មនុស្សពីរប្រភេទ

រាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងរកឃើញជីវិតតាមរយៈការស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងការប្រតិបត្តិតាមព្រះបន្ទូលនោះតែប៉ុណ្ណោះ។ របៀបនៃការរកជីវិត វាសាមញ្ញណាស់។

២៤ សីហា ២០១៦អានរយៈពេល ១៧ នាទី

មើល៨៥៣ដង

ចា

ប់តាំងពីព្រះជាម្ចាស់បានបណ្តេញលោក អ័ដាម ចេញពីសួនច្បារអេដែនដោយព្រោះគាត់មិនបានប្រតិបត្តិតាមព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់មក មនុស្សបានបែកខ្ញែកជាពីរក្រុម គឺក្រុមដែលប្រតិបត្តិតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងក្រុមដែលមិនប្រតិបត្តិតាម។ លោក ណូអេ បានប្រតិបត្តិតាម ប៉ុន្តែពួកសង់ក្រុងបាបិលមិនបានប្រតិបត្តិតាមទេ។ លោក អ័ប្រាហាំ បានប្រតិបត្តិតាម ប៉ុន្តែស្តេចផារ៉ោនមិនបានប្រតិបត្តិតាមទេ។ ស្តេច ដាវីឌ បានប្រតិបត្តិតាម ប៉ុន្តែកូនៗរបស់ទ្រង់ភាគច្រើនមិនបានប្រតិបត្តិតាមទេ។ លោក សាខេ បានប្រតិបត្តិតាម ប៉ុន្តែលោក ពីឡាត់ មិនបានប្រតិបត្តិតាមទេ។ លោក ប៉ុល បានប្រតិបត្តិតាម ប៉ុន្តែពួកអ្នកដែលតាំងខ្លួនជាមហាសាវ័កមិនបានប្រតិបត្តិតាមទេ។

យើងអាចមើលឧទាហរណ៍ជាច្រើនទៀតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រពួកជំនុំ។ លោកគ្រូ អាថានេហ្សឺស៍ (Athanasius) បានប្រតិបត្តិតាមព្រះបន្ទូល ប៉ុន្តែលោកគ្រូ អេរីអឺស៍ (Arius) មិនបានប្រតិបត្តិតាមនោះទេ។ លោកគ្រូ លូសើរ (Luther) បានប្រតិបត្តិតាម ប៉ុន្តែពួកកាតូលិកទីក្រុងរ៉ូម (Rome) មិនបានប្រតិបត្តិតាមនោះទេ។ លោកគ្រូ ម៉េឆិន (Machen) បានប្រតិបត្តិតាម ប៉ុន្តែលោកគ្រូ ហ្វូសឌិក (Fosdick) មិនបានប្រតិបត្តិតាមនោះទេ។

ខ្ញុំមិនប្រាកដថា ខ្ញុំអាចមើលឃើញចិត្តរបស់អស់លោកដែលខ្ញុំបានដកស្រង់ឈ្មោះពួកគាត់ចេញពីប្រវត្តិសាស្ត្រច្បាស់ដូចជាព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញនោះទេ។ ប៉ុន្តែប្រវត្តិសាស្ត្រនៅក្នុងព្រះគម្ពីរពិតជាបានបង្ហាញឲ្យយើងថា អ្វីដែលញែករាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ពីគ្រូក្លែងក្លាយ និងអ្នកមិនជឿគឺ រាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ស្តាប់ព្រះបន្ទូលទ្រង់ហើយប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូលនោះ។ ឯអ្នកផ្សេងទៀតគេមិនធ្វើដូចនោះទេ។

