កំណត់ហេតុបណ្ដាញ ធនធានផ្សេងៗ ទេវវិទ្យា ព្រះបន្ទូល

ថ្ងៃទី១៖ អ្នករំញ័រដំបូងបង្អស់

Day 1 The First Tremor

កាលពីប្រាំរយឆ្នាំមុន សកម្មភាពដ៏ក្លាហានរបស់លោក ម៉ធិន លូសើរ បានបង្កើតឲ្យមានចលនាកំណែទម្រង់ខាងឯជំនឿ…

៣០ កញ្ញា ២០២៦អានរយៈពេល ១៤ នាទី

មើល២៨ដង

កាលពីប្រាំរយឆ្នាំមុន សកម្មភាពដ៏ក្លាហានរបស់លោក ម៉ធិន លូសើរ បានបង្កើតឲ្យមានចលនាកំណែទម្រង់ខាងឯជំនឿ ប៉ុន្តែលោកមិនបានធ្វើវាឡើងតែម្នាក់ឯងនោះទេ។ ចលនាកំណែទម្រង់នេះ គឺជាចលនារបស់វីរជនជាច្រើននាក់ ទាំងអ្នកដែលមានឈ្មោះល្បី និងអ្នកដែលមិនសូវមានគេស្គាល់ ដែលបានរួមចំណែកបង្កើតប្រវត្តិសាស្ត្រមួយនេះ។

អ្នករំញ័រដំបូងបង្អស់

ជាងបីរយឆ្នាំមុនពេលលោក ម៉ធិន លូសើរ (Martin Luther) បានកើត មានអ្នកកែទម្រង់ដែលគ្មាននរណាម្នាក់រំពឹងទុកម្នាក់ក៏បានលេចមុខឡើងនៅក្នុងទីក្រុងលីយ៉ុង (Lyon) នៃប្រទេសបារាំងដែរ។ គាត់បានតវ៉ាប្រឆាំងនឹងសេចក្តីបង្រៀន និងការអនុវត្តផ្សេងៗរបស់ក្រុមជំនុំកាតូលិករ៉ូម៉ាំង (Roman Catholic Church)។ ទាំងនេះគឺជាសញ្ញាព្រមានដ៏ខ្លាំងក្លានៃការរំញ័រខាងឯវិញ្ញាណដែលនឹងកើតឡើង ដែលយើងហៅថា សម័យកំណែទម្រង់។ ចលនាដែលគាត់បានចាប់ផ្ដើមនោះបានបន្តរស់រាន ហើយបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃការកែទម្រង់ដ៏ធំសម្បើម។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ គាត់មានឈ្មោះថាលោក ភីធើរ វ៉ាល់ដូ។

គេមិនមានព័ត៌មានលម្អិតច្រើនអំពីលោក វ៉ាល់ដូ (Peter Waldo) សូម្បីតែឈ្មោះរបស់គាត់ក៏ដោយក៏មិនដឹងច្បាស់ផង។ យើងមិនដឹងឲ្យប្រាកដថាឈ្មោះ ភីធើរ គឺជាឈ្មោះពិតរបស់គាត់មែនឬយ៉ាងណានោះទេ ពីព្រោះឈ្មោះនេះមិនមាននៅក្នុងឯកសារណាមួយឡើយ រហូតដល់ឆ្នាំ១៥០ នៃគ.ស. គឺក្រោយពេលគាត់បានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ នាមត្រកូលរបស់គាត់ប្រហែលជាមានឈ្មោះដូចជា វ៉ាល់ដេស៍ (Valdès) ឬក៏ វ៉ូដេស៍ (Vaudès)។ ឈ្មោះ វ៉ាល់ដូ គឺជាការបកប្រែឈ្មោះរបស់គាត់ពីភាសាអ៊ីតាលី។ យើងក៏មិនបានដឹងអំពីឆ្នាំដែល លោក ភីធើរ បានកើត ឬឆ្នាំជាក់លាក់ដែលគាត់បានទទួលមរណភាពនោះដែរ។ ប្រវត្តិវិទូមិនដឹងថា តើគាត់បានទទួលមរណភាពនៅចន្លោះឆ្នាំ១២០៥-១២០៧ នៃគ.ស. ឬក៏ចន្លោះឆ្នាំ១២១៥-១២១៨ នៃគ.ស.ឡើយ។ ប៉ុន្តែ យើងពិតជាបានដឹងនូវចំណុចសំខាន់ៗមួយចំនួន។

