ស្លាក
ការខិតខំប្រឹងធ្វើការមិនមែនជាលទ្ធផលនៃការធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបនោះទេ ប៉ុន្តែជាអំណោយទានវិញ។ ប្រសិនបើយើងនឹងប្រឆាំងជាមួយនឹងភាពខ្ជិលច្រអូស នោះយើងត្រូវតែបង្កើតឲ្យមានទេវវិទ្យាល្អនៃការធ្វើការ។
ការប្រថុយនឹងគ្រោះថ្នាក់គឺពិតជាស័ក្តិសមណាស់ ទោះបើថាគេបានជ្រើសរើសប្រារព្ធនៅថ្ងៃទី២៥ក៏ដោយ ពីព្រោះវានៅជិតថ្ងៃនៃពិធីជប់លៀងមួយចំនួនរបស់សាសនាក្លែងក្លាយ។ ចូរយើងទទួលយកវា ញែកវាចេញជាបរិសុទ្ធ ហើយប្រើប្រាស់ឲ្យបានប្រសើរបំផុតចុះ ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទសមនឹងទទួលបានការអបអរសាទរនៅក្នុងការប្រសូតរបស់ទ្រង់។
ប្រាំនាទីខាងមុខនេះ លោកអ្នកនឹងទទួលបានព្រះគុណដែលទ្រទ្រង់មកក្នុងលោកអ្នកដែលកើតចេញពីអនាគតកាល ហើយលោកអ្នកក៏នឹងផ្ដុំប្រាំនាទីបន្ថែមទៀតនៃព្រះគុណក្នុងជលដ្ឋានសម្រាប់អតីតកាល។ ការឆ្លើយតបដ៏ត្រឹមត្រូវចំពោះព្រះគុណដែលលោកអ្នកបានទទួលបទពិសោធន៍ពីអតីតកាលគឺការអរព្រះគុណ ហើយការឆ្លើយតបដ៏ត្រឹមត្រូវចំពោះព្រះគុណសន្យាសម្រាប់លោកអ្នកនៅឯអនាគតកាលគឺជំនឿ។ យើងអរព្រះគុណព្រះអង្គសម្រាប់ព្រះគុណនៅឯអតីតកាលនៅឆ្នាំមុននេះ ហើយយើងក៏មានទំនុកចិត្តក្នុងព្រះគុណនៅឯអនាគតកាលសម្រាប់ឆ្នាំថ្មីដែរ។
ប៉ុន្តែ ប្រធានបទទាំងនោះមិនសូវសំខាន់ជាងប្រធានបទដែលនៅកណ្ដាលនោះទេ៖ «តើក្រុមជំនុំរ៉ូម៉ាំងកាតូលិកបង្រៀនថាយើងពឹងផ្អែកលើតែសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទដែលផ្ទេរមកយើងតាមរយៈជំនឿតែមួយគត់ដែរឬទេ? តើនេះជាមូលហេតុដែលថាព្រះជាម្ចាស់នៅខាងយើង ១០០% មែនឬ ហើយបន្ទាប់មកការញែកជាបរិសុទ្ធត្រូវតែកើតឡើង? តើសម្តេច ប៉ាប បង្រៀនចំណុចនេះដែរឬទេ?
លោកគ្រូបានលើកឡើងថា យើងមិនគួរភ្លេចថារាល់អ្វីទាំងអស់នឹងល្អប្រសើរឡើងនៅឯស្ថានសួគ៌។
យើងខ្ញុំក៏ចង់រៀនសូត្រពីប្រពន្ធរបស់យើងខ្ញុំដែរ។ ហើយយើងខ្ញុំក៏សប្បាយចិត្តណាស់ក្នុងការរៀនសូត្រពីការនិយាយស្ដីរបស់មនុស្សស្រីដែរ។ ប៉ុន្តែ យើងខ្ញុំមិនចង់មានទំនាក់ទំនងនៃការស្ដាប់ ឬក៏ការទៅចូលរួមនៅក្រុមជំនុំណាមួយ ដែលមានមនុស្សស្រីជាគ្រូគង្វាល ឬក៏អ្នកមានអំណាចលើយើងខ្ញុំនោះទេ។ នេះគឺជាចំណុចគ្រោះថ្នាក់សម្រាប់មនុស្សប្រុស។ យើងខ្ញុំអាចពន្យល់អំពីមូលហេតុនេះចេញពីព្រះគម្ពីរ ចេញពីបទពិសោធន៍ និងចេញពីផ្លូវចិត្តបាន ប៉ុន្តែយើងខ្ញុំទើបតែបានលើកឡើងនូវការសង្ខេបត្រួសៗសម្រាប់លោកអ្នក។
យើងខ្ញុំចង់មានភាពធូររលុង និងទូលំទូលាយ ហើយផ្ដល់សេរីភាពទៅកាន់អ្នកជឿក្នុងការរស់នៅក្នុងរបៀបឲ្យកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព។ ដូច្នេះ យើងខ្ញុំក៏គោរពអ្នកដែលបោះបង់ចោលដោយមិនចង់មានការពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងអំពើអាក្រក់ ហើយយើងខ្ញុំក៏គោរពអស់អ្នកដែលនិយាយថា «ទេ! ចូរយើងសង្គ្រោះវា ប្រជ្រៀតចូលវា ហើយប្រើប្រាស់វាចុះ