នេះហើយជាអ្វីដែលលោក ម៉ូសេ បានព្យាយាមបង្រៀនយ៉ាងអស់ពីចិត្តដល់សាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលនៅក្នុងកណ្ឌចោទិយកថា នៅពេលដែលលោកឈរនៅក្បែរទឹកដីសន្យាជាមួយពួកគេជាលើកទីពីរ។ លោកចាប់ផ្ដើមប្រាប់ពួកគេថា លោកបានឈរនៅក្បែរទឹកដីសន្យានេះជាមួយឪពុកម្ដាយពួកគេកាលពី៤០ឆ្នាំមុន ប៉ុន្តែឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេមិនបានស្ដាប់បង្គាប់នោះទេ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាព្រះជាម្ចាស់ដាក់បណ្តាសាដល់ឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេឲ្យស្លាប់នៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ យើងអាចសង្ខេបសុន្ទរកថាបីដែលលោក ម៉ូសេ បាននិយាយជិត៣០ជំពូកយ៉ាងសាមញ្ញដូចនេះ៖ «ចូរស្តាប់! ចូរឮ! ចូរកត់ចុះ! សូមចងចាំនូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូល។ ទ្រង់ជាអ្នកដែលបានរំដោះឯងចេញពីចំណងនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ! ហេតុដូច្នេះហើយ ឯងត្រូវស្ដាប់ទ្រង់»។ នៅក្នុងកណ្ឌចោទិយកថា ៣០:១៩ លោក ម៉ូសេ បានសង្ខេបនូវអ្វីដែលគាត់បាននិយាយដោយសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើបញ្ញត្តិមួយនេះ៖ «ដូច្នេះចូររើសយកជីវិតចុះ»។

ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ពួកជំនុំនៅសញ្ញាថ្មី មិនខុសគ្នាពីអ្វីដែលលោក ម៉ូសេ បាននិយាយទៅកាន់ពួកអ៊‌ីស្រាអែលនោះទេ។ ទ្រង់សង្គ្រោះយើងចេញពីចំណងនៃបាប និងសេចក្តីស្លាប់នៅពេលដែលយើងស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយទទួលជឿទ្រង់ (រ៉ូម ១០:១៧)។ ឥឡូវ យើងត្រូវស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយប្រតិបត្តិតាម។ ការដែលយើងស្ដាប់ ហើយប្រតិបត្តិតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះមានន័យថា យើងកាន់តែឆ្លុះបញ្ចាំងពីចរិតលក្ខណៈ និងសិរីល្អរបស់ទ្រង់។

ប្រហែលជាមានមនុស្សមួយចំនួនជំទាស់ថា «ការនោះស្តាប់ទៅដូចជាយើងគិតតែពីខ្លួនឯង។ តើព្រះជាម្ចាស់មិនមែនត្រាស់ហៅពួកជំនុំឲ្យគិតពីអ្នកដទៃ ដូចជាការចេញទៅធ្វើបេសកកម្មទេឬអី? ឬផ្ដោតទៅលើការផ្សាយដំណឹងល្អទេឬអី?»។ ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះជាម្ចាស់បានត្រាស់ហៅពួកជំនុំឲ្យធ្វើកិច្ចការទាំងនេះ។ នេះជាចំណែកមួយនៃការបង្ហាញឲ្យឃើញពីចរិតលក្ខណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា «ចូរមកតាមខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងតាំងអ្នក ឲ្យធ្វើជាអ្នកនេសាទមនុស្សវិញ» (ម៉ាថាយ ៤:១៩ គកស)។
ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលស្រដៀងគ្នានេះនៅកន្លែងផ្សេងទៀតក្នុងព្រះគម្ពីរថា «ខ្ញុំចាត់អ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅ ដូចជាព្រះវរបិតាបានចាត់ឲ្យខ្ញុំមកដែរ» (យ៉ូហាន ២០:២១)។ នៅពេលដែលយើងធ្វើបេសកកម្ម ហើយផ្សាយដំណឹងល្អ ព្រមទាំងធ្វើកិច្ចការសម្រាប់នគរព្រះ នោះមានន័យថា យើងយកតម្រាប់តាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូចដែលកណ្ឌម៉ាថាយ ៤:១៩, យ៉ូហាន ២០:២១ និងបទគម្ពីរជាច្រើនទៀតបានលើកឡើង។ យើងមិនមែនធ្វើបេសកកម្ម ផ្សាយដំណឹងល្អ ឬធ្វើកិច្ចការសម្រាប់នគរព្រះដោយសារតែពួកបណ្ឌិតទេវវិទ្យាមួយចំនួនបានគិតពីការទាំងនេះឡើងនោះទេ។ ហើយយើងក៏មិនមែនធ្វើបេសកកម្ម ផ្សាយដំណឹងល្អ ឬធ្វើកិច្ចការសម្រាប់នគរព្រះដោយសារតែយើងទាំងអស់គ្នាឯកភាពថា ការទាំងនេះជាគំនិតល្អមួយនោះដែរ។ ប៉ុន្តែយើងធ្វើបេសកកម្ម ផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយធ្វើកិច្ចការខាងឯនគរព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារតែព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កាប់ឲ្យយើងធ្វើកិច្ចការទាំងនេះ។

