ជាព្រះរាជបុត្រា និងតែងតែគង់នៅអស់កល្បជានិច្ច

តើភាពជាបុត្រាតាំងពីអស់កល្បមានសារៈសំខាន់ប៉ុណ្ណា? តម្លៃមូលដ្ឋានរបស់វាគឺថា វាបានប្រាប់អំពីសេចក្ដីពិតដែលថា តើព្រះដ៏ជាព្រះរាជបុត្រាជានរណាដោយយោងតាមបទគម្ពីរ។ ទោះបីវាជាការពិតដោយគ្មានផលប៉ះពាល់ជាក់ស្ដែងបន្ថែមទៀតក៏ដោយ ក៏ការនោះមានភាពគ្រប់គ្រាន់ដែរ ពីព្រោះការប្រកាសពីភាពជាបុត្រាដ៏អស់កល្បរបស់ព្រះរាជបុត្រានឹងជួយយើងក្នុងការរក្សាលំនឹងមិនមែនគ្រាន់តែក្នុងជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែលើគ្រប់ចំណុចទាំងអស់ដែលយើងនិយាយអំពីព្រះរាជបុត្រាផងដែរ។

១២ ធ្នូ ២០២៤អានរយៈពេល ១៣ នាទី

មើល២០៤ដង

ជាព្រះរាជបុត្រា និងតែងតែគង់នៅអស់កល្បជានិច្ច

ហេតុអ្វីបានជាយើងរាប់គោលលទ្ធិនៃភាពជាព្រះរាជបុត្រាតាំងពីអស់កល្បថាជាទ្រព្យដ៏មានតម្លៃ?

ទេវវិទ្យាដែលល្អគឺជាការអញ្ជើញយើងឲ្យមើលកាន់តែស៊ីជម្រៅទៅកាន់ចំណុចមួយចំនួនដែលយើងជឿ។ នៅពេលយើងនិយាយអំពីគោលលទ្ធិដ៏សំខាន់បំផុត នោះយើងមានអត្ថប្រយោជន៍នៃប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏សម្បូរបែបនៃគោលលទ្ធិ និងការលន់តួបាបក្នុងការជួយយើងឲ្យដើរតាមផ្លូវនោះ។ ឧទាហរណ៍៖ យើងជឿថា ព្រះដ៏ជាព្រះរាជបុត្រាគឺ «ជាស្ងួនភ្ងាដ៏អស់កល្បជានិច្ច មិនមែនជាបុត្រាដែលព្រះវរបិតាបង្កើត ព្រះអង្គគ្មានការចាប់ផ្ដើម ហើយក៏មានលក្ខណៈដូចព្រះវរបិតាផងដែរ»។ តើឃ្លាដែលថា ជាបុត្រាតាំងពីអស់កល្បមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច ហើយហេតុអ្វីបានជាការនេះមានសារៈសំខាន់?

ជំនឿនៅលើព្រះយេស៊ូវដែលថា ទ្រង់ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះគឺជាខ្លឹមសារដ៏សំខាន់ក្នុងភាពជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។ ព្រះគម្ពីរ ១យ៉ូហាន ៤:១៥ បានចែងថា «អ្នកណាដែលយល់ព្រមថា ព្រះយេស៊ូវជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ អ្នកនោះឈ្មោះថា មានព្រះគង់នៅក្នុងខ្លួនពិត ហើយខ្លួនក៏នៅក្នុងព្រះដែរ»។ យើងប្រកាសថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះក្នុងការឆ្លើយតបចំពោះចម្លើយនៃសារដំណឹងល្អដែលថា «ព្រះវរបិតាបានចាត់ព្រះរាជបុត្រាមក ធ្វើជាព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃមនុស្សលោក» (១យ៉ូហាន ៤:១៤)។ ប៉ុន្តែ នៅពេលយើងបានប្រកាសថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ នោះយើងនឹងមានហេតុផលដ៏ល្អមួយក្នុងការសួរខ្លួនឯងថា តើភាពជាបុត្រារបស់ទ្រង់ស៊ីជម្រៅប៉ុណ្ណា ឬឈានដល់កម្រិតណា?