អ្នកត្រួតត្រាដ៏មានស្តុកស្តម្ភម្នាក់បានផ្លាស់ប្តូររបៀបរស់នៅរបស់ខ្លួន

នៅឆ្នាំ១១៧០ នៃគ.ស. លោក វ៉ាល់ដូ គឺជាពាណិជ្ជករដ៏ស្តុកស្តម្ភ និងមានឈ្មោះល្បីម្នាក់នៅទីក្រុងលីយ៉ុង។ គាត់មានភរិយាមួយ កូនស្រីពីរនាក់ និងមានដីធ្លីជាទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើន។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់មក មានរឿងមួយបានកើតឡើង ហើយរឿងនោះក៏បានផ្លាស់ប្ដូរគាត់។ អ្នកខ្លះនិយាយថា គាត់បានឃើញមិត្តភក្ដិម្នាក់ស្លាប់លឿនពេក ហើយអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា គាត់បានឮចម្រៀងខាងឯវិញ្ញាណមួយពីតន្ត្រីករម្នាក់ ដែលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទីនោះច្រៀង។ លោក វ៉ាល់ដូ បានចាប់ផ្ដើមព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងអំពីស្ថានភាពនៃព្រលឹងរបស់គាត់ ហើយគាត់ក៏ចង់ដឹងយ៉ាងខ្លាំងថា តើគាត់អាចទទួលបានសេចក្តីសង្គ្រោះដោយរបៀបណា។

កិច្ចការដំបូងដែលគាត់បានសម្រេចចិត្តធ្វើគឺអានព្រះគម្ពីរ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារកាលនោះព្រះគម្ពីរមានតែជាភាសាឡាតាំង វ៉ុលហ្កេត (Latin Vulgate នោះជាភាសាមួយដែលគេបានបកប្រែព្រះគម្ពីរទៅ) ហើយដោយសារចំណេះដឹងភាសាឡាតាំងរបស់គាត់មានកម្រិត នោះគាត់ក៏បានជួលអ្នកបកប្រែពីររូប ដើម្បីបកប្រែព្រះគម្ពីរនោះទៅជាភាសាក្នុងតំបន់ ដើម្បីឲ្យគាត់អាចសិក្សាព្រះគម្ពីរបាន។

បន្ទាប់មក គាត់បានស្នើសុំការណែនាំខាងឯវិញ្ញាណពីសង្ឃម្នាក់។ សង្ឃទាំងនោះបាននាំគាត់ឲ្យមើលអំពីដំណើររឿងរបស់នាម៉ឺនក្មេងដែលជាអ្នកមានម្នាក់នៅក្នុងកណ្ឌដំណឹងល្អ ហើយបានស្រង់បន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវមកថា៖ «អ្នកនៅខ្វះសេចក្តីមួយទៀត ដូច្នេះចូរទៅលក់របស់ទ្រព្យអ្នកទាំងប៉ុន្មាន ចែកទានឲ្យដល់ពួកអ្នកក្រីក្រទៅ នោះអ្នកនឹងបានទ្រព្យសម្បត្តិ នៅលើស្ថានសួគ៌វិញ រួចចូរមកតាមខ្ញុំចុះ» (លូកា ១៨:២២)។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវបានប៉ះពាល់ចិត្តលោក វ៉ាល់ដូ យ៉ាងខ្លាំង។ ដូចជានាម៉ឺនក្មេងដែលជាអ្នកមានម្នាក់នោះដែរគឺលោក វ៉ាល់ដូ ស្រាប់តែយល់ឃើញថា កន្លងមកនេះគាត់បានបម្រើទ្រព្យសម្បត្តិ មិនមែនបម្រើព្រះទេ។ ប៉ុន្តែ ខុសពីនាម៉ឺនក្មេងដែលជាអ្នកមាននោះ ដែលបានដើរចេញពីព្រះយេស៊ូវ លោក វ៉ាល់ដូ បានផ្លាស់ប្ដូររបៀបរស់នៅ ហើយបានធ្វើតាមអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន៖ គាត់បានដាក់ទាននូវរាល់ទ្រព្យសម្បត្តិដែលគាត់មានដល់អ្នកក្រីក្រ (បន្ទាប់ពីបានចាត់ចែងផ្តល់ការថែទាំដល់ភរិយា និងកូនស្រីរបស់គាត់រួចរាល់ជាមុនសិន)។ ចាប់ពីពេលនោះមក គាត់បានសម្រេចចិត្តរស់នៅដោយពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើព្រះ ដើម្បីឲ្យផ្គត់ផ្គង់នូវរាល់តម្រូវការរបស់គាត់។

ចលនាមួយក៏បានកើតឡើង

លោក វ៉ាល់ដូ បានចាប់ផ្ដើមអធិប្បាយភ្លាមៗចេញពីព្រះគម្ពីរទើបតែបានបកប្រែ នៅតាមដងផ្លូវនានា ក្នុងទីក្រុងលីយ៉ុង ជាពិសេសដល់អ្នកក្រីក្រ។ មនុស្សជាច្រើនបានទទួលជឿ ហើយក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។ នៅឆ្នាំ១១៧៥ នៃគ.ស. មានបុរស និងស្ត្រីមួយក្រុមធំបានក្លាយជាសិស្សរបស់លោក វ៉ាល់ដូ។ ពួកគាត់ក៏បានចែករំលែកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន ហើយបានបង្រៀន (ទាំងស្ត្រី និងបុរស)។ មនុស្សម្នាបានចាប់ផ្ដើមហៅពួកគាត់ដោយឲ្យឈ្មោះថា «អ្នកក្រីក្រនៃទីក្រុងលីយ៉ុង»។ ក្រោយមក ក្រុមនេះក៏បានរីកចម្រើនទៅជាចលនាមួយ និងបានរីកសាយភាយពេញប្រទេសបារាំង និងតាមតំបន់ផ្សេងៗទៀតនៃទ្វីបអឺរ៉ុប។ គេហៅពួកគាត់ថាជា «ពួកវ៉ាល់ដិនសៀន (The Waldensians)»។

កាលណាលោក វ៉ាល់ដូ កាន់តែសិក្សាព្រះគម្ពីរ គាត់ក៏កាន់តែពិបាកចិត្តចំពោះការបង្រៀន ការអនុវត្ត និងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងមួយចំនួនរបស់សាសនាកាតូលិករ៉ូម៉ាំង ជាពិសេសគឺទ្រព្យសម្បត្តិដ៏លើសលប់របស់ក្រុមជំនុំកាតូលិករ៉ូម៉ាំង។ ដូច្នេះ គាត់បានចេញមុខនិយាយដោយក្លាហានទាស់ប្រឆាំងនឹងរឿងទាំងនេះ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារសាសនាកាតូលិករ៉ូម៉ាំងបានហាមឃាត់ជាផ្លូវការនូវការអធិប្បាយដោយស្ម័គ្រចិត្ត ដោយបុគ្គលណាដែលមិនមែនជាសង្ឃ នោះលោក វ៉ាល់ដូ និងក្រុមរបស់គាត់ក៏បានជួបនឹងការប្រឆាំងពីសំណាក់ថ្នាក់ដឹកនាំខាងពួកកាតូលិក។