តាមពិតទៅ យើងមិនគួរបែងចែកប្រវត្តិសាស្ត្រនៅត្រឹមតែចន្លោះរវាងអ្នកដែលផ្សាយដំណឹងល្អ និងអ្នកដែលមិនផ្សាយដំណឹងល្អនោះទេ។ នោះមិនមែនជាលក្ខណៈចម្បងរបស់ពួកជំនុំទេ។ យើងបែងចែកមនុស្សជាពីរក្រុម គឺអ្នកដែលស្ដាប់ព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកមិនស្ដាប់ព្រះជាម្ចាស់។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក ម៉ាថាយ បានប្រាប់ពីអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលទៅកាន់សាតាំងថា មនុស្សរស់ដោយសារ «គ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូល ដែលចេញពីព្រះឱស្ឋព្រះមកដែរ» (ម៉ាថាយ ៤:៤)។ ហើយគាត់ក៏បានប្រាប់ពីព្រះបន្ទូលចុងក្រោយដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅកាន់សិស្សរបស់ទ្រង់ គឺឲ្យពួកគេទៅបង្កើតសិស្សនៅគ្រប់ទាំងសាសន៍ដោយធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹកឲ្យពួកគេព្រមទាំង «បង្រៀន ឲ្យគេកាន់តាមគ្រប់ទាំងសេចក្ដី ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់មកអ្នករាល់គ្នាផង» (ម៉ាថាយ ២៨:២០)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក ម៉ាកុស បានប្រាប់ពីរឿងប្រៀបប្រដូចរបស់ព្រះយេស៊ូវស្តីអំពីគ្រាប់ពូជដែលបានដាំនៅលើដីបួនប្រភេទខុសៗគ្នា។ នេះជារឿងប្រៀបប្រដូចមួយអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (ម៉ាកុស ៤)។ អ្នកខ្លះនឹងទទួលព្រះបន្ទូល ហើយអ្នកខ្លះទៀតនឹងមិនទទួលទេ។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក លូកា បានរាប់ខ្លួនលោកថាជាសាក្សីដែលបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក និងជាអ្នកបម្រើព្រះបន្ទូល (លូកា ១:២)។ មូលហេតុនេះហើយបានជាលោកប្រាប់ពីសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះយេស៊ូវថា «មានពរហើយ អស់អ្នកដែលស្ដាប់ព្រះបន្ទូល ហើយប្រព្រឹត្តិតាម» (លូកា ១១:២៨ គកស)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក យ៉ូហាន បានប្រាប់ពីព្រះបន្ទូលចុងក្រោយរបស់ព្រះយេស៊ូវទៅកាន់លោក ពេត្រុស ដោយទ្រង់មានបន្ទូលដដែលៗបីដងថា «ចូរឲ្យចំណីដល់កូនចៀមខ្ញុំស៊ីផង» (យ៉ូហាន ២១:១៥-១៧)។ តើអ្វីជាចំណីរបស់ពួកគេ? ចំណីរបស់ពួកគេគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជា នៅពេលដែលពួកជំនុំដំបូងក្នុងកណ្ឌកិច្ចការបានប្រជុំគ្នា នោះពួកគេ «ក៏នៅតែព្យាយាមក្នុងសេចក្តីបង្រៀនរបស់ពួកសាវ័ក ហើយក្នុងសេចក្តីប្រកបគ្នា ព្រមទាំងការកាច់នំបុ័ង និងសេចក្តីអធិស្ឋានផង» (កិច្ចការ ២:៤២)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក ប៉ុល បានប្រាប់ដល់ពួកជំនុំទីក្រុងរ៉ូមថា «ជំនឿកើតឡើងដោយសេចក្ដីដែលបានឮ ហើយសេចក្តីដែលបានឮនោះ គឺដោយសារព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រីស្ទ» (រ៉ូម ១០:១៧ គកស)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោកប្រាប់ដល់ពួកជំនុំកូរិនថូសថា «ដំណឹងពីឈើឆ្កាង» ជា «ព្រះចេស្ដានៃព្រះ» ដល់យើងដែលកំពុងតែបានសង្គ្រោះ (១កូរិនថូស ១:១៨) ដ្បិត «ព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យសង្គ្រោះអស់អ្នកដែលជឿ ដោយសារសេចក្ដីល្ងីល្ងើដែលយើងប្រកាសនោះវិញ» (១កូរិនថូស ១:២១ គកស)។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជា ក្រោយមកលោកបានប្រាប់ដល់ពួកជំនុំដដែលនោះថា លោកមិនបាន «រកចំណេញពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ» ក៏មិនបាន «បំភ្លៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ» ប៉ុន្តែលោក «និយាយដោយអស់ពីចិត្ដ» សម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចដល់ពួកគេ (២កូរិនថូស ២:១៧, ៤:២)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោកប្រាប់ដល់ពួកជំនុំនៅស្រុកកាឡាទីថា «បើអ្នកណាប្រាប់ដំណឹងណា ខុសអំពីដំណឹងល្អ ដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលហើយ នោះឲ្យគេត្រូវបណ្ដាសាចុះ» (កាឡាទី ១:៩)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក ប៉ុល ប្រាប់ដល់ពួកជំនុំទីក្រុងអេភេសូរថា «នៅក្នុងព្រះអង្គ អ្នករាល់គ្នាក៏បានឮព្រះបន្ទូលនៃសេចក្ដីពិតដែរ គឺជាដំណឹងល្អអំពីសេចក្ដីសង្គ្រោះសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា» (អេភេសូរ ១:១៣ គគខ)។ លោកក៏បានប្រាប់ពួកគេផងដែរថាព្រះជាម្ចាស់ «បានប្រទានឲ្យអ្នកខ្លះធ្វើជាសាវ័ក អ្នកខ្លះជាហោរា អ្នកខ្លះជាអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ អ្នកខ្លះជាគ្រូគង្វាល ហើយអ្នកខ្លះជាគ្រូបង្រៀន ដើម្បីនាំឲ្យពួកបរិសុទ្ធបានគ្រប់លក្ខណ៍សម្រាប់កិច្ចការបម្រើ ហើយស្អាងព្រះកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទឡើង រហូតដល់យើងទាំងអស់គ្នាបានរួបរួមនៅក្នុងជំនឿ ហើយបានស្គាល់ព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះ ទៅជាមនុស្សពេញវ័យ និងដល់ខ្នាតកម្ពស់នៃសេចក្តីពោរពេញរបស់ព្រះគ្រីស្ទ» (អេភេសូរ ៤:១១-១៣ គកស)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោកប្រាប់ដល់ពួកជំនុំក្រុងភីលីពថា ដោយសារតែចំណងរបស់លោក «បងប្អូនភាគច្រើនដែលមានការជឿជាក់ក្នុងព្រះអម្ចាស់ដោយសារចំណងរបស់ខ្ញុំ គេហ៊ានផ្សាយព្រះបន្ទូលកាន់តែខ្លាំងឡើង ដោយឥតភ័យខ្លាច» (ភីលីព ១:១៤ គកស)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោកប្រាប់ដល់ពួកជំនុំក្រុងកូល៉ុសថា «ចូរឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រីស្ទសណ្ឋិតនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នាជាបរិបូរ។ ចូរបង្រៀន ហើយទូន្មានគ្នាទៅវិញទៅមកដោយប្រាជ្ញាគ្រប់យ៉ាង» (កូល៉ុស ៣:១៦ គកស)។
ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោកប្រាប់ដល់ពួកជំនុំក្រុងថែស្សាឡូនីចថា «យើងអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ឥតឈប់ឈរ ដោយព្រោះពេលដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលយើងបានប្រកាស អ្នករាល់គ្នាមិនបានទទួលទុកជាពាក្យរបស់មនុស្សទេ ផ្ទុយទៅវិញទុកជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិតប្រាកដមែន ដែលធ្វើការនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នាដែលជឿ» (១ថែស្សាឡូនីច ២:១៣ គគខ)។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាក្រោយមកទៀត លោកបានទូន្មានពួកគេថា «ដូច្នេះ បងប្អូនអើយ! ចូរឈរឲ្យមាំមួន ហើយកាន់តាមសេចក្ដីដែលយើងបានបង្រៀនអ្នករាល់គ្នាចុះ ទោះបីដោយពាក្យសំដី ឬសំបុត្រក្ដី។» (២ថែស្សាឡូនីច ២:១៥ គគខ)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក ប៉ុល ប្រាប់ដល់លោក ធីម៉ូថេ ដែលជាសិស្សរបស់លោកថា អ្នកត្រួតត្រា (ចាស់ទុំ) ដែលលោកជ្រើសរើសសម្រាប់ពួកជំនុំត្រូវតែ «ប្រសប់នឹងការបង្រៀន» ហើយជាមួយគ្នានោះដែរ អ្នកជំនួយដែលបម្រើនៅក្នុងពួកជំនុំរបស់លោក «ត្រូវជាអ្នកកាន់តាមសេចក្តីអាថ៌កំបាំង របស់ជំនឿ ដោយបញ្ញាចិត្តដ៏ស្អាត» (១ធីម៉ូថេ ៣:២, ៩)។ នៅក្នុងសំបុត្របន្ទាប់ទៀតលោក ប៉ុល បានប្រាប់ដល់លោក ធីម៉ូថេ ថា ការងាររបស់លោកគឺត្រូវផ្ដោតលើចំណុចស្នូលនេះ៖

