in ,

តើ​មាន​ន័យ​ដូច​ម្តេច​ដែល ហោរា សាំយូអែល ត្រូវ​បាន​ខាប​ព្រលឹង​យក​មក​ពី​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់? (១សាំយូអែល ២៨)

[១១]រួច​ស្រី​នោះ​សួរ​ថា តើ​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ខាប​យក​អ្នក​ណា​មក​ឲ្យ​លោក នោះ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា សូម​ខាប​យក​សាំយូអែល​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចុះ [១២]កាល​ស្ត្រី​នោះ​បាន​ឃើញ​សាំយូអែល នោះ​ក៏​ស្រែក​ឡើង​ជា​ខ្លាំង រួច​ទូល​ស្តេច​សូល​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​បញ្ឆោត​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ដូច្នេះ ដ្បិត​ខ្លួន​លោក​នេះ​ហើយ គឺ​ជា​សូល [១៣]តែ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា កុំ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ តើ​អ្នក​បាន​ឃើញ​អ្វី រួច​ស្ត្រី​នោះ​ទូល​ឆ្លើយ​ថា ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ឃើញ​ពួក​ព្រះ​ឡើង​ពី​ដី​មក [១៤]ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ទៀត​ថា តើ​មាន​ភាព​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច គាត់​ឆ្លើយ​ថា មាន​ភាព​ជា​មនុស្ស​ចាស់​គ្រលុំ​ដោយ​អាវ​ដែល​ឡើង​មក នោះ​សូល​ទ្រង់​យល់​ថា ជា​សាំយូអែល​ហើយ រួច​ទ្រង់​ក្រាប​ព្រះ​ភក្ត្រ​ចុះ​ដល់​ដី​ដោយ​គោរព ។ [១៥]ឯ​សាំយូអែល លោក​ទូល​សួរ​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​រំខាន ដោយ​ហៅ​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​ឡើង​មក​ដូច្នេះ សូល​មាន​បន្ទូល​ឆ្លើយ​ថា ខ្ញុំ​មាន​សេចក្ដី​វេទនា​ជា​ខ្លាំង ពី​ព្រោះ​ពួក​សាសន៍​ភីលីស្ទីន​គេ​មក​ច្បាំង​នឹង​ខ្ញុំ ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ថយ​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ ទ្រង់​ឥត​មាន​បន្ទូល​ឆ្លើយ​មក​ខ្ញុំ​ទៀត​ឡើយ ទោះ​បើ​ដោយ​ហោរា ឬ​ដោយ​ការ​ពន្យល់​សប្តិ​ក្ដី ហេតុ​នោះ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​ហៅ​លោក​មក ដើម្បី​ឲ្យ​លោក​បង្ហាញ​ការ ដែល​ខ្ញុំ​គួរ​ធ្វើ​ជា​យ៉ាង​ណា [១៦]នោះ​សាំយូអែល​ឆ្លើយ​ថា បើ​ព្រះ​យេហូវ៉ា​បាន​ថយ​ចេញ​ពី​ទ្រង់​ទៅ ហើយ​បាន​ត្រឡប់​ជា​ទាស់​ទទឹង​នឹង​ទ្រង់​ផង ចុះ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ទ្រង់​សួរ​ដល់​ទូល​បង្គំ​វិញ​ដូច្នេះ [១៧]ព្រះ​យេហូវ៉ា​បាន​សម្រេច​ដល់​ទ្រង់ តាម​សេចក្ដី​ទំ​នាយ ដែល​ទាយ​ដោយ​សារ​ទូល​បង្គំ​ហើយ គឺ​បាន​ដក​រាជ្យ​ពី​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់​ចេញ​ប្រគល់​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ម្នាក់ គឺ​ដាវីឌ [១៨]ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​មិន​បាន​ស្ដាប់​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​នៃ​ព្រះ​យេហូវ៉ា​ឡើយ ក៏​មិន​បាន​ធ្វើ​ដល់​សាសន៍​អាម៉ាលេក តាម​សេចក្ដី​ក្រេវ​ក្រោធ​របស់​ព្រះ​ផង ហេតុ​នោះ​បាន​ជា​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ព្រះ​យេហូវ៉ា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នឹង​ទ្រង់​យ៉ាង​ដូច្នេះ [១៩]មួយ​ទៀត ព្រះ​យេហូវ៉ា​នឹង​ប្រគល់​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល ជា​មួយ​នឹង​ទ្រង់ ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​នៃ​ពួក​ភីលីស្ទីន​ដែរ ស្អែក​នេះ ទ្រង់ ព្រម​ទាំង​ពួក​បុត្រា​ទ្រង់ នឹង​បាន​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ទូល​បង្គំ​ហើយ ព្រះ​យេហូវ៉ា ទ្រង់​នឹង​ប្រគល់​ពួក​ពល​ទ័ព​របស់​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​នៃ​ពួក​ភីលីស្ទីន​ដែរ ។ [២០]ខណៈ​នោះ ស្រាប់​តែ​សូល​ទ្រង់​ដួល​ស្រប៉ាប​ចុះ​នៅ​ដី មាន​សេចក្ដី​ភ័យ​ជា​ខ្លាំង ដោយ​ពាក្យ​ដែល​សាំយូអែល​បាន​ប្រាប់​នោះ ហើយ​គ្មាន​កម្លាំង​នៅ​សល់​ទៀត​ទេ ពី​ព្រោះ​មិន​បាន​សោយ​ព្រះ​ស្ងោយ​អស់​ពេញ​១​ថ្ងៃ​១​យប់​នោះ​ហើយ (១សាំយូអែល ២៨:១១-២០)។