ចម្លើយនោះគឺថា ភាពជាបុត្រានៃព្រះរាជបុត្រាគឺមានភាពស៊ីជម្រៅដូចជាព្រះដែរ៖ វាត្រឡប់ទៅក្នុងភាពជាព្រះវិញ។ មិនដែលមានពេលណាមួយដែលព្រះរាជបុត្រាមិនមែនជាព្រះរាជបុត្រានោះឡើយ។

តើមានមធ្យោបាយណាផ្សេងទៀតទេ?

មធ្យោបាយផ្សេងៗទៀតមិនអាចទទួលយកបានឡើយ។ ឧទាហរណ៍៖ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់និយាយថា ព្រះយេស៊ូវមិនតែងតែជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះរហូតទេ ប៉ុន្តែបានក្លាយជាព្រះរាជបុត្រានៅក្នុងចំណុចមួយចំនួនអំឡុងពេលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ—ឧទាហរណ៍៖ ដូចជានៅពេលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធយាងមកសណ្ឋិតលើទ្រង់ ឬពេលព្រះអង្គផ្លាស់ប្រែ ឬពេលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ—ដែលនោះជាប្រភេទនៃការប្ដូរអត្ថន័យដែលមិនសមរម្យបំផុត។ ការនោះនឹងកំណត់ភាពជាព្រះរាជបុត្រាត្រឹមដំណាក់កាលមួយនៃព្រះជន្មរបស់ព្រះគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះ រួចហើយកាត់ភាពជាព្រះចេញមុនពេលទទួលស្គាល់ពីដើម ឬដ៏អស់កល្បរបស់ទ្រង់ជាមិនខាន។

ឬក៏ប្រសិនបើនរណាម្នាក់បានសារភាពថា តែងតែមានរឿងបែបនេះដូចជាបុគ្គលទីពីរនៃព្រះត្រៃឯក ប៉ុន្តែបុគ្គលនោះមិនមែនជា «ព្រះរាជបុត្រា» ទេ រហូតទាល់តែទ្រង់បានប្រសូតមក។ ការបែបនោះក៏ជាការកាត់ចេញនូវភាពជាព្រះរាជបុត្រាមុនពេលដែលវាទៅដល់ចំណុចពីមុនដែរ។ នៅក្នុងដំណើររឿងនេះ យើងមានព្រះយេស៊ូវដែលជាព្រះរាជបុត្រានៅខាងយើង ប៉ុន្តែនៅខាងព្រះជាម្ចាស់ មិនមានភាពជាព្រះរាជបុត្រាទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើភាពជាព្រះរាជបុត្រាមានពិតប្រាកដតែនៅខាងយើងទេ ហើយមិនស្របនឹងអ្វីដែលមាននៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ទេ នោះតើធ្វើដូចម្ដេចឲ្យគេដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ចាត់ព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះអង្គឲ្យមក?

