាស ២:១០; យ៉ូហាន ១:១២-១៣)។
របៀបផ្សាយដំណឹងល្អ
នៅពេលដែលខ្ញុំផ្សាយដំណឹងល្អ ខ្ញុំព្យាយាមបង្ហាញឲ្យអ្នកមិនជឿយល់នូវសេចក្ដីបីយ៉ាង មុនពេលដែលពួកគេសម្រេចចិត្តជឿលើដំណឹងល្អ៖
អ្វីដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះគឺជាសារដែលយើងចាំបាច់ត្រូវប្រាប់ដល់គ្រួសារ និងមិត្តភក្ដិឲ្យដឹង។ នេះគឺជាសារដែលយើងចាំបាច់ត្រូវតែប្រាប់ពួកជំនុំទាំងមូលឲ្យដឹង។
មានធនធានល្អៗជាភាសាអង់គ្លេសមួយចំនួនស្ដីពីការផ្សាយដំណឹងល្អដែលបានបោះពុម្ពរួចហើយ។ ដើម្បីពិចារណាពីទំនាក់ទំនងដ៏ជិតស្និទ្ធរវាងការយល់ពីដំណឹងល្អរបស់យើង និងវិធីសាស្ត្រក្នុងការផ្សាយដំណឹងល្អដែលយើងប្រើ ខ្ញុំសូមណែនាំសៀវភៅរបស់លោក វីល មិតហ្ស៍ជើរ (Will Metzger) ដែលមានចំណងជើងថា Tell the Truth (បោះពុម្ពដោយ InterVarsity Press)។ ហើយសៀវភៅពីរក្បាលទៀតគឺនិពន្ធដោយលោក អៀន មើររ៉េ (Iain Murray) ដែលមានចំណងជើងថា The Invitation System និង Revival and Revivalism (បោះពុម្ពដោយ Banner of Truth Trust)។ ហើយសៀវភៅចុងក្រោយជាសៀវភៅរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ ដែលមានចំណងជើងថា The Gospel and Personal Evangelism (បោះពុម្ពដោយ Crossway នឹងចេញឆាប់ៗនេះ) ។
ដូច្នេះ សញ្ញាសម្គាល់ដ៏សំខាន់មួយនៃពួកជំនុំដែលមានសុខភាពល្អ គឺការយល់ និងការអនុវត្តដ៏ត្រឹមត្រូវតាមព្រះគម្ពីរទៅលើការផ្សាយដំណឹងល្អ។ ការរីកចម្រើនដ៏ពិតប្រាកដ គឺជាការរីកចម្រើនដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈរាស្ត្ររបស់ទ្រង់។
ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ «ពួកជំនុំដែលមានសុខភាពល្អ» និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ ម៉ាក ដិវើរ រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង © ដោយលោកគ្រូ ចន ផាភ័រ ប្រើដោយការអនុញ្ញាត
គ្រូក្លែងក្លាយនោះថា «ឃើញទេ! សេចក្ដីសង្គ្រោះមិនគ្រាន់តែអាស្រ័យទៅលើសេចក្ដីជំនឿប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងលើការប្រព្រឹត្តយ៉ាងត្រឹមត្រូវនៃសេចក្ដីជំនឿនោះ នៅក្នុងការប្រកាសជាសាធារណៈ តាមរយៈទឹកនៃពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកនោះផងដែរ»។ អ្វីដែលមើលទៅហាក់ដូចជាធម្មតា និងច្បាស់លាស់សម្រាប់មនុស្សមួយចំនួនបានបែរក្លាយទៅជាឧបសគ្គសម្រាប់អ្នកដទៃវិញ។
និយាយរួម មិនថាអ្នកមានមនសិការ ក្នុងការបង្កើតសិស្សតែម្នាក់ ឬបួននាក់ក៏ដោយ លោកអ្នកត្រូវប្រាកដថា ខ្លួនឯងត្រូវតែរីកចម្រើនខាងឯព្រលឹងវិញ្ញាណជាមុនសិន ហើយបន្ទាប់មក ជួយអ្នកដែលនៅជុំវិញលោកអ្នកឲ្យរីកចម្រើនដែរ។ ទាំងពីរនេះគឺ សំខាន់ដូចគ្នា ហើយម្នាក់ៗរួមចំណែកដល់គ្នាទៅវិញទៅមក។
ក្រុមជំនុំគួរតែសម្លឹងមើលការបង្កើតសិស្សថា ជារបៀបនៃការនៅ។ វាគួរតែជាផ្នែកធម្មតានៃការក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទ និងជាសមាជិកក្រុមជំនុំម្នាក់។ វាជាអ្វីដែលអ្នកដើរតាមព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវតែធ្វើ។
Why was Jesus baptized?
វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…
សាវ័ក ប៉ុល និងអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផ្សេងទៀតបានប្រើប្រាស់ពាក្យថា «អ្នកត្រួតត្រា» ជំនួសគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងពាក្យ «ពួកចាស់ទុំ»។ ឧទាហរណ៍៖ សូមពិចារណានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទីតុស ១:៥-៧។
ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន
មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0
មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។
មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។