ស្លាក
ការគិតបែបនេះគឺខុសហើយ! មិនមែនដូច្នោះទេ។ វាជាឥទ្ធិពលជាក់ស្តែងនៃជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលជាការពិតដ៏ធំធេងជាងឥទ្ធិពលជាក់ស្តែងផ្នែកខាងឯផ្លូវភេទទៅទៀត។
នៅពេលយើងសន្មតថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងតែមានព្រះបន្ទូលមកកាន់យើងតែម្នាក់ឯង ក្រៅពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ នោះយើងបានលើកស្ទួយខ្លួនឯងទៅដល់ឋានៈនៃពួកហោរាហើយ។
គេច្រើនតែងដឹងថា ចោរលួចផ្នូរតែងតែលួចយក «សំពត់» ហើយទុកសាកសពចោល ប៉ុន្តែមិនមានចោរណាលួចយកសាកសព ហើយទុកសំពត់ចោលនោះទេ ជាពិសេសនៅសម័យនោះសំពត់នោះជា «សំពត់ទេសឯក» ហើយថ្មី (ម៉ាកុស ១៥:៤៦)។ ចោរគ្រប់គ្នានឹងជ្រើសរើសសែងសាកសពដែលមានសំពត់ ជាជាងសាកសពដែលអាក្រាត។ លើសពីនេះទៅទៀត តើចោរប្រភេទអ្វីដែលមានពេលយកសាកសពចេញពីសំពត់ បន្ទាប់មកបត់សំពត់វិញយ៉ាងស្អាតនោះ?
ដើម្បីឲ្យយើងអាចយល់កណ្ឌគម្ពីរលោកុប្បត្ដិជំពូក៣៦ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ យើងក៏ត្រូវតែយល់ពីការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើជាមួយនឹងលោក អ័ប្រាហាំ លោក អ៊ីសាក និងអ្វីដែលលោក អ៊ីសាក បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោក អេសាវ។
ប្រសិនបើតាមចំណងជើងនៃអត្ថបទមួយនេះលោកអ្នកបានសន្មតថា អ្នកជឿគួរឆ្លើយតបខុសគ្នាពីរបៀបអ្នកមិនជឿ ខណៈពេលដែលកំពុងតែប្រឈមមុខនឹងជំងឺរាតត្បាតលើពិភពលោកនេះ នោះលោកអ្នកបានអានយ៉ាងត្រឹមត្រូវហើយ។
ព្រះត្រៃឯកក្ដោបនូវផែនការ និងសេចក្ដីពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាមួយគ្នាទាំងអស់។
១. ចូរឲ្យតម្លៃលើទម្រង់នៃអក្សរសាស្ត្រក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ២. កុំអានកណ្ឌគម្ពីរយ៉ូបលឿនពេក ៣. ចូរអានកណ្ឌគម្ពីរយ៉ូបដោយសម្លឹងមើលតួឯកដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ ៤. ចូលអានពាក្យពេចន៍របស់លោក យ៉ូប ដោយមានការអាណិតអាសូរ ៥. សូមតយុទ្ធផ្ទាល់ខ្លួនលើសំណួរដែលលោក យ៉ូប បានសួរ
មិនថាក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ ក៏នៅពេលដែលបុគ្គលណាម្នាក់អះអាងថា ខ្លួនកំពុងតែមានប្រសាសន៍សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ (ចំណុចស្នូលនៃការទាយ) គន្លឹះគឺត្រង់ថា យើងត្រូវតែប្រៀបធៀបនូវអ្វីដែលគាត់បានលើកឡើងជាមួយនឹងអ្វីដែលព្រះគម្ពីរបានចែងទុករួចទៅហើយ។
និយាយម្យ៉ាងវិញទៀត អត្តសញ្ញាណរបស់លោក យ៉ូហាន-បាទីស្ទ ជាហោរា អេលីយ៉ា គឺមិនមែនជាអ្វីដែលបានទាយទុកទាក់ទងទៅនឹងការដែលថាគាត់មានសាច់ឈាមរបស់ហោរា អេលីយ៉ា ផ្ទាល់នោះទេ ប៉ុន្តែទាក់ទងទៅនឹងតួនាទីនៃការឆ្លើយតបរបស់មនុស្សម្នាទេតើ។
មានរបស់របរជាច្រើនដែលពេលយើងមើលទៅវាហាក់បីដូចជាមានសណ្ឋានជារបស់ពិត ប៉ុន្តែវាគឺជារឿងបរាជ័យមួយនៅពេលដែលយើងពិនិត្យមើលវាយ៉ាងលម្អិត។
ដូចគ្នាផងដែរ ហេតុផលដែលមានមនុស្សអះអាងអំពីការទាំងនេះគឺដោយសារពួកគេចង់ធ្វើឲ្យខ្លួនល្បីល្បាញ ឬក៏ហាក់ដូចជាបរិសុទ្ធជាងអ្នកដទៃ និងសំខាន់ជាងមនុស្សគ្រប់គ្នា។
ស្ទើរគ្រប់ទាំងជំពូកនៃកណ្ឌគម្ពីរចោទិយកថាគឺសុទ្ធតែជា «សេចក្ដីលា» ដែលលោក ម៉ូសេ បាននិយាយទៅកាន់កូនចៅនៃសាសន៍អ៊ីស្រាអែល មុនពេលពួកគេបានចូលទៅក្នុងទឹកដីសន្យា។