សញ្ញាដែលត្រូវប្រឆាំង

ប្រធានក្រុមអភិបាលនៃកាតូលិកក្នុងទីក្រុងលីយ៉ុងខឹងយ៉ាងខ្លាំងចំពោះចលនាកំណែទម្រង់នេះ ដែលបានតាំងខ្លួនឯងឡើង និងមិនបានទទួលការអប់រំខ្ពង់ខ្ពស់នេះ ហើយលោកក៏បានព្យាយាមបង្ក្រាបចលនានេះ។ នៅឆ្នាំ១១៧៩ នៃគ.ស. លោក វ៉ាល់ដូ បានស្នើសុំការអនុញ្ញាត ដើម្បីឲ្យគាត់អាចអធិប្បាយបានពីសម្ដេចប៉ាបឈ្មោះ អាឡិចសាន់ឌឺ ទី៣ (Alexander III) ហើយជាដំបូងសម្ដេចប៉ាបក៏បានយល់ព្រមឲ្យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយក៏ត្រឹមតែប្រាំឆ្នាំក្រោយមក មានសម្ដេចប៉ាបថ្មីម្នាក់ទៀតឈ្មោះ លូស៊ីស ទី៣ (Lucius III) បានចូលដៃជាមួយប្រធានក្រុមអភិបាលនៃកាតូលិក ហើយបានកាត់លោក វ៉ាល់ដូ និងអ្នកដើរតាមគាត់ចេញពីក្រុមជំនុំជាផ្លូវការ គឺពីសាសនាកាតូលិករ៉ូម៉ាំង។

នៅក្នុងឆ្នាំដំបូងៗ ចលនាពួកវ៉ាល់ដិនសៀនគឺជាចលនាកំណែទម្រង់មួយ។ លោក វ៉ាល់ដូ មិនមានបំណងចិត្តចង់ចាកចេញពីក្រុមជំនុំឡើយ ហើយលោកក៏បានជឿលើការបង្រៀនជាច្រើនចំណុចតាមបែបកាតូលិកផងដែរ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីសម្ដេចប៉ាប លូស៊ីស បានកាត់ពួកគេចេញពីក្រុមជំនុំ នោះជំនឿតាមបែបប្រូតេស្តង់ដ៏ពិតប្រាកដរបស់ពួកវ៉ាល់ដិនសៀនក៏បានរីកសាយភាយ និងកាន់តែរឹងមាំឡើងៗ ហើយចលនានេះនៅតែបន្តទៅមុខទៀត ទោះលោក វ៉ាល់ដូ បានទទួលមរណភាពទៅក្តី។

ពួកគេបានបដិសេធរាល់សិទ្ធិអំណាចណាផ្សេង ដែលបានលើកឡើង ក្រៅពីព្រះបន្ទូល។

ពួកគេបានបដិសេធរាល់អ្នកកណ្ដាលរវាងព្រះ និងមនុស្សទាំងអស់ លើកលែងតែមនុស្សម្នាក់គត់ គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលជាព្រះ ១០០% និងមនុស្ស ១០០% ទន្ទឹមនឹងនោះ (ទោះបីជាពួកគេនៅតែបន្តផ្ដល់កិត្តិយសដល់នាង ម៉ារា អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរឆ្នាំទៀតក៏ដោយ)។

ពួកគេបានបដិសេធចំពោះគំនិតដែលថា មានតែពួកសង្ឃប៉ុណ្ណោះដែលអាចស្ដាប់ការលន់តួបាបបាន ហើយពួកគេបានវែកញែកថា អ្នកជឿគ្រប់ៗរូបសុទ្ធតែអាចធ្វើកិច្ចការនេះបាន។

ពួកគេបានបដិសេធសេចក្តីបង្រៀនអំពីស្ថានឃុំព្រលឹង ដូច្នេះហើយបានជាពួកគេក៏មិនគាំទ្រការអធិស្ឋានសម្រាប់អ្នកស្លាប់ ឬការបង់ប្រាក់ ដើម្បីលោះបាបកម្ម ("indulgences" ដែលជាការបង់ប្រាក់ ឬជាអំពើដែលធ្វើឡើងសម្រាប់ការអត់ទោសបាប) នោះដែរ។