ស្ដេច សូល ដែល​គ្មាន​ទី​ប្រឹក្សា
កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ២៨:៣ ផ្តល់​នូវ​ព័ត៌មាន​ពីរ​ផ្នែក ដែល​ត្រូវ​ឲ្យ​យល់​អំពី​រឿង​ដែល​មាន​ជា​បន្ត​បន្ទាប់។ ព័ត៌មាន​ផ្នែក​ទី​មួយ​បាន​លើក​ឡើង​ម្តង​ទៀត​អំពី​មរណ​ភាព និង​ការ​បញ្ចុះ​សព​របស់​ហោរា សាំយូអែល ដែល​មាន​ចែង​រួច​មក​ហើយ​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ២៥:១។ ស្ដេច សូល មិន​អាច​ពិគ្រោះ​ជា​មួយ​ហោរា សាំយូអែល ដើម្បី​សុំ​យោបល់​បាន​ទៀត​ឡើយ។ ព័ត៌មាន​ផ្នែក​ទី​ពីរ​បាន​និយាយ​ទុក​ជា​មុន​អំពី​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ២៨:៩។ នៅ​ដំណាក់​កាល​ដំបូងៗ ស្ដេច សូល បាន​ប្រព្រឹត្ត​ស្រប​តាម​ច្បាប់​របស់​លោក ម៉ូសេ (លេវីវិន័យ ១៩:៣១; ២០:២៧; ចោទិយកថា ១៨:៩-១៤) ហើយ​បាន​សម្អាត​ស្រុក​ដោយ​សម្លាប់​អ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​មន្ត​អាគម និង​អាបធ្មប់។ នេះ​គឺ​ជា​រឿង​ទូទៅ នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នៅ​ជុំ​វិញ​អ៊‌ីស្រាអែល ប៉ុន្តែ​នេះ​គឺ​ជា​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្អប់​ខ្ពើម​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊‌ីស្រាអែល។ គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង (ភាសា​ហេព្រើរ​ប្រើ​ពាក្យ​ថា ‘ob) បាន​អះអាង​ថា គេ​អាច​ប្រើ​មន្ត​អាគម ដើម្បី​ហៅ​វិញ្ញាណ និង​ពិគ្រោះ​ជា​មួយ​វិញ្ញាណ​នៃ​មនុស្ស​ស្លាប់​នោះ​បាន (ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ជា​ពាក្យ​តែ​មួយ​ដូច​គ្នា​ថា ʻob) គ្រូ​ខាប​នោះ​ប្រហែល​ជា​ប្រើ​វិធី​និយាយ​នៅ​ដើមក​ដោយ​មិន​កំរើក​បបូរ​មាត់ ដោយ​ចេញ​សម្លេង​អ៊ិអ៊ុ ហើយ​ងុមៗ ដើម្បី​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​មនុស្ស​ដែល​ឆាប់​ជឿ​ឲ្យ​យល់​ថា ពួក​គេ​បាន​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​បាន​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ (អេសាយ ៨:១៩; ២៩:៤)។ គ្រូ​ចូល​រូប («អ្នក​ចេះ​ដឹង​ម្នាក់») ទាយ​ដោយ​ការ​សួរ​ខ្មោច បាន​អះ​អាង​ថា គេ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ដែល​គេ​ទទួល​បាន​ពី​វិញ្ញាណ​នៃ​មនុស្ស​ស្លាប់។ ដូច​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​បាន​បង្ហាញ​នៅ​ពេល​ក្រោយ ការ​ខិត​ខំ​របស់​ស្ដេច សូល ក្នុង​ការ​ដោះ​ស្រាយ​បាតុភូត​នេះ ក៏​ដូច​ជា​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្ហាញ​ផ្សេងៗ​ទៀត​នៃ​ការ​ប្ដេជ្ញា​ចិត្ត​របស់​ទ្រង់​ចំពោះ​ស្តង់ដារ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ គឺ​ខ្វះ​មិន​ដល់​ទាល់​តែ​សោះ (១សាំយូអែល ២៨:៧)។

ពួក​ភីលីស្ទីន​បាន​បោះ​បង់​ចោល​យុទ្ធ​សាស្ត្រ​ដែល​មាន​ពី​មុន​របស់​ពួក​គេ​ក្នុង​ការ​វាយ​ឆ្មក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ​នៃ​ស្រុក​យូដា ហើយ​បាន​ជា​បែរ​ទៅ​ភាគ​ខាង​ជើង ដើម្បី​ដណ្ដើម​កាន់​កាប់​ជ្រលង​ភ្នំ​យេសរាល​វិញ ដែល​ជា​ផ្លូវ​ពាណិជ្ជ​កម្ម​ដ៏​សំខាន់ លាត​សន្ធឹង​ពី​កើត​ទៅ​លិច និង​ក៏​ជា​ដី​កសិកម្ម​ដ៏​សម្បូរ​បែប​ដែរ។ នៅ​ក្នុង​តំបន់​ខ្ពង់ និង​រាប​នោះ ពួក​គេ​អាច​ដាក់​ពង្រាយ​រទេះ​ចម្បាំង​របស់​ខ្លួន​បាន​យ៉ាង​ស្រួល ដូច្នេះ​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ទំនាស់​រវាង ស្ដេច សូល និង​ពួក​អំបូរ​ដែល​នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​បំផុត។ ដំបូង​ឡើយ ពួក​ឈ្លានពាន​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​នៅ​អាផែក (១សាំយូអែល ២៩:១) ការ​តាំង​ទី​លំនៅ នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​បំផុត​របស់​ពួក​ភីលីស្ទីន ប៉ុន្តែ​នៅ​ទី​នេះ ពួក​គេ​បាន​បន្ត​ទៅ​មុខ​ទៀត ៧១គ.ម. រហូត​ដល់​ស្រុក​ស៊ូណែម។ ដូច្នេះ តាម​កាលប្បវត្តិ ហេតុ​ការណ៍​នេះ
កើត​ឡើង​បន្ទាប់​ពី ១សាំយូអែល ជំពូក២៩។ ស្រុក​ស៊ូណែម​ស្ថិត​នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ជ្រលង​ភ្នំ ហើយ ស្រុក​គីលបោ​ស្ថិត​នៅ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​ប្រហែល​ជា ១២គ.ម.។

នៅ​ពេល​ដែល ស្ដេច សូល បាន​ឃើញ​ជំហរ​របស់​ពួក​ភីលីស្ទីន នោះ​ទ្រង់​ដឹង​ថា ស្ថានភាព​គឺ​អាក្រក់​ណាស់ ហើយ​ទ្រង់​ដឹង​ជា​មុន​អំពី​លទ្ធផល​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង។ នៅ​ស្រុក​ភ្នំ ទា​ហាន​ថ្មើរ​ជើង​របស់​សាសន៍​អ៊‌ីស្រាអែល​អាច​ទប់ទល់​ស្រុក​របស់​ពួក​គេ ប៉ុន្តែ​នេះ​ជា​តំបន់​ខ្ពង់​រាប។ ពាក្យ «ភ័យ​ខ្លាច» បន្ទរ​ពាក្យ «ឃើញ» (សូម​អាន​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ២៣:១៥) និង​ពាក្យ «ទ្រង់​ក៏​ភ័យ ហើយ​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ញាប់​ញ័រ​ជា​ខ្លាំង» (១សាំយូអែល ១៣:៧; ២៨:៥) គឺ​ជា​ការ​បញ្ជាក់​ដំបូង​នៃ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច នៅ​ក្នុង​ជំពូក​នេះ។