«បើយើងថា យើងមិនដែលធ្វើបាបសោះ នោះឈ្មោះថាយើងធ្វើឲ្យទ្រង់ទៅជាអ្នកកុហកវិញ ហើយព្រះបន្ទូលទ្រង់មិននៅក្នុងយើងទេ»។(១យ៉ូហាន ១:១០)
ហើយនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ២កូរិនថូស ៦:១៤ ក៏បានចែងថា «កុំឲ្យទឹមនឹមស្រៀក ជា១នឹងមនុស្សមិនជឿឡើយ»។ ខគម្ពីរនេះក៏ទាក់ទងគ្នាជាមួយនឹងជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែរ។ មូលហេតុគឺដោយសារជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍គឺជាប្រភេទមួយនៃការរួបរួមគ្នាដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ ព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យឲ្យវាជាការរួបរួមគ្នាខាងឯព្រលឹងវិញ្ញាណក៏ដូចជាការរួបរួមគ្នាខាងឯរូបកាយដែរ។
ក្នុងសាច់ឈាមយើង យើងដើរក្នុងផ្លូវខុសឆ្គងផ្នែកសីលធម៌ ខ្វាក់ផ្នែកព្រលឹងវិញ្ញាណ និងឆន្ទៈដែលបែកបាក់។ ប៉ុន្តែ សេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់យើងគឺអាស្រ័យលើព្រះគុណដ៏ឥតគិតថ្លៃរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនមែននៅលើឆន្ទៈសេរីរបស់យើងនោះទេ។
ដូច្នេះយើងខ្ញុំគិតថាយើងខ្ញុំអធិប្បាយលើការថ្វាយដង្វាយពីរទៅបីដងក្នុងអំឡុងពេល៣៣ឆ្នាំនៅឯព្រះវិហាររបស់យើងខ្ញុំ។ អ្វីដែលយើងខ្ញុំចង់មានន័យគឺថា យើងខ្ញុំបាននិយាយស្ទើរតែគ្រប់ពេលវេលាអំពីការផ្គត់ផ្គង់ និងការលះបង់ ប៉ុន្តែទាក់ទងទៅនឹងការថ្វាយដង្វាយ...ជាទូទៅ យើងខ្ញុំបានលើកឡើងដូចនេះ៖ «ឱបងប្អូនអើយ! ហេតុអ្វីបានជាយើងចង់ថ្វាយតិចជាង? បុគ្គលដែលលើកឡើងថា៖ “តើខ្ញុំត្រូវថ្វាយមែនឬ?” គឺគាត់កំពុងតែឈរលើជំហរមិនត្រឹមត្រូវរួចស្រេចបាត់ទៅហើយ។ រាល់គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់គឺល្អប្រសើរជាងក្នុងការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាថ្មី។ យើងមានសេចក្ដីសន្យាល្អប្រសើរជាង សេចក្ដីតាំងសញ្ញាល្អប្រសើរជាង—កណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរបានលើកឡើង—ចុះហេតុអ្វីបានជាមិនមានការលះបង់ និងការថ្វាយល្អប្រសើរខ្លាំងជាងដែរទៅ?
ប៉ុន្តែ យើងខ្ញុំក៏មិនស៊ើបសួរនាំនៅឯព្រះវិហារ ឬក៏កន្លែងធ្វើការរបស់យើងខ្ញុំថា តើបុគ្គលិកបាន ឬក៏នឹងធ្វើអ្វីខ្លះដែរ? អ្វីដែលយើងខ្ញុំចង់លើកឡើងគឺថា លោកអ្នកត្រូវតែញែកថ្ងៃណាមួយនៃសប្តាហ៍ ដើម្បីសម្រាក ហើយលោកអ្នកត្រូវរករបៀបនិយាយទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ថា «ទូលបង្គំស្រឡាញ់ទ្រង់។ ទូលបង្គំគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ។ ហើយទូលបង្គំក៏នឹងថ្វាយព្រះកិត្តិយសដល់ព្រះអង្គក្នុងរបៀបដ៏ពិសេសនៅថ្ងៃនេះផងដែរ