ពួកគេបានជឿថា មានពិធីបង្ហូរព្រះគុណតែប៉ុន្មានមុខប៉ុណ្ណោះដែលព្រះគម្ពីរបានយល់ស្របឲ្យធ្វើ គឺពិធីជ្រមុជទឹក និងពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់។

ពួកគេបានបដិសេធការផ្ដោតសំខាន់របស់សាសនាកាតូលិកទៅលើថ្ងៃសម្រាប់ការតមអាហារ និងការជប់លៀង ព្រមទាំងច្បាប់ទាំងឡាយអំពីការហូបចុក។

ពួកគេបានបដិសេធប្រព័ន្ធវណ្ណៈនៃពួកសង្ឃ និងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងក្រុមជំនុំ ដែលជាឋានានុក្រមមួយដែលមាននៅក្នុងពួកសង្ឃ និងការដែលថាពួកសង្ឃមានឋានៈពិសេសៗ។

ពួកគេបានបដិសេធការគោរពបូជាអដ្ឋិធាតុសក្ការៈ និងការធ្វើដំណើរធម្មយាត្រា ព្រមទាំងការប្រើប្រាស់ទឹកមន្តបរិសុទ្ធ។

ពួកគេបានបដិសេធការអះអាងរបស់សម្ដេចប៉ាប ដែលថាខ្លួនមានអំណាចលើអ្នកដឹកនាំនៃលោកីយ៍នេះ។

នៅទីបំផុត ពួកគេក៏បានបដិសេធការដែលសម្ដេចប៉ាបអះអាងថាខ្លួនបានទទួលតំណែងតពីពួកសាវ័ក ដែលជាជំនឿមួយថា អំណាចរបស់អ្នកដឹកនាំគ្រីស្ទបរិស័ទគឺជាការផ្ទេរតំណែងតៗគ្នាតាមរយៈតំណមនុស្សជាច្រើនជំនាន់ពីពួកសាវ័ក។

សម័យមុនកាលកែទម្រង់ចូលរួមជាមួយនឹងសម័យកំណែទម្រង់

ទោះបីជាមានការកាត់ចេញពីក្រុមជំនុំ និងការដែលលោក វ៉ាល់ដូ បានទទួលមរណភាពក៏ដោយក៏ចលនារបស់ពួកវ៉ាល់ដិនសៀននៅតែបន្តរីកចម្រើនជាច្រើនឆ្នាំទៅមុខទៀត។ ចលនានេះបានរីករាលដាលដល់ភាគខាងជើងនៃប្រទេសអ៊ីតាលី និងតំបន់នានានៃប្រទេសអេស្ប៉ាញ ប្រទេសអូទ្រីស ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ប្រទេសហុងគ្រី និងប្រទេសប៉ូឡូញ។

ប៉ុន្តែ ការបៀតបៀនពីសំណាក់ដឹកនាំនៃសាសនាកាតូលិករ៉ូម៉ាំងក៏បានបន្ត ហើយកាន់តែមានភាពសាហាវយង់ឃ្នងឡើងៗផងដែរ។ ដល់សតវត្សរ៍ទីដប់ប្រាំ ពួកវ៉ាល់ដិនសៀនបានក្លាយជាសហគមន៍តូចៗដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងជ្រលងភ្នំអាល់ (alpine valleys) នៃប្រទេសបារាំង និងប្រទេសអ៊ីតាលី។ នៅពេលដែលកំណែទម្រង់ក្រុមជំនុំប្រូតេស្តង់ (Protestant Reformation) បានចាប់ផ្ដើមឡើងនៅសតវត្សរ៍ទីដប់ប្រាំមួយ ដើម្បីព្យាយាមកែទម្រង់ក្រុមជំនុំកាតូលិកនោះ ពួកវ៉ាល់ដិនសៀនភាគច្រើនបានក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទប្រូតេស្តង់រួចស្រេចទៅហើយ។