ដែលអាចចាត់ឲ្យមកតាំងពីអស់កល្ប

នៅពេលព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីបានប្រាប់យើងថា ព្រះវរបិតាបានចាត់ព្រះរាជបុត្រា (១យ៉ូហាន ៤:១៤; កាឡាទី ៤:៤) នោះគេនិយាយដោយសន្មតថា ព្រះវរបិតាតែងតែមានព្រះរាជបុត្រានៅជាមួយព្រះអង្គដែលអាចចាត់ឲ្យមកបាន។ ព្រះរាជបុត្រាតែងតែគង់នៅទីនោះជាមួយព្រះវរបិតា៖ ព្រះជាម្ចាស់តែមួយតែងតែជាព្រះវរបិតា ព្រះរាជបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ វាពិតជាមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់ជម្រៅនៃសារតាមបទគម្ពីរនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះដែលថា អ្វីដែលយើងជួបប្រទះនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទគឺមិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៍ ឬការរៀបចំឡើយ ប៉ុន្តែគឺថា នៅពេលយើងជួបព្រះរាជបុត្រា នោះយើងជួបអង្គមួយដែល «ទ្រង់គង់នៅជាមួយនឹងព្រះ តាំងអំពីដើមមក» (យ៉ូហាន ១:២) ជាអង្គមួយដែល «រស់នៅអស់កល្បជានិច្ចដែលពីដើមស្ថិតនៅនឹងព្រះវរបិតា ហើយបានលេចមកឲ្យយើងខ្ញុំឃើញ» (១យ៉ូហាន ១:២)។

នេះគឺជាបន្ទាត់នៃការគិតតាមព្រះគម្ពីរដែលបានបង្ហាញតាំងពីបុរាណនៅក្នុងសតវត្សទី៤នៅក្នុង «គោលជំនឿណៃសៀ» (Nicean Creed) ដែលបានទទួលស្គាល់ព្រះយេស៊ូវថាជាព្រះរាជបុត្រា និងបានហៅទ្រង់ថា «បានបង្កើតតាំងពីអស់កល្ប»។ ពាក្យថា «បានបង្កើត» “begotten” សព្វថ្ងៃនេះ ស្ដាប់ទៅហាក់បីដូចជាចាស់គម្រិលហើយ ប៉ុន្តែវាមានន័យថា «មានប្រភពមកពីព្រះវរបិតា»។ វាដូចជាការប្រៀបធៀបរវាងខាងឪពុក និងខាងម្ដាយដោយប្រើពាក្យ «កើត» ដែរ៖ កូនៗកើតមកពីប្រភពនៃឪពុក ហើយកើតចេញពីម្ដាយមក។

ដោយហៅព្រះដ៏ជាព្រះរាជបុត្រាថាស្ងួនភ្ងា ប្រពៃណីរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទគឺមានការបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ភាពជាបុត្រារបស់ព្រះគ្រីស្ទមានឫសគល់រហូតទៅដល់ភាពនៃព្រះមកម៉្លេះ។ ព្រះរាជបុត្រាមានកម្មសិទ្ធិក្នុងភាពជាព្រះ ឬមានលក្ខណៈដូចព្រះ ដើម្បីនិយាយនៅក្នុងភាសាទំនាក់ទំនងនៃព្រះត្រៃឯក នោះគឺថា ព្រះរាជបុត្រាគឺជាអង្គមួយដែលមានលក្ខណៈដូចជាព្រះវរបិតាដែរ។

ហេតុអ្វីបានជាត្រូវប្រើភាសាក្រៅព្រះគម្ពីរ?

វាទំនងជាមានសុវត្ថិភាពជាងក្នុងការកម្រិតខ្លួនយើងត្រឹមភាសាក្នុងព្រះគម្ពីរតែប៉ុណ្ណោះ ហើយក៏មិនទៅណាឆ្ងាយក្រៅពីការគាំទ្រថា ទ្រង់ជាព្រះរាជបុត្រានោះដែរ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីយើងបានដកស្រង់ចេញពីភាសាក្នុងព្រះគម្ពីររួចមក នោះយើងឃើញថា តម្លៃនៃការប្រើប្រាស់ពាក្យគន្លឹះមួយចំនួនដែលមិនត្រូវបានដកស្រង់ចេញដោយផ្ទាល់ពីព្រះគម្ពីរ គឺជាអ្វីដែលយើងអាចប្រើប្រាស់ ដើម្បីបញ្ជាក់នូវអ្វីដែលយើងយល់ពីព្រះគម្ពីរចំពោះអត្ថន័យរបស់វា។