នៅ​សម័យ​បុរាណ ពួក​មេទ័ព​តែង​តែ​ពិគ្រោះ​ជា​មួយ​ព្រះ​របស់​ខ្លួន មុន​ពេល​ពួក​គេ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នៅ​សមរ​ភូមិ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ «កាល​សូល​ទូល​សួរ​ដល់​ព្រះ​យេហូវ៉ា» [yishʼal shaʼul; សូម​មើល​បន្ថែម​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ១:២០] នោះ​ទ្រង់​មិន​ឆ្លើយ​តប​មក​ឡើយ (១សាំយូអែល ២៨:៦)។ គ្មាន​របៀប​ណា​មួយ​នៃ​របៀប​ទាំង​បី​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​អំពី​ការ​ទាក់​ទង​ពី​ព្រះ​អម្ចាស់​ទេ ពីព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​មិន​ព្រម​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​អ្នក​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​បដិសេធ​ហើយ ដោយ​សារ​តែ​ការ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់ (១សាំយូអែល ១៥:២៦)។ ស្ដេច សូល មិន​មែន​កំពុង​ស្វែង​រក​ផ្លូវ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ព្រះ​អម្ចាស់​វិញ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ទ្រង់​កំពុង​ស្វែង​រក​វិធី​បញ្ចៀស​បរាជ័យ​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង។

ស្ដេច សូល រត់​ទៅ​រក​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច
នៅ​ទី​បញ្ចប់​នៃ​គំនិត​របស់​ស្ដេច សូល នោះ​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​រក «ស្រី​ដែល​ចេះ​ខាប​ខ្មោច» (បើ​និយាយ​ឲ្យ​ចំ​គឺ​ជា​ស្ត្រី​ដែល​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​វិញ្ញាណ)¹។ មនុស្ស​បែប​នេះ​អះអាង​ថា ខ្លួន​អាច​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​ថា​អាច​បង្ហាញ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ដ៏​ទូលំ​ទូលាយ​ដែល​ពួក​គេ​សរសើរ​បាន (សូម​អាន​បន្ថែម ១សាំយូអែល ២៨:១៥)។ ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​ស្ដេច សូល ក្នុង​ការ​រត់​ទៅ​រក​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច គឺ​ជា​ការ​បំពាន​ទៅ​លើ​ការ​យល់​ដឹង​ដ៏​រាក់​កំផែល​របស់​ទ្រង់​អំពី​ព្រះ​អម្ចាស់ ហើយ​ជា​ជំហាន​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ការ​ដួល​រលំ​របស់​ទ្រង់​ដែរ (១របាក្សត្រ ១០:១៣-១៤)។ មាន​អ្នក​បម្រើ​ពីរ​នាក់​ដែល​ជា​សេនា​របស់​ទ្រង់​បាន​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ​ទ្រង់ ទៅ​ផ្ទះ​របស់​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​នោះ (១សាំយូអែល ២៨:៨)។ ពួក​គេ​ស្វែង​រក​ឃើញ​ថា​មាន​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​ម្នាក់​ដែល​នៅ​រស់ នៅ​ក្រុង​អេនដោរ ដែល​អាច​ជា​ជន​ជាតិ​កាណាន​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​ម៉ាន៉ាសេ (យ៉ូស្វេ ១៧:១១-១៣)។ ពី​ជំរំ​របស់​ស្ដេច សូល ទៅ​កាន់​ទី​កន្លែង​នោះ គឺ​ទ្រង់​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​ទឹកដី​ដែល​សត្រូវ​កាន់​កាប់​ប្រមាណ​ដប់​គីឡូម៉ែត្រ។

ដើម្បី​គេច​ផុត​ពី​ការ​ដឹង​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ ក៏​ដូច​ជា​កង​ទ័ព​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​ដើម្បី​បញ្ឆោត​ដល់​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច នោះ​ស្ដេច សូល ក៏​ផ្លាស់​សំលៀក​បំពាក់ (ដោះ​ព្រះ​ពស្ត្រ​ចេញ)។ ជា​មួយ​សេនា​ទាំង​ពីរ​នាក់ នោះ​ស្ដេច សូល ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច «នៅ​ពេល​យប់» ដែល​ពេល​នោះ​ប្រហែល​ជា​ពេល​វេលា​ធម្មតា​សម្រាប់​ខាប​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ ប៉ុន្តែ​ក៏​ប្រហែល​ជា​នឹង​ជួយ​លាក់​បាំង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​របស់​ទ្រង់​ផង​ដែរ។ ទ្រង់​បាន​សុំ​ឲ្យ​ស្ត្រី​ដែល​ជា​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច «សូម​ទាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ដោយ​នូវ​ខ្មោច​ចុះ» [សម្រាប់​ពាក្យ «ខ្មោច» សូម​អាន​បន្ថែម​នៅ ២៨:៣]។ ពាក្យ «សូម​ទាយ​ប្រាប់» គឺ​ជា​ពាក្យ​ទូទៅ​បំផុត​សម្រាប់​ការ​អនុវត្ត​អបិយ​ជំនឿ ហើយ​ស្ដេច សូល កំពុង​សុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខាប​ព្រលឹង​ដែល​ទ្រង់​នឹង​ប្រាប់​ឈ្មោះ​ត្រូវ​ខាប​ចេញ​ពី​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ (១សាំយូអែល ១៥:២៣)។