«ចូរប្រកាសព្រះបន្ទូល ហើយខិតខំប្រកាសមិនថា ត្រូវពេល ឬខុសពេលឡើយ ចូរទូន្មាន ស្តីបន្ទោស លើកទឹកចិត្ត និងបង្រៀនដោយសេចក្តីអត់ធ្មត់គ្រប់បែបយ៉ាង ដ្បិតនឹងមានគ្រាមួយដែលពួកគេលែងស្ដាប់សេចក្ដីបង្រៀនត្រឹមត្រូវទៀតហើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងប្រមូលគ្រូជាច្រើនសម្រាប់ខ្លួនឯងទៅតាមសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នា ដើម្បីឲ្យនិយាយអ្វីដែលត្រចៀករបស់ពួកគេរមាស់ចង់ស្ដាប់ ពួកគេនឹងបែរត្រចៀកចេញពីសេចក្ដីពិត រួចបែរទៅស្ដាប់រឿងព្រេងវិញ» (២ធីម៉ូថេ ៤:២-៤ គគខ)

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោកអរសប្បាយជាមួយនឹងលោក ទីតុស ដោយសារព្រះជាម្ចាស់បាន «សម្ដែងចេញឲ្យស្គាល់ព្រះបន្ទូល ដោយការប្រកាសប្រាប់ដែលផ្ញើទុកនឹងខ្ញុំ (ប៉ុល) តាមបង្គាប់របស់ព្រះជាព្រះសង្គ្រោះនៃយើង» (ទីតុស ១:៣ គកស)។
ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក ប៉ុល លើកទឹកចិត្តលោក ភីលេម៉ូន ឲ្យសកម្មក្នុងការចែកចាយ «ជំនឿ» របស់លោក។ ពាក្យ «ជំនឿ» នេះមិនសំដៅទៅលើស្ថានភាពដែលប្រែប្រួលទៅតាមអារម្មណ៍នោះទេ តែសំដៅលើសំណុំនៃគោលជំនឿដ៏ជាក់លាក់ (ភីលេម៉ូន ១:៦)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាអ្នកនិពន្ធកណ្ឌហេព្រើរបានព្រមានថា «ដ្បិតព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានជីវិត មានអំណាច ហើយមុតជាងដាវមុខពីរដែលចាក់ទម្លុះរហូតដល់កាត់ព្រលឹង និងវិញ្ញាណ ព្រមទាំងសន្លាក់ឆ្អឹង និងខួរឆ្អឹងឲ្យដាច់ចេញពីគ្នា រួចវិនិច្ឆ័យទាំងគំនិត និងបំណងចិត្តទៀតផង» (ហេព្រើរ ៤:១២ គគខ)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក យ៉ាកុប រំឭកមិត្តអ្នកអានរបស់លោកថា ព្រះជាម្ចាស់ «ទ្រង់បានបង្កើតយើងរាល់គ្នាមកតាមព្រះហឫទ័យទ្រង់ ដោយសារព្រះបន្ទូលដ៏ពិត» ហើយ «ចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូលទៅ កុំឲ្យគ្រាន់តែស្ដាប់ប៉ុណ្ណោះ ហើយបញ្ឆោតខ្លួនវិញនោះឡើយ» (យ៉ាកុប ១:១៨, ២២)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក ពេត្រុស រំឭកដល់ពួកបរិសុទ្ធដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយទៅតាមតំបន់ជាច្រើនថា «ព្រះបានបង្កើតអ្នករាល់គ្នាជាថ្មី មិនមែនពីពូជដែលតែងតែពុករលួយនោះទេ គឺពីពូជដែលមិនចេះពុករលួយវិញ ជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដែលរស់នៅ ហើយស្ថិតស្ថេរ» (១ពេត្រុស ១:២៣ គកស) ហើយលោកក៏បានរំឭកផងដែរថា «ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ នោះនៅជាប់អស់កល្បជានិច្ចវិញ» (១ពេត្រុស ១:២៥)។ អញ្ចឹងហើយបានជាលោកនិយាយនៅក្នុងសំបុត្រទីពីររបស់លោកផងដែរថា «គ្មានពាក្យទំនាយណាក្នុងគម្ពីរ ដែលស្រាយបានតាមតែចិត្តនោះឡើយ ដ្បិតសេចក្តីទំនាយមិនដែលមក ដោយបំណងចិត្តមនុស្សទេ គឺជាមនុស្សបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ ដែលបានទាយ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទ្រង់បណ្តាលវិញ» (២ពេត្រុស ១:២០-២១)។
ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក យ៉ូហាន បានសរសេរថា «តែអ្នកណាដែលកាន់តាមព្រះបន្ទូលទ្រង់វិញ នោះប្រាកដជាសេចក្ដីស្រឡាញ់នៃព្រះបានពេញខ្នាត នៅក្នុងអ្នកនោះហើយ គឺដោយសេចក្ដីនោះឯង ដែលយើងដឹងថា យើងនៅក្នុងទ្រង់ អ្នកណាដែលថាខ្លួននៅក្នុងទ្រង់ នោះត្រូវតែប្រព្រឹត្តដូចជាទ្រង់ដែរ» (១យ៉ូហាន ២:៥-៦)។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោកសរសេរថា «នេះហើយជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ គឺយើងត្រូវប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញត្តិរបស់ព្រះអង្គ» (២យ៉ូហាន ១:៦ គគខ)។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោកប្រកាសថា «គ្មានសេចក្ដីណាដែលនាំឲ្យខ្ញុំអរសប្បាយ លើសជាងសេចក្ដីនេះទេ គឺដែលឮនិយាយថា ពួកកូនខ្ញុំកំពុងតែប្រព្រឹត្តតាមសេចក្ដីពិតនោះឯង» (៣យ៉ូហាន ១:៤)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក យូដាស បានសរសេរស្ទើរតែពេញមួយសំបុត្ររបស់លោក ដើម្បីនឹងដាស់តឿនដល់អ្នកអានសំបុត្ររបស់លោកឲ្យចេះប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយហ៊ានទាស់នឹងគ្រូក្លែងក្លាយ (យូដាស ១:៤-១៦)។ លោកថែមទាំងសន្យាថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងយាងមក «ដើម្បីនឹងកាត់ទោសដល់គ្រប់មនុស្សទាំងឡាយ ហើយនិងរំឭកពួកទមិលល្មើសទាំងអម្បាលម៉ាន ឲ្យដឹងខ្លួនពីគ្រប់ទាំងការទមិលល្មើស ដែលគេបានប្រព្រឹត្តធ្វើ ដោយចិត្តល្មើស ហើយពីអស់ទាំងសេចក្តីរឹងទទឹងទាំងប៉ុន្មាន ដែលអស់ពួកទមិលល្មើសដ៏មានបាបទាំងនោះ បានពោលទាស់នឹងទ្រង់» (យូដាស ១៥)។

ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលោក យ៉ូហាន កោតសរសើរពួកជំនុំទីក្រុងភីឡាដិលភានៅក្នុងកណ្ឌវិវរណៈថា «អញស្គាល់ការដែលឯងធ្វើហើយ...ទោះបើឯងមានអំណាចតែបន្តិចក៏ដោយ គង់តែបានកាន់តាមពាក្យអញដែរ ហើយមិនបានលះបង់ឈ្មោះអញទេ» (វិវរណៈ ៣:៨)។

ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ «ពួកជំនុំដែលមានសុខភាពល្អ» និពន្ធដោយ៖ លោកគ្រូ ម៉ាក ដិវើរ រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង © ដោយលោកគ្រូ ចន ផាភ័រ ប្រើដោយការអនុញ្ញាត

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

១៥២៩៣

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៦ មករា ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា…

អានបន្ថែម

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

១១២៥

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៨ វិច្ឆិកា ២០២៥

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

ព្រះយេស៊ូវ ពួកសាវ័ក និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ពួកគេទាំងអស់បានសួរបណ្តាជននូវសំណួរជាក់លាក់។ ឥឡូវនេះ ប្រហែលជាពួកយើងគួរពិចារណាប្រើសំណួរដូចគ្នាទាំងនេះ សម្រាប់ក្រុមតូចរបស់យើងទាំងអស់។

អានបន្ថែម

តើស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

១១០៥

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១១ វិច្ឆិកា ២០២៥

តើស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

ស្ត្រីណាដែលទទួលយកតួនាទីដែលព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងក្នុងខណៈដែលពួកនាងកំពុងបន្ត «សេចក្ដីជំនឿ សេចក្ដីស្រឡាញ់ នឹងសេចក្ដីបរិសុទ្ធ ទាំងមានគំនិតមារយាទ» ក្នុងគុណធម៌គ្រីស្ទបរិស័ទ នោះនាងនឹងរកឃើញថា ខ្លួននឹងបានសង្គ្រោះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។

អានបន្ថែម

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

១២២០៨

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៣ កុម្ភៈ ២០២៦

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

Why was Jesus baptized?