នេះគឺជាជំហានដ៏ជាក់លាក់ដែលយើងប្រើនៅពេលដែលយើងនិយាយថា ព្រះរាជបុត្រាមកពីព្រះវរបិតាតាំងពីអស់កល្បមកម៉្លេះ។ យើងកំពុងបញ្ជាក់ថា នៅពេលដែលយើងនិយាយថា «ព្រះរាជបុត្រា» យើងមិនមែនមានន័យថា គ្រាន់តែជាអ្វីដែលមានភាពទាក់ទងជាមួយនឹងប្រភេទនៃកូនចិញ្ចឹមណាមួយនោះទេ។ ឧទាហរណ៍៖ យើងមិនមែនមានន័យថា ព្រះរាជបុត្រានេះក្មេងជាង ឬមានម្ដាយជាព្រះ ឬស្ថិតនៅក្រោមអំណាចនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ឪពុកម្ដាយនោះទេ។

ការគាំទ្រការចាប់កំណើតតាំងពីអស់កល្បរបស់ទ្រង់បង្ហាញថា យើងកំពុងផ្ដោតលើទំនាក់ទំនងដ៏អស់កល្ប និងពិសេសមួយជាមួយភាពជាព្រះ ជាជាងផ្ដោតទៅលើទំនាក់ទំនងដោយសេរីចំពោះគ្រប់ទាំងទិដ្ឋភាពនៃភាពជាកូននៅផែនដីជាមួយនឹងភាពជាព្រះរាជបុត្រាដ៏ជាព្រះ ។ ព្រះរាជបុត្រាមកពីព្រះវរបិតា ពោលគឺមានភាពអស់កល្បដូចគ្នា ភាពជាព្រះដូចគ្នា និងមានភាពស្មើគ្នា។ ភាពជាព្រះរាជបុត្រាតាំងពីអស់កល្បមកមានន័យថា យើងមិនគួរយកគំនិតទាំងអស់របស់យើងអំពីភាពជាកូន ហើយអនុវត្តគំនិតទាំងនោះទៅលើទ្រង់ឡើយ ប៉ុន្តែ យើងគួររៀនចេញពីព្រះរាជបុត្រាដ៏អស់កល្បនូវអ្វីដែលព្រះអង្គមានន័យដោយការហៅអង្គទ្រង់ថាជាព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះនោះវិញ។

ហេតុអ្វីបានជាការនេះសំខាន់?

តើភាពជាបុត្រាតាំងពីអស់កល្បមានសារៈសំខាន់ប៉ុណ្ណា? តម្លៃមូលដ្ឋានរបស់វាគឺថា វាបានប្រាប់អំពីសេចក្ដីពិតដែលថា តើព្រះដ៏ជាព្រះរាជបុត្រាជានរណាដោយយោងតាមបទគម្ពីរ។ ទោះបីវាជាការពិតដោយគ្មានផលប៉ះពាល់ជាក់ស្ដែងបន្ថែមទៀតក៏ដោយ ក៏ការនោះមានភាពគ្រប់គ្រាន់ដែរ ពីព្រោះការប្រកាសពីភាពជាបុត្រាដ៏អស់កល្បរបស់ព្រះរាជបុត្រានឹងជួយយើងក្នុងការរក្សាលំនឹងមិនមែនគ្រាន់តែក្នុងជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែលើគ្រប់ចំណុចទាំងអស់ដែលយើងនិយាយអំពីព្រះរាជបុត្រាផងដែរ។