ស្ត្រី​នោះ​មាន​ការ​សង្ស័យ​ថា ភ្ញៀវ​ដែល​នាង​មិន​ស្គាល់​នោះ​អាច​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ការ​ឲ្យ​ស្ដេច សូល ដូច្នេះ​ដោយ​មិន​បាន​លើក​ឡើង​អំពី​អ្វី​ដែល​នាង​អាច​ធ្វើ​បាន នោះ​នាង​ក៏​បាន​រម្លឹក​ពួក​គេ​អំពី​ច្បាប់​របស់​ស្ដេច សូល បាន​ធ្វើ​ជា​យ៉ាង​ណា រួច​ក៏​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ធ្វើ​តាម​ទ្រង់។ ពាក្យ​ថា «បណ្ដេញ…ពី​ស្រុក​ចេញ» មាន​ន័យ​បង្កប់​ថា កាត់​ទោស​សម្លាប់​ចោល ដូច​ដែល​ច្បាប់​របស់​លោក ម៉ូសេ បាន​តម្រូវ (លេវីវិន័យ ២០:២៧) ហើយ​ពាក្យ​នេះ​មាន​ន័យ​ខ្លាំង​ជាង​ពាក្យ «បាន​បណ្ដេញ» (ភាសា​ហេប្រើ​បាន​ប្រើ​ពាក្យ​ខុសៗ​គ្នា ១សាំយូអែល ២៨:៣) ហើយ​ពាក្យ​នេះ​នៅ​តែ​មាន​ន័យ​ថា ជា​ការ​បណ្ដេញ​ចេញ​ដោយ​មិន​បាន​សម្លាប់​ចោល។ គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​មិន​ចង់​ឲ្យ​មាន​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​មក​លើ​នាង​ពី​ការ​ដែល​នាង​ចេះ​ខាបព្រលឹង​ខ្មោច​នោះ​ឡើយ ដោយ​សារ​នាង​មិន​ចង់​ស្លាប់​មុន​ពេល។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ក៏​ស្ដេច សូល មិន​ទទួល​យក​ការ​បដិសេធ​របស់​នាង​ដែរ ហើយ​ដើម្បី​ធានា​ដល់​នាង នោះ​ទ្រង់​បាន​ស្បថ​ម្តង​ទៀត​ជា​មួយ​នាង។ ទោះ​បើ​ពាក្យ​ថា «ព្រះ​យេហូវ៉ា​ដ៏​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់» ជា​ពាក្យ​ទូទៅ​របស់​សាសន៍​អ៊‌ីស្រាអែល​ក៏​ដោយ ក៏​ការ​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​នេះ​បាន​បង្ហាញ​អំពី​ការ​យល់​ច្រឡំ​ក្នុង​ការ​គិត​របស់​ស្ដេច សូល ដែរ (សូម​អាន​បន្ថែម ១សាំយូអែល ១៤:៣៩)។ វា​ជា​ការ​ប្រមាថ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ព្រះ​នាម​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ដើម្បី​ធានា​អំពី​អភ័យ​ឯក​សិទ្ធ​ដល់​អ្នក​ដែល​អនុវត្ត​ផ្ទុយ​ទៅ​នឹង​ច្បាប់​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់។

ប្រ​ហែល​ជា​របៀប​ដែល​ស្ដេច សូល បាន​មាន​បន្ទូល និង​ការ​សន្មត​ដែល​ថា ទ្រង់​អាច​ការពារ​ដល់​បុគ្គល​នោះ ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ត្រី​នោះ​ជឿ​ជាក់​ថា នាង​កំពុង​ចរចា​ជា​មួយ​នឹង​មនុស្ស​មិន​ធម្មតា។ «តើ​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ខាប​យក​អ្នក​ណា​មក​ឲ្យ​លោក?» ជា​សំណួរ​ដែល​ទទួល​ស្គាល់​ថា នាង​អាច​ខាប​វិញ្ញាណ​បាន។ ក្នុង​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ស្ដេច សូល ទ្រង់​បាន​ផ្ដោត​លើ​ហោរា «សាំយូអែល» ដោយ​មាន​រាជ​ឱង្ការ​បញ្ជាក់​ឈ្មោះ​ហោរា​ជា​ដំបូង។ សាំយូអែល គឺ​ជា​ហោរា​ដែល​បាន​នាំ​ព្រះ​បន្ទូល​មក​ប្រាប់​អំពី​ការ​ត្រាស់​ហៅ​ដល់​ស្ដេច សូល និង​ជា​តំណាង​ឲ្យ​ភាព​ប្រាកដ​ប្រជា​នៃ​អតីត​កាល​ដែល ស្ដេច សូល បាន​បដិសេធ​ព្រះ​ជាម្ចាស់។

ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់ ស្ដេច សូល
ខ​គម្ពីរ​មិន​បាន​លើក​ឡើង​យ៉ាង​ច្បាស់​លាស់​អំពី​វិធី​ដែល​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​បាន​ប្រើ​ប្រាស់—តាម​ពិត មិន​ដឹង​ថា​នាង​បាន​ប្រើ​អ្វី​ផង—ការ​ធ្វើ​បែប​នោះ​មិន​មែន​គ្រាន់​តែ ដើម្បី​ជៀស​វាង​ពី​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ហួស​ហេតុ​ចំពោះ​អបិយ​ជំនឿ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារ​តែ​នៅ​ពេល​នោះ ការ​ខាប​ព្រលឹង​របស់​នាង​មិន​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​នោះ​ទេ។ ឃ្លា «កាល​ស្ត្រី​នោះ​បាន​ឃើញ​សាំយូអែល នោះ​ក៏​ស្រែក​ឡើង​ជា​ខ្លាំង»។ សម្រែក​របស់​នាង​គឺ​ជា​ការ​ស្រឡាំងកាំង​ដែល​មិន​អាច​និយាយ​ចេញ​ជា​ពាក្យ​បាន​ពី​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​លើស​ពី​ការ​គ្រប់​គ្រង ឬ​លើស​ពី​បទ​ពិសោធន៍​របស់​នាង។ តាម​ការ​ពណ៌នា​របស់​នាង​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ២៨:១៣ វា​មិន​ទំនង​ទេ​ដែល​នាង​ស្គាល់ ហោរា សាំយូអែល នៅ​ពេល​នោះ។ ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​ជា​នាង​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​ម្នាក់​នេះ​បាន​ចំណាយ​ពេល​គិត​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​លក្ខណៈ​នៃ​ការ​លេច​ធ្លោ​ឡើង​ដោយ​ស្មាន​មិន​ដល់​នោះ​ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​នាង​អាច​កំណត់​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​ស្ដេច សូល បាន ហើយ​ក៏​ចោទ​ប្រកាន់​ទ្រង់​អំពី​ការ​បោក​ប្រាស់​នាង ដោយ​មិន​បង្ហាញ​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​នាង​ស្គាល់​ជា​មុន។