អានបន្ថែម

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

៩២៥០

ក្តៅៗ

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៣០ ធ្នូ ២០២៥

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

សាវ័ក ប៉ុល និងអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផ្សេងទៀតបានប្រើប្រាស់ពាក្យថា «អ្នកត្រួតត្រា» ជំនួសគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងពាក្យ «ពួកចាស់ទុំ»។ ឧទាហរណ៍៖ សូមពិចារណានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទីតុស ១:៥-៧។

អានបន្ថែម

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

៨២២៥

ក្តៅៗពេញនិយម

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ២៣ ធ្នូ ២០២៥

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន

អានបន្ថែម

តើអ្នកដែលមិនបានសង្គ្រោះ នឹងទទួលរងទុក្ខពីការជំនុំជម្រះដ៏អស់កល្បជានិច្ចឬទេ? (២ថែស្សាឡូនីច ១)

២៥៦

ក្តៅៗ

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១៦ ធ្នូ ២០២៥

តើអ្នកដែលមិនបានសង្គ្រោះ នឹងទទួលរងទុក្ខពីការជំនុំជម្រះដ៏អស់កល្បជានិច្ចឬទេ? (២ថែស្សាឡូនីច ១)

កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។

អានបន្ថែម

មតិយោបល់

មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0

មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។ សូមធ្វើជាមនុស្សដំបូងដែលឆ្លើយតប។

សរសេរមតិយោបល់

មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។

មនុស្សពីរប្រភេទ

២៤ សីហា ២០១៦អានរយៈពេល ១៧ នាទី

មើល៨៥៣ដង

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

អត្ថបទពាក់ព័ន្ធ

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

សំ​ណួរ​ដែល​បណ្តាល​ចិត្ត​៖ វិ​ធី​សាស្ត្រ​ថ្មី ​ក្នុង​ការ​ពិភាក្សា​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​តូច

តើ​ស្ត្រី​នឹង​​បាន​សង្គ្រោះ​ក្នុង​កាលដែល​បង្កើត​កូន ​មាន​ន័យយ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​? (១ធីម៉ូថេ ២)

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់​ហេតុ​បណ្ដាញ

ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក?

តើ​គ្រូគង្វាល​ និង​ពួក​ចាស់ទុំមាន​ភាព​ខុសគ្នា​​​ឬ​?(១ធីម៉ូថេ ៣)

តើ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដោយ​ផ្អែកលើ​ការ​ប្រព្រឹត្តិ​មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

មតិយោបល់

សរសេរមតិយោបល់

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

អត្ថបទពាក់ព័ន្ធ

ហេតុអ្វីបានជាស្ត្រីមានចិត្តឆេះឆួលក្នុងព័ន្ធកិច្ច?

សំ​ណួរ​ដែល​បណ្តាល​ចិត្ត​៖ វិ​ធី​សាស្ត្រ​ថ្មី ​ក្នុង​ការ​ពិភាក្សា​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​តូច

តើ​ស្ត្រី​នឹង​​បាន​សង្គ្រោះ​ក្នុង​កាលដែល​បង្កើត​កូន ​មាន​ន័យយ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​? (១ធីម៉ូថេ ២)

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់​ហេតុ​បណ្ដាញ

ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក?

តើ​គ្រូគង្វាល​ និង​ពួក​ចាស់ទុំមាន​ភាព​ខុសគ្នា​​​ឬ​?(១ធីម៉ូថេ ៣)

តើ​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដោយ​ផ្អែកលើ​ការ​ប្រព្រឹត្តិ​មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

មតិយោបល់

សរសេរមតិយោបល់

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

តើស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)

សំណួរដែលបណ្តាលចិត្ត៖ វិធីសាស្ត្រថ្មី ក្នុងការពិភាក្សានៅក្នុងក្រុមតូច

តើស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

អត្ថបទបន្ថែមពី កំណត់ហេតុបណ្ដាញ

ហេតុអ្វីបានជាព្រះយេស៊ូវទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក?

តើគ្រូគង្វាល និងពួកចាស់ទុំមានភាពខុសគ្នាឬ?(១ធីម៉ូថេ ៣)

តើការជំនុំជម្រះដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តិមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (វិវរណៈ ២០ និង ២១)