ប៉ុន្តែ វាជាគោលលទ្ធិដែលមានអត្ថន័យជាក់ស្ដែងផងដែរ ដោយសារតែភាគច្រើនវាមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយនឹងគោលលទ្ធិនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ។ យើងបាននិយាយអំពីសារៈសំខាន់នៃការតាមដានរកប្រភពនៃភាពជាកូនចិញ្ចឹមរហូតដល់ភាពជាព្រះ ដើម្បីប្រកាសឲ្យកាន់តែច្បាស់ជាងមុនថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ការមានភាពរីកចម្រើនក្នុងភាពជាកូនចិញ្ចឹមក្នុងភាពជាព្រះ ក្នុងអង្គដែល «បានមកពីព្រះវរបិតាតាំងពីអស់កល្ប ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់មិនបានសូន្យ ឬក៏បង្កើតទ្រង់ឡើង ព្រះអង្គគ្មានការចាប់ផ្ដើម ហើយក៏មានលក្ខណៈដូចព្រះវរបិតាផងដែរ» ក៏មានន័យថា ភាពជាកូនចិញ្ចឹមរបស់យើងមានឫសគល់ក្នុងព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។

នៅពេលព្រះជាម្ចាស់ជួយសង្គ្រោះមនុស្សមានបាប ព្រះអង្គបានធ្វើដូចនោះដោយទ្រង់បានយាងមកឯយើងនៅពេលដែលយើងត្រូវការទ្រង់យ៉ាងខ្លាំង ហើយព្រះអង្គបាននាំយើងចូលក្នុងព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គដោយទទួលបានព្រះពរ និងការរួបរួម។ ព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្ដែងអំពីព្រះជន្មនៃភាពជាព្រះរបស់ព្រះអង្គមកកាន់យើងដោយមិនបានធ្វើឲ្យខូចភាពជាព្រះរបស់ព្រះអង្គ ឬបំផ្លាញភាពជាមនុស្សរបស់យើងឡើយ ពីព្រោះព្រះដ៏ជាព្រះវរបិតាបានបញ្ជូនព្រះដ៏ជាព្រះរាជបុត្រា និងព្រះដ៏ជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឲ្យមកហ៊ុមព័ទ្ធយើងនៅក្នុងព្រះជន្មរបស់ព្រះវរបិតា ព្រះរាជបុត្រា និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលនោះជាប្រភពនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះតែមួយគត់របស់យើង។

ការយកធ្វើជាកូនចិញ្ចឹមទៅក្នុងភាពជាកូនដ៏អស់កល្បជានិច្ច

ភាពជាកូនចិញ្ចឹមដែលយើងបានទទួល ជាកូនចិញ្ចឹមក្នុងនាមជាបុត្រាបុត្រី គឺជាកូនចិញ្ចឹមដែល (នៅក្នុងភាពជាព្រះដ៏ជាព្រះរាជបុត្រា) បានត្រឡប់ទៅក្រោយទៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់វិញ។ អ្នកដែលទទួលការប្រោសលោះបានត្រឡប់ជាកូនចិញ្ចឹមដោយសារព្រះគុណ ប៉ុន្តែអ្វីដែលជាបុគ្គលទីពីរក្នុងព្រះត្រៃឯកគឺដោយធម្មជាតិ។ ភាពជាកូនចិញ្ចឹមគឺផ្សារភ្ជាប់នឹងច្រវាក់មួយខ្សែដែលមានព្រះជាម្ចាស់នៅចុងម្ខាង ហើយសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់យើងនៅចុងម្ខាងទៀត។ ព្រះរាជបុត្រាតែមួយបានប្រសូតមក ហើយនាំមកនូវការប្រកបគ្នាជាមួយកូនៗដែលបានទទួលមកធ្វើជាកូនចិញ្ចឹម។ កាលណាយើងសារភាពដោយទទួលស្គាល់កាន់តែច្បាស់ និងប្រាកដអំពីព្រះដ៏ជាព្រះរាជបុត្រាស្ងួនភ្ងាដ៏អស់កល្បជានិច្ច នោះយើងក៏កាន់តែនឹងយល់អំពីការកើតជាថ្មីរបស់យើងក្នុងនាមជាកូនចិញ្ចឹមផងដែរ។