ស្ដេច សូល មាន​អារម្មណ៍​រំភើប ខណៈ​ពេល​ដែល​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​មាន​អារម្មណ៍​ភ័យ។ ស្ដេច សូល បាន​ប្រាប់​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច «កុំ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ» ដើម្បី​ព្យាយាម​បំបាត់​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​នាង ពីព្រោះ​ទ្រង់​មិន​ចង់​ឲ្យ​នាង​បញ្ឈប់​ពិធី​ខាប​ព្រលឹង​មុន​ការ​រំពឹង​ទុក​របស់​ទ្រង់​ឡើយ។ សំណួរ​ដែល​ស្ដេច សូល បាន​សួរ​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​ថា «តើ​អ្នក​បាន​ឃើញ​អ្វី?» មាន​ន័យ​ថា ទ្រង់​មិន​បាន​ឃើញ​អ្វី​ទាល់​តែ​សោះ​នៅ​ពេល​នោះ។ ពាក្យ​ពេចន៍​ដែល​ស្ត្រី​នោះ​បាន​ទូល​ឆ្លើយ​ទៅ​ទ្រង់​ក៏​មិន​មាន​ភាព​ច្បាស់​លាស់ ហើយ​យើង​ក៏​មិន​យល់​ថា​កំពុង​តែ​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ដែរ។ នាង​ឆ្លើយ​ថា «ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ឃើញ​ពួក​ព្រះ​ឡើង​ពី​ដី​មក» ដែល​នេះ​ជា​ការ​សន្មត​ថា តាម​ទស្សនៈ​នៃ​ជាតិ​សាសន៍​របស់​ស្ត្រី​នោះ គឺ​នាង​បាន​យក​រាង​កាយ​ដែល​នាង​បាន​ឃើញ​ខុស​ពី​ធម្មតា​មក​ធ្វើ​ជា​ព្រះ។ ឃ្លា «ឡើង​ពី​ដី​មក» ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ជំនឿ​ដែល​បញ្ជាក់​ថា ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់​ជា​កន្លែង​ដែល​នៅ​ក្រោម​ផែន​ដី ដែល​អ្នក​ស្លាប់​ត្រូវ​ទៅ​ទី​កន្លែង​នោះ។

ស្ដេច សូល នៅ​តែ​ទត​មើល​មិន​ឃើញ ហើយ​ក៏​សួរ​ទៀត​ថា «តើ​មាន​ភាព​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច?»។ ការ​រៀប​រាប់​របស់​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​មាន​លក្ខណៈ​គ្រប់​គ្រាន់​អាច​ឲ្យ​ស្ដេច សូល ដឹង​ថា នោះ​គឺ​ជា​ហោរា សាំយូអែល។ ឃ្លា​ថា «មនុស្ស​ចាស់» រៀប​រាប់​អំពី​ហោរា សាំយូអែល ក្នុង​លក្ខណៈ​ទន់​ខ្សោយ​នៃ​ភាព​ជា​មនុស្ស (មិន​មែន​ដូច​ជា «សិរី​ល្អ» របស់​លោក ម៉ូសេ និង​លោក អេលីយ៉ា នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ លូកា ៩:៣០-៣១ នោះ​ឡើយ) ហើយ​គាត់​គ្រលុំ​ដោយ «អាវ» លក្ខណៈ​នៃ​សំលៀក​បំពាក់​របស់​លោក​តាំង​ពី​ក្មេង​មក​ម៉្លេះ (១សាំយូអែល ២:១៩) ដែល​អាវ​នោះ​មាន​ដើរ​តួ​យ៉ាង​សំខាន់​ក្នុង​ការ​បដិសេធ​របស់​ស្ដេច សូល (១សាំយូអែល ១៥:២៧-២៨)។ ប្រហែល​ជា​នៅ​ក្នុង​កាល​នេះ​ហើយ​ដែល​ស្ដេច សូល បាន​ទត​មើល​ឃើញ និង​យល់​ថា​នោះ​គឺ​ជា​ហោរា សាំយូអែល រួច​ទ្រង់​ក៏​ក្រាប​ព្រះ​ភក្ត្រ​ចុះ​ដល់​ដី​ដោយ​គោរព។

មិន​មាន​ឧប​សគ្គ​ចំពោះ​ការ​ប្រាស្រ័យ​ទាក់​ទង​គ្នា​រវាង​ស្ដេច សូល និង​ហោរា សាំយូអែល ទេ ហើយ​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​ក៏​មិន​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​សន្ទនា​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ដែរ។ តាម​ពិត ក្រោយ​មក «ស្ត្រី​នោះ​ក៏​មក​ឯ​សូល» មាន​ន័យ​ថា នាង​មិន​មាន​វត្ត​មាន​នៅ​ពេល​នោះ​ទេ (១សាំយូអែល ២៨:២១)។ ហោរា​សាំយូអែល បាន​បន្ទោស​ស្ដេច សូល ដោយ​ព្រោះ​ទ្រង់​បាន «រំខាន» លោក ឲ្យ​ឡើង​មក​ពី​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់។ ស្ដេច សូល បាន​បញ្ជាក់​អំពី​ទង្វើ​របស់​ទ្រង់​ដោយ​ផ្អែក​លើ «សេចក្ដី​វេទនា​ជា​ខ្លាំង» របស់​ទ្រង់ ព្រោះ​ទ្រង់​មិន​ដឹង​ថា តើ​ត្រូវ​ដោះ​ស្រាយ​ចំពោះ​ការ​គម្រាម​កំហែង​ពី​ពួក​ភីលីស្ទីន​ដោយ​របៀប​ណា​ឡើយ។ សំខាន់​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត គឺ​ត្រង់​ថា ទ្រង់​មិន​បាន​សារ​ភាព​អំពី​កំហុស ឬ​ពី​ការ​បះ​បោរ​ដែល​មាន​ពី​អតីត​កាល​មក​នោះ​ទេ។ ស្ដេច សូល គ្រាន់​តែ​បញ្ជាក់​ថា «ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ថយ​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ ទ្រង់​ឥត​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ឆ្លើយ​មក​ខ្ញុំ​ទៀត​ឡើយ»។ ទោះ​បី​ជា​ពាក្យ​ថា «បាន​ថយ​ចេញ​ពី» ក៏​ជា​ពាក្យ​ដូច​គ្នា​ទៅ​នឹង​ពាក្យ «ដក​ថយ​ចេញ​ពី» (១សាំយូអែល ១៦:១៤; ១៨:១២) ក៏​ការ​នេះ​មិន​បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​ស្ដេច សូល សញ្ជឹង​គិត​អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​មិន​បាន​ឆ្លើយ​តប «ទោះ​បើ​ដោយ​ការ​ពន្យល់​សប្តិ ឬ​ដោយ​សារ​យូរីម ឬ​ដោយ​ពួក​ហោរា​ក្ដី» នោះ​ឡើយ (១សាំយូអែល ២៨:៦)។ ការ​លើក​ឡើង​អំពី អ៊ូរីម ប្រហែល​ដើម្បី​រម្លឹក​អំពី​ការ​ដែល​ស្ដេច សូល បាន​សម្លាប់​ពួក​សង្ឃ​នៅ​ស្រុក​ណូប។ ប៉ុន្តែ ស្ដេច សូល បាន​កោះ​ហៅ​ហោរា សាំយូអែល មក ពីព្រោះ​ទ្រង់​រំពឹង​ថា ហោរា​នឹង «បង្ហាញ​ការ ដែល​ខ្ញុំ​គួរ​ធ្វើ​ជា​យ៉ាង​ណា» [ពាក្យ «ខ្ញុំ» សំដៅ​ទៅ​លើ​ស្ដេច សូល]។