លោក ភីធើរ វ៉ាល់ដូ គឺជាគ្រីស្ទបរិស័ទប្រូតេស្តង់កែទម្រង់មួយប្រភេទដំបូងគេបង្អស់ម្នាក់ តាំងពីមុនសម័យកំណែទម្រង់ ទោះបីជាគាត់មិនបានដឹងអំពីការនោះក៏ដោយ។ គាត់ជាពាណិជ្ជករម្នាក់ដែលបានក្លាយជា «ហោរា»។ គាត់បានជឿលើព្រះបន្ទូលនៃព្រះអស់ពីដួងចិត្ត។ គាត់បានបង្ហាញអំពីជំនឿនេះតាមរយៈសកម្មភាពគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់។ តាមរយៈការជឿលើព្រះបន្ទូលនៃព្រះ នោះលោក វ៉ាល់ដូ ក៏បានផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកនៅជុំវិញគាត់ទាំងស្រុង។

និពន្ធដោយ៖ លោក Jon Bloom

បកប្រែដោយ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា

កែសម្រួលដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា, លោក ហុង សម្ភស, លោក ស៊ូ ទិត្យ, លោក ឡង់ គីមឡុង, លោក ង៉ែត វិទូ, កញ្ញា រិន ខារីសា, កញ្ញា វង្ស ពៅពិដោ, លោកស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ

ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី desiringgod.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។

ឯកសារយោង៖

Jon Bloom is a cofounder of Desiring God, wrote more than 750 articles, and continues to serve as a board member.

ឯកសារព័ត៌មានបន្ថែមអំពីលោក Peter Waldo

The Waldensian Dissent: Persecution and Survival by Gabriel Audisio

Waldo and the Waldensians Before the Reformation by Emilio Comba

Peter Waldo and the Waldensian Movement by Paul Thanasingh

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

៦

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៦ តុលា ២០២៦

ថ្ងៃទី១៧៖ បុគ្គលសំខាន់ទីបីនៃចលនាកំណែទម្រង់

អានបន្ថែម

៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៥ តុលា ២០២៦

ថ្ងៃទី១៦៖ ទៀនបំភ្លឺប្រទេសអង់គ្លេស

អានបន្ថែម

៨

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៤ តុលា ២០២៦

ថ្ងៃទី១៥៖ សាវ័កនៃជួរភ្នំអាល់

អានបន្ថែម

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

៣

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២០ តុលា ២០២៦

ថ្ងៃទី២១៖ អ្នកកែទម្រង់និយមជ្រុល

អានបន្ថែម

១១

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៩ តុលា ២០២៦

ថ្ងៃទី២០៖ ពុកមាត់ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមនៃអ្នកទីក្រុងហ្សូរីច

អានបន្ថែម

៨

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៨ តុលា ២០២៦

ថ្ងៃទី១៩៖ នាងក្រមុំព្រហ្មចារី ម៉ារា ដ៏ធម្មតា

អានបន្ថែម

៧

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៧ តុលា ២០២៦

ថ្ងៃទី១៨៖ អ្នកកំណែទម្រង់ដោយចៃដន្យ

លោក ហាន់ស៍ ហ្គូតេនប៊ឺក ប្រហែលឆ្នាំ១៤០០-១៤៦៨ នៃគ.ស. និពន្ធដោយ៖ លោក រីក ស៊ីហ្គល កាលពីប្រាំរយឆ្នាំមុន សកម្មភាពដ៏ក្លាហានរបស់លោក ម៉ធិន លូសើរ…

អានបន្ថែម

មតិយោបល់

មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0

មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។ សូមធ្វើជាមនុស្សដំបូងដែលឆ្លើយតប។

សរសេរមតិយោបល់

មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ ធនធានផ្សេងៗ ទេវវិទ្យា ព្រះបន្ទូល