គោលលទ្ធិនៃភាពជាព្រះរាជបុត្រាតាំងពីអស់កល្បគឺជាកំណប់នៃទេវសាស្ត្ររបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ។ ក្រៅពីវាជាសេចក្ដីពិតនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ភាពជាព្រះរាជបុត្រាតាំងពីអស់កល្បបានក្លាយជាគោលជំហរតាមប្រពៃណីយ៉ាងជ្រាលជ្រៅដែលបានប្រកាសដោយក្រុមជំនុំជាច្រើនសតវត្សមកហើយ។ ហើយវាក៏បានក្លាយជាបទពិសោធន៍នៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ និងជាជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលជាជីវិតនៃកូនចិញ្ចឹមដែលមានមូលដ្ឋាននៅក្នុងជម្រៅដ៏អស់កល្បនៃព្រះរាជបុត្រាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច។

និពន្ធដោយ៖ លោក Justin Taylor
បកប្រែដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង
ជំនួយការបកប្រែ៖ លោក ឈាង បូរ៉ា
កែសម្រួលដោយ៖ លោក ស៊ូ ទិត្យ, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា, លោក ហុង សម្ភស, លោក ឡង់ គីមឡុង, លោកស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ និងកញ្ញា សឿន ចាន់
ដកស្រង់ខ្លះៗ និងកែសម្រួលចេញពី thegospelcoalition.org ដោយមានការអនុញ្ញាត។

តើអ្នកគិតយ៉ាងណា?

០ពិន្ទុ

តើលោកអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?

ឱអ្នកម្តាយអើយ សូមប្រើប្រាស់ពេលវេលាបន្តិចបន្តួចឲ្យបានល្អបំផុត

១២២

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៣០ កញ្ញា ២០២៥

ឱអ្នកម្តាយអើយ សូមប្រើប្រាស់ពេលវេលាបន្តិចបន្តួចឲ្យបានល្អបំផុត

ការខកចិត្តរបស់ខ្ញុំជាមួយស្វាមីរបស់ខ្ញុំ—និងការដែលមានអារម្មណ៍ថាជាប់គាំងដោយការគ្មានពេលវេលាសម្រាប់ខ្លួនឯង—នៅទីបំផុតបានចាប់ផ្ដើមដោយកើតចេញពីទស្សនៈខុសលើពេលវេលា និងពីការគិតថាថ្ងៃនេះជា «របស់» ខ្ញុំ។

អានបន្ថែម

២៣៤

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ១ ធ្នូ ២០២១

អ្នកស្អប់បុណ្យណូអែល

ដោយអាស្រ័យលើរាល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះគ្រីស្ទបានសម្រេចនៅលើឈើឆ្កាង នោះស្នូកសត្វក៏បានក្លាយជាទីកន្លែងដែលពេញដោយក្ដីសង្ឃឹមក្នុងចក្រវាលដ៏ងងឹតដែលគ្មានសង្ឃឹមឡើយ។

អានបន្ថែម

៨៨៨៥

កំណត់ហេតុបណ្ដាញ៣០ សីហា ២០២១

សង្ខេបព្រះគម្ពីរ២០០០ពាក្យ

យើងឃើញថាក្នុងកណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការនៃពួកសាវ័ក នោះព្រះអង្គបានប្រទានអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមកកាន់ក្រុមជំនុំ (កិច្ចការ ២) ដែលនេះបង្ហាញជាសញ្ញាថាគ្រាចុងក្រោយក៏បានមកដល់ដែរ។ ការតាំងសេចក្ដីសញ្ញាថ្មីគឺជាយុគសម័យនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃបុណ្យ៥០។ ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទត្រូវបានប្រកាសទៅកាន់ទាំងពួកសាសន៍យូដា និងពួកសាសន៍ដទៃ ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីសន្យាទៅកាន់លោក អ័ប្រាហាំ លោក អ៊ីសាក និងលោក យ៉ាកុប នៃព្រះពរពេញផែនដីបានកើតឡើង។

អានបន្ថែម