«ចុះ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ទ្រង់​សួរ​ដល់​ទូល​បង្គំ​វិញ​ដូច្នេះ» មិន​មែន​ជា​ចម្លើយ​ដែល​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពី​ហោរា សាំយូអែល នោះ​ទេ។ ការ​ប្រើ​ពាក្យ «សួរ» ម្តង​ទៀត​នេះ​បង្កប់​អត្ថ​ន័យ​អំពី​ព្រះ​នាម​របស់​ស្ដេច សូល (សូម​មើល​បន្ថែម ១សាំយូអែល ២៨:៦)។ ប្រៀប​ធៀប​ទៅ​នឹង​ការ​បញ្ជាក់​របស់​ស្ដេច សូល អំពី​ព្រះ​ជាម្ចាស់ [«ព្រះ​ទ្រង់»] តែ​ម្តង​គត់​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ២៨:១៥ ត្រង់​នេះ​ហោរា សាំយូអែល បាន​សំដៅ​ទៅ​លើ «ព្រះ​យេហូវ៉ា» ចំ​នួន​៧​ដង នៅ​ក្នុង​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​លោក។ លោក​គ្មាន​ការ​សង្ស័យ​អំពី​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​ចំពោះ​ព្រឹត្តិការណ៍​នានា​នោះ​ទេ។ ការ​និយាយ​ឡើង​វិញ​ពី​កិរិយា​សព្ទ​ដែល​ស្ដេច សូល បាន​ប្រើ​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ២៨:១៥ នោះ​ហោរា សាំយូអែល ក៏​បាន​បញ្ជាក់​ដោយ​មិន​ពេញ​ចិត្ត​ថា «ព្រះ​យេហូវ៉ា​បាន​ថយ​ចេញ​ពី​ទ្រង់» គឺ​ជា​ការ​បដិសេធ​នៃ​ការ​តាំង​សេចក្ដី​សញ្ញា [«ព្រះ​យេហូវ៉ា…បាន​ដក​រាជ្យ​ពី​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់​ចេញ» ក្នុង​ខ១៧] ។ ឃ្លា «ហើយ​បាន​ត្រ​ឡប់​ជា​ទាស់​ទទឹង​នឹង​ទ្រង់​ផង» មាន​ន័យ​ថា អ្នក​ដែល​បាន​បះបោរ​នឹង​មិន​អាច​រំពឹង​ថា ខ្លួន​នឹង​មាន​ជំនួយ​ពី​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត ឬ​ពី​ហោរា សាំយូអែល ដែល​ជា​អ្នក​នាំ​សារ​របស់​ទ្រង់​ឡើយ។

ហោរា សាំយូអែល មិន​បាន​ផ្តល់​ព័ត៌មាន​អ្វី​ថ្មី​ដល់​ស្ដេច សូល ទេ។ ប៉ុន្តែ លោក​បាន​សង្កត់​ធ្ងន់​ថា ស្ថាន​ភាព​ដែល​កើត​មាន​នេះ គឺ​ស្រប​ទៅ​តាម​អ្វី​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​កាល​លោក​នៅ​រស់ ដែល​ត្រូវ​បាន​បើក​បង្ហាញ​ដល់​ស្ដេច សូល។ លោក សាំយូអែល បាន​និយាយ​ឡើង​វិញ​ម្តង​ទៀត​អំពី​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ «គឺ [ព្រះ​យេហូវ៉ា] បាន​ដក​រាជ្យ​ពី​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់​ចេញ​ប្រគល់​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ម្នាក់» ដែល​បាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ១៣:១៤ និង​ជា​ពិសេស​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ១៥:២៨ ថា «ព្រះ​យេហូវ៉ា​បាន​ផ្តាច់​នគរ​អ៊‌ីស្រាអែល​ពី​ទ្រង់​ចេញ​ហើយ ក៏​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​អ្នក​ជិត​ខាង​ដែល​ល្អ​ជាង​ទ្រង់​វិញ» ដោយ​មាន​ការ​បញ្ជាក់​ជាក់​លាក់​ពី​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​អ្នក​ជិត​ខាង​នោះ​គឺ​ថា​ជា «ដាវីឌ»។