ថ្ងៃទី១៖ អ្នករំញ័រដំបូងបង្អស់

Day 1 The First Tremor

៣០ កញ្ញា ២០២៦អានរយៈពេល ១៤ នាទី

មើល២៨ដង

អ្នករំញ័រដំបូងបង្អស់

អ្នកត្រួតត្រាដ៏មានស្តុកស្តម្ភម្នាក់បានផ្លាស់ប្តូររបៀបរស់នៅរបស់ខ្លួន

ចលនាមួយក៏បានកើតឡើង

សញ្ញាដែលត្រូវប្រឆាំង

ពួកគេបានបដិសេធរាល់សិទ្ធិអំណាចណាផ្សេង ដែលបានលើកឡើង ក្រៅពីព្រះបន្ទូល។

ពួកគេបានបដិសេធរាល់អ្នកកណ្ដាលរវាងព្រះ និងមនុស្សទាំងអស់ លើកលែងតែមនុស្សម្នាក់គត់ គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលជាព្រះ ១០០% និងមនុស្ស ១០០% ទន្ទឹមនឹងនោះ (ទោះបីជាពួកគេនៅតែបន្តផ្ដល់កិត្តិយសដល់នាង ម៉ារា អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរឆ្នាំទៀតក៏ដោយ)។

ពួកគេបានបដិសេធចំពោះគំនិតដែលថា មានតែពួកសង្ឃប៉ុណ្ណោះដែលអាចស្ដាប់ការលន់តួបាបបាន ហើយពួកគេបានវែកញែកថា អ្នកជឿគ្រប់ៗរូបសុទ្ធតែអាចធ្វើកិច្ចការនេះបាន។

ពួកគេបានបដិសេធសេចក្តីបង្រៀនអំពីស្ថានឃុំព្រលឹង ដូច្នេះហើយបានជាពួកគេក៏មិនគាំទ្រការអធិស្ឋានសម្រាប់អ្នកស្លាប់ ឬការបង់ប្រាក់ ដើម្បីលោះបាបកម្ម ("indulgences" ដែលជាការបង់ប្រាក់ ឬជាអំពើដែលធ្វើឡើងសម្រាប់ការអត់ទោសបាប) នោះដែរ។

ពួកគេបានជឿថា មានពិធីបង្ហូរព្រះគុណតែប៉ុន្មានមុខប៉ុណ្ណោះដែលព្រះគម្ពីរបានយល់ស្របឲ្យធ្វើ គឺពិធីជ្រមុជទឹក និងពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់។

ពួកគេបានបដិសេធការផ្ដោតសំខាន់របស់សាសនាកាតូលិកទៅលើថ្ងៃសម្រាប់ការតមអាហារ និងការជប់លៀង ព្រមទាំងច្បាប់ទាំងឡាយអំពីការហូបចុក។

ពួកគេបានបដិសេធប្រព័ន្ធវណ្ណៈនៃពួកសង្ឃ និងប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងក្រុមជំនុំ ដែលជាឋានានុក្រមមួយដែលមាននៅក្នុងពួកសង្ឃ និងការដែលថាពួកសង្ឃមានឋានៈពិសេសៗ។

ពួកគេបានបដិសេធការគោរពបូជាអដ្ឋិធាតុសក្ការៈ និងការធ្វើដំណើរធម្មយាត្រា ព្រមទាំងការប្រើប្រាស់ទឹកមន្តបរិសុទ្ធ។

ពួកគេបានបដិសេធការអះអាងរបស់សម្ដេចប៉ាប ដែលថាខ្លួនមានអំណាចលើអ្នកដឹកនាំនៃលោកីយ៍នេះ។

នៅទីបំផុត ពួកគេក៏បានបដិសេធការដែលសម្ដេចប៉ាបអះអាងថាខ្លួនបានទទួលតំណែងតពីពួកសាវ័ក ដែលជាជំនឿមួយថា អំណាចរបស់អ្នកដឹកនាំគ្រីស្ទបរិស័ទគឺជាការផ្ទេរតំណែងតៗគ្នាតាមរយៈតំណមនុស្សជាច្រើនជំនាន់ពីពួកសាវ័ក។