
រង្វាន់នៅស្ថានសួគ៌
ប៉ុន្តែ សូម្បីតែរង្វាន់នេះក៏ជាអំណោយទានដ៏ពេញដោយព្រះគុណពីព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ នេះក្នុងករណីថា ទង្វើទាំងនោះជាលទ្ធផលនៃការដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការក្នុងលោកអ្នក (យ៉ូហាន ១៥:៤-៥; ភីលីព ២:១២-១៣)។
ស្លាក

ប៉ុន្តែ សូម្បីតែរង្វាន់នេះក៏ជាអំណោយទានដ៏ពេញដោយព្រះគុណពីព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ នេះក្នុងករណីថា ទង្វើទាំងនោះជាលទ្ធផលនៃការដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការក្នុងលោកអ្នក (យ៉ូហាន ១៥:៤-៥; ភីលីព ២:១២-១៣)។

ចូរផ្សាយដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូវ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រើប្រាស់ដំណឹងល្អនេះដើម្បីនាំឲ្យមានជីវិតថ្មី។

ហេតុដូច្នេះ ចំណុចនៃការរស់ឡើងវិញគឺ មិនមែនឲ្យយើងនៅអង្គុយរង់ចាំឲ្យមានជីវិតនៅឯស្ថានសួគ៌នោះទេ។ មិនមែនជាការរក្សាទុកនូវទំហំនៃជំនឿក្នុងជីវិតរបស់យើងនោះដែរ។ មិនមែនជាការសម្រាកលើភាពសុខស្រួលក្ដីសង្ឃឹមនៅអនាគតតែប៉ុណ្ណោះនោះឡើយ។ ចំណុចគឺ ការចេញប្រកាស។

«ព្រះវិញ្ញាណក៏ជួយដល់ភាពទន់ខ្សោយរបស់យើងបែបដូច្នោះដែរ ដ្បិតយើងមិនដឹងថាគួរអធិស្ឋានដូចម្តេចទេ តែព្រះវិញ្ញាណផ្ទាល់ ទ្រង់ទូលអង្វរជំនួសយើង ដោយដំងូរដែលរកថ្លែងពុំបាន» (រ៉ូម ៨:២៦)។

អត្ថន័យក្នុងព្រះគម្ពីរលើពាក្យ «សេចក្ដីសង្ឃឹម

ប្រសិនបើព្រះវរបិតារារាំងបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់មិនឲ្យចូលស្ថានសួគ៌ នោះព្រះអង្គក៏ត្រូវតែបណ្ដេញរូបអង្គទ្រង់ចេញផ្ទាល់ផងដែរ។ ព្រះវរបិតាដ៏ល្អរបស់យើងទាំងអស់គ្នាទ្រង់មិនធ្វើដូចនេះទេ ហើយក៏មិនអាចកាត់ការបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ចោលបាននោះឡើយ។

មានប្រហែលត្រឹមតែ៥ភាគរយតែប៉ុណ្ណោះដែលបានថ្វាយយ៉ាងតិច១០ភាគរយពីប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេ (ដែលនោះជាច្បាប់នៃការថ្វាយ «

យើងអាចនិយាយទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមកថា «រីករាយថ្ងៃបុណ្យណូអែល» ពីព្រោះយើងបានមានសេរីភាពចេញពីទាសភាពដ៏តក់ស្លុតនៃអំពើបាប និងសេចក្ដីនោះរួចហើយ។

តើយើងនឹងចំណាយពេលវេលាបែបនោះដោយរបៀបណាទៅ? តើយើងត្រៀមខ្លួនហើយឬនៅក្នុងការចែកចាយពីក្ដីសង្ឃឹមដែលយើងមាន? ឬក៏ថា តើយើងនឹងទាញយកទូរស័ព្ទទំនើបៗរបស់យើងមកចុចលេង អូសចុះអូសឡើយ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងជួបជុំគ្នា?

ប៉ុន្តែមើលទៅយើងហាក់បីដូចជាមិនទាន់មានការទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នកចែកចាយគ្រឿងញៀននោះនៅឡើយទេ។ តើអ្នកណាជាអ្នកចែកចាយ? ចម្លើយគឺ៖ ឪពុកម្ដាយផ្ទាល់តែម្ដង។

ដូច្នេះ យើងខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តលោកអ្នកឲ្យទន្ទេញចាំមាត់នូវព្រះបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់ ហើយសញ្ជឹងគិតទាំងយប់ទាំងថ្ងៃផង។ ការធ្វើបែបនេះនឹងបំផ្លាស់បំប្រែចំណុចជាច្រើននៃជីវិតរបស់លោកអ្នក។

«ទ្រង់បានផ្ទុកអំពើបាបរបស់យើងរាល់គ្នា នៅលើរូបអង្គទ្រង់ ជាប់លើឈើ ឆ្កាង ដើម្បីឲ្យយើងបានរស់ខាងឯសេចក្ដីសុចរិត ដោយបានស្លាប់ខាងឯអំពើបាប» (១ពេត្រុស ២:២៤)។