ស្ថាន​ភាព​របស់ ស្ដេច សូល គឺ​ជា​លទ្ធ​ផល​នៃ​ការ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ពី​ពេល​កន្លង​មក​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​បញ្ជាក់​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ១សាំយូអែល ១៥:១៩។ កិរិយា​សព្ទ​ដែល​ហោរា សាំយូអែល បាន​ប្រើ​ទាំង​នៅ​ក្នុង​ប្រយោគ «មិន​បាន​ស្ដាប់​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​នៃ​ព្រះ​យេហូវ៉ា» និង «ព្រះ​យេហូវ៉ា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នឹង​ទ្រង់​យ៉ាង​ដូច្នេះ» គឺ​ជា​ការ​ភ្ជាប់​ការ​ប្រព្រឹត្តិ​បទ​ល្មើស និង​ការ​ដាក់​ទោស​ដែល​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់។ ឃ្លា «យ៉ាង​ដូច្នេះ» ប្រហែល​ជា ការ​បដិសេធ​មិន​ឆ្លើយ​តប​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ចំពោះ​ស្ដេច សូល៖ អ្នក​ដែល​បោះ​បង់​ព្រះ​ចោល នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​នឹង​បោះ​បង់​គេ​ចោល​វិញ​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​មិន​ត្រឹម​តែ​ដក​ចេញ​នូវ​ការ​ណែនាំ​តាម​ទំនាយ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​ថែម​ទាំង​មិន​គាំទ្រ​ដល់​នគរ​របស់​ស្ដេច សូល ទៀត​ផង​ដែរ។ ការ​បរាជ័យ​កំពុង​រង់ចាំ​ស្ដេច សូល និង​ប្រជាជន​ដូច​គ្នា​ដែរ។ លើស​ពី​នេះ​ទៅ​ទៀត​ទាំង​ស្ដេច សូល និង​បុត្រា​ទ្រង់​នឹង​ស្លាប់​នៅ​ថ្ងៃ​ស្អែក (១សាំយូអែល ៣១:៦) ហើយ​ពួក​ទ្រង់​នឹង​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ហោរា សាំយូអែល នៅ​ឯ​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់។ ស្ដេច​ដែល​ត្រូវ​បាន​តែង​តាំង​ឡើង​ឲ្យ​កម្ចាត់​ពួក​ភីលីស្ទីន នឹង​ត្រូវ​សុគត ទុក​ឲ្យ​អ៊‌ីស្រាអែល​ត្រូវ​បាន​ត្រួតត្រា​ដោយ​ពួក​ភីលីស្ទីន​វិញ (១សាំយូអែល ៩:១៦)។

យើង​អាច​សន្មត​បាន​ថា ស្ដេច សូល បាន​រក្សា​ការ​ក្រាប​ព្រះ​ភក្ត្រ​ចុះ​ដល់​ដី​នៅ​ចំ​ពោះ​មុខ​ហោរា សាំយូអែល ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​ឮ​ការ​ប្រកាស​ដែល​មិន​អាច​អង្វរ​បាន​នេះ នោះ​ទ្រង់​ក៏​បាន «ដួល​ស្រប៉ាប​ចុះ​នៅ​ដី» (១សាំយូអែល ២៨:១៤)។ ស្ដេច​ដែល​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​កំពុង​សង្ឃឹម​ផ្ទុយ​ទៅ​នឹង​សេចក្តី​សង្ឃឹម​ថា​ហោរា សាំយូអែល នឹង​ចង្អុល​បង្ហាញ​អំពី​វិធី​ណា​មួយ​ផ្សេង ដើម្បី​បញ្ចៀស​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​ដែល​កំពុង​កើត​ឡើង​នេះ ប៉ុន្តែ​ហោរា​បែរ​ជា​បាន​ពង្រឹង​ភាព​ប្រាកដ​ប្រជា និង​ភាព​ឆាប់​រហ័ស​ជំនួស​វិញ—ហើយ​បន្ទាប់​មក ហោរា​ក៏​បាន​បាត់​ខ្លួន​ពី​កន្លែង​កើត​ហេតុ​ទៅ។ ពាក្យ «ខណៈ​នោះ» (ន័យ​ត្រង់​មាន​ន័យ​ថា «ផង​ដែរ» ឬ «លើស​ពី​នេះ​ទៅ​ទៀត») បាន​ណែនាំ​អំពី​កត្តា​បន្ថែម​លើស​ពី​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​ផ្លូវ​ចិត្ត៖ រាង​កាយ​របស់​ស្ដេច សូល ក៏​ខ្សោយ និង​អស់​កម្លាំង​ដែរ «ពីព្រោះ​មិន​បាន​សោយ​ព្រះ​ស្ងោយ​អស់​ពេញ​១​ថ្ងៃ​១​យប់​នោះ​ហើយ» នេះ​ប្រហែល​ជា​ចង់​ឲ្យ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ដោយ​ការ​តម​អាហារ ឬ​បាត់​បង់​ចំណង់​អាហារ ដោយ​សារ​តែ​ការ​ថប់​បារម្ភ​របស់​ទ្រង់ (១សាំយូអែល ១៤:២៤)។

ទុក​ចោល ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​ដែល​ចៀស​មិន​ផុត
ក្នុង​ស្ថាន​ការណ៍​លំបាក​របស់​ស្ដេច សូល (ការ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ព្រះ​ជាម្ចាស់ និង​ហោរា​សាំយូអែល បោះ​បង់​ចោល) គឺ​មាន​តែ​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​មាន​ចិត្ត​អាណិត​ដល់​ទ្រង់។ ពេល​នាង​មើល​ឃើញ​ស្ដេច​ដួល​ស្រប៉ាប​នៅ​លើ​ដី ស្ត្រី​នោះ​ក៏ «ឃើញ​ថា​ទ្រង់​តក់​ស្លុត​ជា​ខ្លាំង»—ជា​ប្រតិកម្ម​ផ្លូវ​អារម្មណ៍​ដែល​បាន​ចុះ​ខ្សោយ​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា ដែល​គ្រប​ដណ្ដប់​លើ​បុគ្គល​ណា​ម្នាក់ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​បុគ្គល​នោះ​មិន​អាច​បំពេញ​មុខ​ងារ​បាន​សម​ស្រប​ឡើយ។ ដោយ​សារ​ស្ត្រី​នោះ​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត ដើម្បី​ធ្វើ​តាម​ការ​ទាម​ទារ​របស់​ទ្រង់ ឥឡូវ​នេះ ទ្រង់​គួរ​តែ​ធ្វើ​តាម​ការ​ណែនាំ​របស់​នាង ហើយ​សោយ​អាហារ​ខ្លះ ដើម្បី​មាន​កម្លាំង​ឡើង​វិញ។ អ្វី​ដែល​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច​បាន​ធ្វើ​គឺ​ជា​ភាព​ជាក់​ស្ដែង​ក្នុង​នាម​ជា​មនុស្ស ទាក់ទង​នឹង​ការ​ចង់​រក្សា​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង៖ តើ​នឹង​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ចំពោះ​នាង បើ​សិន​ជា​ស្ដេច​សុគត​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​នាង? ការ​បដិសេធ​ដំបូង​របស់​ស្ដេច សូល ត្រូវ​បាន​យក​ឈ្នះ​ដោយ​ការ​ទទូច​ពី​អ្នក​បម្រើ​ពីរ​នាក់​របស់​ទ្រង់ និង​ស្ត្រី​នោះ​ដែល​បាន​នៅ «ចេះ​តែ​ទទូច​អង្វរ [ទ្រង់]» («កៀប​សង្កត់​ទ្រង់​ឲ្យ​មាន​ការ​ឆ្លើយ​តប» ២សាំយូអែល ១៣:២៥)។

នៅ​ទី​បំផុត ទ្រង់​ក៏​បាន «ក្រោក​ពី​ដី​ឡើង​ទៅ​គង់​នៅ​លើ​គ្រែ» ប្រហែល​ជា​នៅ​ទី​នេះ​មាន​គ្រែ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ជា​សាឡុង​ដែល​មាន​ស៊ុម មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ជា​កន្ទេល​កម្រាល​នៅ​លើ​ដី​នោះ​ទេ។ ស្ត្រី​នោះ​មាន​កូន​គោ​យ៉ាង​ធាត់​មួយ​ក្បាល​នៅ​ផ្ទះ​នាង។ នាង​បាន​សម្លាប់​គោ​នោះ ហើយ​ប្រហែល​ជា​ស្ងោរ ឬ​អាំង​សាច់​គោ​នោះ—ដែល​ជា​ម្ហូប​ឆ្ងាញ់​ពិសេស​នៅ​សម័យ​នោះ។ ទោះ​បើ​ជា​ស្ត្រី​នោះ​ធ្វើ​យ៉ាង​ប្រញឹក​ប្រញាប់​ក្នុង​ការ​រៀប​ចំ​ម្ហូប និង​ដុត​នំបុ័ង​ក៏​ដោយ ក៏​នេះ​មិន​មែន​ជា​អាហារ​សម្រន់​ដែល​នាង​ថ្វាយ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​គឺ​ជា​អាហារ​ដែល​សម​នឹង​ស្ដេច។ ដូច្នេះ​ស្ដេច សូល គង់​នៅ​លើ​គ្រែ​អស់​រយៈ​ពេល​មួយ​ទៅ​ពីរ​ម៉ោង ដោយ​គិត​លើ​អ្វី​ដែល​ទើប​តែ​បាន​កើត​ឡើង។ ក្រោយ​ពេល​ស្ដេច សូល និង​អ្នក​បម្រើ​របស់​ទ្រង់​បាន​បរិភោគ​គ្រប់​គ្នា​ហើយ «រួច​គេ​ក្រោក​ឡើង​ចេញ​ទៅ ទាំង​យប់​នោះ​វិញ»។ ដំណើរ​រឿង​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​យប់​ក៏​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​យប់​ដែរ (សូម​អាន​បន្ថែម ខ៨ និង​យ៉ូហាន ១៣:៣០)។ ព្រះ​ជាម្ចាស់​ដែល​ទ្រង់​ជា​ពន្លឺ​មិន​បាន​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ស្ដេច សូល ទេ តែ​ត្រូវ​ទុក​ឲ្យ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ទី​បញ្ចប់​ដែល​ជៀស​មិន​ផុត​នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​វិញ។

កំណត់​យោង៖

១. លោក Tsumura បាន​ផ្ដល់​ការ​កាត់​ស្រាយ​មួយ​បែប​ទៀត​លើក​ឃ្លា​នេះ «ស្រី​ដែល​ចេះ​ខាប​ព្រលឹង​ខ្មោច»។ គាត់​បាន​វែក​ញែក​ថា «ស្ត្រី​ដែល​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​វិញ្ញាណ» សំដៅ​ទៅ​លើ​ព្រះ​អាទិត្យ ដែល​ថា​នៅ​ពេល​យប់​ធ្វើ​ដំណើរ​នៅ​ក្រោម​ដី គឺ​ទៅ​កន្លែង​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​ក៏​អាច​នាំ​វិញ្ញាណ​ដែល​បាន​ស្លាប់​រួច​ហើយ​ចេញ​ពី​ទី​នោះ​បាន​ផង​ដែរ។ ដូច្នេះ «ស្រី​ដែល​ចេះ​ខាប​ខ្មោច» គឺ​ជា​អ្នក​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​មួយ​នេះ (First Book of Samuel, ទំព័រ៦៣០-៦៣១)។

និពន្ធ​ដោយ៖ John L. Mackay
បក​ប្រែ​ដោយ៖ លោកស្រី កែវ សិរីវុឌ្ឍី
កែ​សម្រួល​ដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា, លោក ហុង សម្ភស,
លោក សឹម រក្សា, លោក​ស្រី ពុន ចន្ថា និង​លោក ឈាង បូរ៉ា
ដក​ស្រង់​ខ្លះៗ និង​កែ​សម្រួល​ចេញពី www.crossway.org ដោយ​មាន​ការ​អនុញ្ញាត។ Plovpit.com

តើអ្នកចូលចិត្តអត្ថបទនេះទេ?

មតិយោបល់

ឆ្លើយ​តប

អាសយដ្ឋាន​អ៊ីមែល​របស់​អ្នក​នឹង​មិន​ត្រូវ​ផ្សាយ​ទេ។ វាល​ដែល​ត្រូវ​ការ​ត្រូវ​បាន​គូស *

Loading…

0

តើ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​គួរ​បញ្ចេញ​មតិ​យោបល់​លើ​បណ្ដាញ​សង្គម​ដោយ​របៀប​ណា?

នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​ក្រីក្រ តើ​គោល​លទ្ធិ​ពិត​ជា​មាន​សារៈសំខាន់​ដែរ​ឬ​ទេ?